Lucas 15
rhgc (RHGC) vs ARC
1 Tamám házana-tulóya edde gunágar ókkol Isár hotá fúni bolla Íbar hañse aitó.
1 E chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Montor Féroci ókkole edde alem ókkole endilla hoói cékayot gorát doijje, “E Manúc cwa ye gunágar ókkol lói miyáñ, aar ítarar fúañti hána háa.”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Hétunot Íba ye ítara re e meésal lan hoiyé:
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 “Dóro tuáñra honó ezzon ottu ek cót bérasóol asé, zodi héntu eggwá áñzizagoi, tóoile íte kí nobboi-now wa re kílat eri, áñzigiyoi de yíba re tuwai nó faa foijjonto no tuwaibó né?
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e não vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Íte tuwai faile toh kúciye yíba re hañd ot loibo,
5 E, achando-a, a põe sobre seus ombros, cheio de júbilo;
6 aar gór ot aái ítar fúañijja edde atehañsór manúc ókkol ore matai hoibó de, ‘Añr fúañti kúci gorógai, kiyólla-hoilé añí añr áñzigiyoi de bérasóol lwá tuwai faiyí.’
6 e, chegando à sua casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque perdida.
7 Añí tuáñra re hoóir, ṭík héndilla, touwá gorá no fore de nobboi-now zon forhésgar or túaro ezzon gunágar touwá goillé asman ot aró bicí kúci óibo.”
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Yáh, dóro eggwá mayafua ttu doc cán rufar foicá asé, zodi héntu ekkán foicá áñzizagoi, tóoile híba ye kí serak dórai gór kuuñsai híyan ore tuwai nó faa foijjonto cúndorgori no tuwaibó né?
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até
9 Híba ye tuwai faile toh nizor fúañijjani edde atehañsór manúc ókkol ore matai endilla hoibó, ‘Añr fúañti kúci gorógai, kiyólla-hoilé añí añr áñzigiyoi de foicá gán tuwai faiyí.’
9 E, achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Añí tuáñra re hoóir, ṭík héndilla, ezzon gunágar touwá goillé Allar fírista ókkol or muúntu kúci ó.”
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Isá ye aró hoór de, “Eggwá maincór ttu duwá fua accíl.
11 E disse:
12 Ítara ttu cóñṛo wa ye baf ore hoór de, ‘Abá, añr borat ot fore de cómbotti añré diifélo.’ Tói bafe nizor cómbotti ítara re borat gorídiye.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte da fazenda que por eles a fazenda.
13 “Hooddin baade, fua cóñṛo wa ye nizor hárr kessú dola gorí looi ekkán durór mulluk ot giiyégoi, aar héṛe íte monzakká soli nizor cómbotti sárhar gorífelaiye.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua e ali desperdiçou a sua fazenda, vivendo dissolutamente.
14 Zeñtté ítar ttu hárr kessú hóros gorífelaya óiye, hé mulluk ot eggwá ḍoóñr raṭ óiye, aar íte muútac ot forat doijje.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Tói íte zai hé mulluk or ezzon bácinda ttu ham saiyégoi, aar yóggwa ye ítare cúwor sorai bolla nizor kílat difeṛáiye.
15 E foi e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Cúwor gúne ze gas or sóñi ókkol háito, ítar ttu híin hái feṭ bóraito monehoitó, montor honókiye ítare no diito.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 “Fore íte buzón ot aái hoór de, ‘Añr baf or edún muzur ókkole háito becábicí hána faar, aar añí toh eṛé búkke morir!
17 E, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Añí uṛí añr baf or héṛe zaiyumbói, zai íba re hoiyúm de: Abá, añí Allar edde tuáñr ulḍa hosúri goijjí.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti.
19 Añré ar tuáñr fua hoibár laayek no; añré tuáñr eggwá muzur or ḍóilla góri rakó.’
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus trabalhadores.
20 Tói íte uṛí baf or héṛe giiyé.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 “Fua ye baf ore hoór de, ‘Abá, añí Allar edde tuáñr ulḍa hosúri goijjí, añré ar tuáñr fua hoibár laayek no.’
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 “Montor bafe nizor goóur ókkol ore hoór de, ‘Toratori ebbe barík zubba aní itaré fiñdáido; itar át ot oóñṛi diyaido aar ṭéng ot cenṭár fiñdáido.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão e sandálias nos pés,
23 Goru boli wa aní zooró. Añára hái kúci-áci gorí.
23 e trazei o bezerro cevado, e matai-
24 Kiyólla-hoilé añr e fua wa mora accíl, montor abar zinda óiye; ite áñzigilgoi, montor yala faa giyéh.’ Tarfore ítara beggúne kúci gorát doijje.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu; tinha-se perdido e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 “Héñtte yóggwar fua ḍoóñr gwá kétit accíl; íte gór or ḍáke foóñicce rár, talbazanar edde nas or abas fúinne.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e, quando veio e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Hétunot íte eggwá goóur ore matai, eṛé kii ór de fusár goijjé.
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Tee ítare hoór de, ‘Tuáñr bái waafes aiccé, aar tuáñr bafe goru boli wa zooráiye, kiyólla-hoilé yóggwa ye ítare sóiyi-sólamote fírai faiyé.’
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 “Híyan fúni íte guccá óigiyoi aar bútore góilto no sar. Montor baf baáre aái, ítare manat doijje.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. E, saindo o pai, instava com ele.
29 Lekin íte baf ore zuwabe hoór de, ‘Soó, etó bosór fán añí tuáñr gulami gorí-gorí aiyír, aar añí tuáñr hókum honódin no mani nó táki; toóu tuñí añré añr dustó ókkol or fúañti kúci-áci gorí bolla eggwá sóol or sóo úddwa honódin diiyó de nái.
29 Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo
30 Montor tuáñr fua ite zeñtté aiccé, zee niki tuáñr cómbotti magi ókkol lói fúraifelaiye, tuñí ítar lla goru boli wa zooráiyo.’
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou a tua fazenda com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 “Hétunot bafe ítare hoór de, ‘O fut, tui toh añr fúañti hámica asós, aar añr ttu ziín asé híin beggún de tor.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas
32 Montor añára ttu yala kúci-áci edde mela gorár zorur, kiyólla-hoilé tor bái ibá mora accíl, aar abar zinda óiye; áñzigilgoi, yala faa giyéh.’ ”
32 Mas era justo alegrarmo- porque este teu irmão estava morto e reviveu; tinha-se perdido e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.