Lucas 10
rhgc (RHGC) vs ARA
1 Yárbaade, Malike oinno hóittor-dui zon ore yó basíloiye, baade ítara re dui zon dui zon gorí Nizor age oh cóor edde zaga fottí ekkán ot difeṛáiye, zeṛé-zeṛé Íba Nize zaibo.
1 Depois disto, o Senhor designou outros setenta; e os enviou de dois em dois, para que o precedessem em cada cidade e lugar aonde ele estava para ir.
2 Íba ye ítara re hoiyé de, “Fósol de bicí asé, montor dooiya bicí hom; hétolla fósol or Malik ore fóriyat goró, Íbar fósol daito dooiya ókkol difeṛái bolla.
2 E lhes fez a seguinte advertência: A seara é grande, mas os trabalhadores são poucos. Rogai, pois, ao Senhor da seara que mande trabalhadores para a sua seara.
3 Zoo; fúno, Añí tuáñra re bérasóol-or-sóor ḍóilla góri rangkuñir or mazé difeṛáir deh.
3 Ide! Eis que eu vos envio como cordeiros para o meio de lobos.
4 Honó ṭiañr zali, hóilla, yáh cenṭár no loizaiyó; aar foñt ot honókiyo re sólam no diyó.
4 Não leveis bolsa, nem alforje, nem sandálias; e a ninguém saudeis pelo caminho.
5 “Tuáñra ze gór ot góliba, age hoibá de, ‘E gór ot cánti óuk.’
5 Ao entrardes numa casa, dizei antes de tudo: Paz seja nesta casa!
6 Zodi héṛe cántir laayek honó manúc táke, tuáñrar cánti yóggwar uore tákibo; montor zodi no táke, tuáñrar héṛe fíri aáizayboi.
6 Se houver ali um filho da paz, repousará sobre ele a vossa paz; se não houver, ela voltará sobre vós.
7 Hé gór ot tákiyo, aar ítara ziín dee híin háiyo edde fiíyo, kiyólla-hoilé muzur toh nizor muzuri faibar laayek. Góre-góre no gúriyo.
7 Permanecei na mesma casa, comendo e bebendo do que eles tiverem; porque digno é o trabalhador do seu salário. Não andeis a mudar de casa em casa.
8 “Tuáñra ze cóor ot góliba, zodi héṛiyar maincé tuáñra re kobul goré, tóoile tuáñra re ziín dee híin háiyo.
8 Quando entrardes numa cidade e ali vos receberem, comei do que vos for oferecido.
9 Héṛiyar biyaraimma ókkol ore gom goijjó, aar ítara re hoibá de, ‘Allar raijjo tuáñrar ḍáke aáigiyoi.’
9 Curai os enfermos que nela houver e anunciai-lhes: A vós outros está próximo o reino de Deus.
10 Lekin tuáñra ze cóor ot góliba, ítara zodi tuáñra re kobul no goré, tóoile híyan or goldi-goldi zai hoibá de,
10 Quando, porém, entrardes numa cidade e não vos receberem, saí pelas ruas e clamai:
11 ‘Tuáñrar cóor or dúil ziín añárar ṭéng or tollat bazí táikke, añára híin úddwa tuáñrar ulḍa zárifelair; montor monot raikkó de ki, Allar raijjo ḍáke aáigiyoi.’
11 Até o pó da vossa cidade, que se nos pegou aos pés, sacudimos contra vós outros. Não obstante, sabei que está próximo o reino de Deus.
12 Añí tuáñra re hoóir, oh dinSódom cóor or túaro hé cóor híyan ottu bicí bordac gorá foribó.
12 Digo-vos que, naquele dia, haverá menos rigor para Sodoma do que para aquela cidade.
13 “Ó Korazin, tor uore afsús! Ó Betsáida, tor uore afsús! Kiyólla-hoilé ze keramoti ham ókkol tuáñrar bútore gorá gíyl híin zodi Ṭayár edde Sídon ot gorá zayto, ítara sálarcoṭ fiñdí edde sái or uore boói boóut age lóti touwá gorífelaito.
13 Ai de ti, Corazim! Ai de ti, Betsaida! Porque, se em Tiro e em Sidom, se tivessem operado os milagres que em vós se fizeram, há muito que elas se teriam arrependido, assentadas em pano de saco e cinza.
14 Montor kiyamot or din Ṭayár edde Sídon or maincór ttu tuáñrar túaro hom bordac gorá foribó.
14 Contudo, no Juízo, haverá menos rigor para Tiro e Sidom do que para vós outras.
15 Aar tui, ó Kaparnahúm, toré kí asman ot bazé fán uore tulá zaybo? Toré toh nise fatalfur ot éna félaidiya zaybo.”
15 Tu, Cafarnaum, elevar-te-ás, porventura, até ao céu? Descerás até ao inferno.
16 Isá ye Nizor cárit tun ore hoór de, “Zee niki tuáñrar hotá fúne, yóggwa ye Añr hotá fúne deh; zee niki tuáñra re inkar goré, yóggwa ye Añré inkar goré deh; zee niki Añré inkar goré, yóggwa ye Añré difeṛáiye de Íba re inkar goré deh.”
16 Quem vos der ouvidos ouve-me a mim; e quem vos rejeitar a mim me rejeita; quem, porém, me rejeitar rejeita aquele que me enviou.
17 Baade hóittor-dui zon nún kúcir sáañte waafes aiccé, aar hoór de, “Malik, Tuáñr name toh bút ókkole úddwa añárar hotá mane!”
17 Então, regressaram os setenta, possuídos de alegria, dizendo: Senhor, os próprios demônios se nos submetem pelo teu nome!
18 Isá ye ítara re hoór de, “Cóitan bijili somke fángori asman ottu forer de Añí deikkí.
18 Mas ele lhes disse: Eu via Satanás caindo do céu como um relâmpago.
19 Soó, Añí tuáñra re háf edde bissúr uottú áñṛibar edde duccon or hárr taakot or uore kémota diiyí; honó kessú ye tuáñra re hóti gorí no faribó.
19 Eis aí vos dei autoridade para pisardes serpentes e escorpiões e sobre todo o poder do inimigo, e nada, absolutamente, vos causará dano.
20 Lekin bút-ferot ókkole tuáñrar hotá mane de híyane kúci no óiyo, bólke etollá kúci ó, kiyólla-hoilé tuáñrar nam asman ot leikká asé.”
20 Não obstante, alegrai-vos, não porque os espíritos se vos submetem, e sim porque o vosso nome está arrolado nos céus.
21 Hétunot Isá ye Pak-Ruhr kúciye furaiya ói hoór de, “Ó Baf, asman zobin or Malik, Añí Tuáñre cúkuriya gorír, kiyólla-hoilé Tuñí iín giyani edde buddíman ókkol ottu lukai rakí gura fuain dor ḍóilla maincór hañse zahér goijjó. Ói, ó Baf, kiyólla-hoilé Tuáñr ttu híyan bicí fosón laiggé.
21 Naquela hora, exultou Jesus no Espírito Santo e exclamou: Graças te dou, ó Pai, Senhor do céu e da terra, porque ocultaste estas coisas aos sábios e instruídos e as revelaste aos pequeninos. Sim, ó Pai, porque assim foi do teu agrado.
22 “Añr Bafe Añré hárr kessú diifélaiye. Fua hon de híyan Bafe bade ar honókiye no zane, aar Baf hon de híyan Fua edde Fua ye zaré zahér goittó saá, yóggwa ye bade ar honókiye no zane.”
22 Tudo me foi entregue por meu Pai. Ninguém sabe quem é o Filho, senão o Pai; e também ninguém sabe quem é o Pai, senão o Filho, e aquele a quem o Filho o quiser revelar.
23 Baade Íba ye cárit tun or uzu fíri, zuitégori hoór de, “Mubarek suk uiín ziíne tuáñra dekó de híin deké.
23 E, voltando-se para os seus discípulos, disse-lhes particularmente: Bem-aventurados os olhos que veem as coisas que vós vedes.
24 Kiyólla-hoilé Añí tuáñra re hoóir, boóut nobi edde baáñcca ókkole tuáñra ziín dekór híin dekí bolla azzu goijjíl, montor nó deké; tuáñra ziín fúnor híin fúni bolla yó azzu goijjíl, montor nó fúne.”
24 Pois eu vos afirmo que muitos profetas e reis quiseram ver o que vedes e não viram; e ouvir o que ouvis e não o ouviram.
25 Ekbar, Córiyot or ézzon aleme tíyai Isá re entán gorí bolla hoór de, “Ustat, ofúrani zindigi miras faite añr ttu kii gorá foribó?”
25 E eis que certo homem, intérprete da Lei, se levantou com o intuito de pôr Jesus à prova e disse-lhe: Mestre, que farei para herdar a vida eterna?
26 Íba ye yóggwa re hoór de, “Córiyot ot kii leikká asé? Tuñí héṛe kii foijjó?”
26 Então, Jesus lhe perguntou: Que está escrito na Lei? Como interpretas?
27 Yóggwa ye zuwabe hoór de, “Mabud tuáñrar Alla re nizor fura dile, fura zane, fura bole, edde fura demake muhábbot goríba, aar nizor atehañsór maincóre nizor ḍóilla muhábbot goríba.”
27 A isto ele respondeu: Amarás o Senhor, teu Deus, de todo o teu coração, de toda a tua alma, de todas as tuas forças e de todo o teu entendimento; e: Amarás o teu próximo como a ti mesmo.
28 Isá ye yóggwa re hoór de, “Tuñí sóiyi zuwab diyó; héndilla gorógoi, tói tuñí basibá.”
28 Então, Jesus lhe disse: Respondeste corretamente; faze isto e viverás.
29 Montor nizoré sóiyi sábut goríbar kíyale, yóggwa ye Isá ttu fusár gorér de, “Añr atehañsór manúc hon?”
29 Ele, porém, querendo justificar-se, perguntou a Jesus: Quem é o meu próximo?
30 Isá ye zuwabe hoór de, “Ekbar, ezzon manúc Jerúsalem ottu nise Jerikót zaar, aar héṛe ḍahañit or át ot foijjé. Ítara yóggwar hoorsuor kúlifelai mara-dóra gorí, adá mora félai giiyégoi.
30 Jesus prosseguiu, dizendo: Certo homem descia de Jerusalém para Jericó e veio a cair em mãos de salteadores, os quais, depois de tudo lhe roubarem e lhe causarem muitos ferimentos, retiraram-se, deixando-o semimorto.
31 Baade eén óiye, ezzon imam hé foñt báy zaar, íba ye manúc cwa re dekí fachaṛi giiyói.
31 Casualmente, descia um sacerdote por aquele mesmo caminho e, vendo-o, passou de largo.
32 Héndilla, ezzon Leévi yó hé zagat aái manúc cwa re dekí, fachaṛi giiyói.
32 Semelhantemente, um levita descia por aquele lugar e, vendo-o, também passou de largo.
33 Lekin ezzon Samári sofór goitté-goitté manúc cwar íñyot foóñicce; aar íba ttu manúc cwa re dekí feṭfuijjé.
33 Certo samaritano, que seguia o seu caminho, passou-lhe perto e, vendo-o, compadeceu-se dele.
34 Tói íba manúc cwar hañse aái, yóggwar zohóm ókkol ot tel edde anggur or roc ḍálidi faṭṭi bañdídiye; baade yóggwa re nizor gadár uore tulí looi, ekkán musáfer-hánat loizai kérmos goijjé.
34 E, chegando-se, pensou-lhe os ferimentos, aplicando-lhes óleo e vinho; e, colocando-o sobre o seu próprio animal, levou-o para uma hospedaria e tratou dele.
35 Tarfor din íba ye dui dinárṭiañ neelai musáfer-hánar girós ore dii hoór de, ‘Yoggwá re kérmos goró; zodi iín or túaro bicí hóssa ó, añí ailé tuáñre fúñzifelaiyum.’
35 No dia seguinte, tirou dois denários e os entregou ao hospedeiro, dizendo: Cuida deste homem, e, se alguma coisa gastares a mais, eu to indenizarei quando voltar.
36 “Hé ísafe, hé tiní zon ottu, ḍahañit or át ot foijjé de manúc cwar atehañsór manúc honnwá bóuli ṭáaro?”
36 Qual destes três te parece ter sido o próximo do homem que caiu nas mãos dos salteadores?
37 Alem mwa ye zuwab der de, “Yóggwar uore rahám goijjé de íba.”
37 Respondeu-lhe o intérprete da Lei: O que usou de misericórdia para com ele. Então, lhe disse: Vai e procede tu de igual modo.
38 Isá edde Íbar cárit tun zaite-zaite ekkán farat góille; aar héṛe Morota nam or eggwá mayafua ye Íba re nizor gór ot estekbal goijjé.
38 Indo eles de caminho, entrou Jesus num povoado. E certa mulher, chamada Marta, hospedou-o na sua casa.
39 Híba ttu Moriyam nam or eggwá bóin accíl, zibá ye Malik or ṭéng or gurat boói Íbar hotá fúnat accíl.
39 Tinha ela uma irmã, chamada Maria, e esta quedava-se assentada aos pés do Senhor a ouvir-lhe os ensinamentos.
40 Lekin Morota meéman ókkol olla waán-yián nal goitté-goitté ferecan óigiyoi; híba ye Isár hañse aái hoór de, “Malik, Tuñí no dekór né, añr bóine hédmot or ham beggún añí ezzon ore lagaidi táikke dé? Híba re añré modot goittó hoóna.”
40 Marta agitava-se de um lado para outro, ocupada em muitos serviços. Então, se aproximou de Jesus e disse: Senhor, não te importas de que minha irmã tenha deixado que eu fique a servir sozinha? Ordena-lhe, pois, que venha ajudar-me.
41 Malike híba re zuwabe hoór de, “Morota, Morota, tui boóut kessú lói sintabáfanat edde ferecanit asós,
41 Respondeu-lhe o Senhor: Marta! Marta! Andas inquieta e te preocupas com muitas coisas.
42 lekin ekkán siz beh zoruri; Moriyame hé gom híssa gán basíloiye deh, aar híyan híba ttu loiféla no zaybo.”
42 Entretanto, pouco é necessário ou mesmo uma só coisa; Maria, pois, escolheu a boa parte, e esta não lhe será tirada.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.