João 6

rhgc (RHGC) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Yárbaade, Isá Galil Ḍiír okule giiyégoi, ze ḍií re Tibiriyas Ḍií yó hoó.
1 Depois disso, Jesus atravessou o lago da Galileia, que também é chamado de Tiberíades.
2 Ḍoóñr ek dol manúc Íbar fisá doijjil, kiyólla-hoilé Íba ye biyaraimma ókkol or uore goittó de keramot ókkol ítara deikkíl.
2 Uma grande multidão o seguia porque eles tinham visto os milagres que Jesus tinha feito, curando os doentes.
3 Baade Isá eggwá faár or uore uṛí, héṛe Nizor cárit tun or fúañti boiccé.
3 Ele subiu um monte e sentou-se ali com os seus discípulos.
4 Héñtte Yohúdi ókkol or Azadir-id ḍáke aiccé.
4 A Páscoa , a festa principal dos judeus, estava perto.
5 Isá ye suk tulí saiyé rár dekér de, ḍoóñr ek dol manúc Íbar héṛe aiyér, hétunot Íba ye Filíp ore hoór de “E manúc itará hái bolla añára ruṭi hontú kiniyúm?”
5 Jesus olhou em volta de si e viu que uma grande multidão estava chegando perto dele. Então disse a Filipe:
6 Filíp ore entán gorí bolla Íba ye híyan hoiyé deh, lekin Nize kii goríbo de híyan Íba ye age lóti zane.
6 Ele sabia muito bem o que ia fazer, mas disse isso para ver qual seria a resposta de Filipe.
7 Filípe Íba re zuwab diyé de, “Itará beggún ore hom-hom gori diilé yo, toóu dui cót dinár or ruṭi loi no kulaibó.”
7 Filipe respondeu assim: — Para cada pessoa poder receber um pouco de pão, nós precisaríamos gastar mais de duzentas moedas de prata .
8 Íbar cárit tun ottu ezzone, yáni Sáimon Fitor or bái Enderiyase Íba re hoór de,
8 Então um dos discípulos, André, irmão de Simão Pedro, disse:
9 “Eṛé eggwá fua ttu fañs swá barlír ruṭi edde duwá mas asé, montor edún maincóre iíne kii óibo?”
9 — Está aqui um menino que tem cinco pães de cevada e dois peixinhos. Mas o que é isso para tanta gente?
10 Isá ye hoór de, “Manúc cún ore buágaro.” Hé zagat bicí kér accíl. Tói beṛaáin ítara boiccé, ítara tokoriban fañs ázar.
10 Jesus disse: Então todos se sentaram. (Havia muita grama naquele lugar.) Estavam ali quase cinco mil homens.
11 Tarfore Isá ye ruṭi gún looi Alla re cúkuriya goijjé, aar zetará boói accíl ítara re baṛidiyé; héndilla góri Íba ye mas óu diiyé. Ítara ttu zedún monehoiyé hédun hái faijjé.
11 Em seguida Jesus pegou os pães, deu graças a Deus e os repartiu com todos; e fez o mesmo com os peixes. E todos comeram à vontade.
12 Ítara beggúne feṭ bóri hái baade, Íba ye Nizor cárit tun ore hoór de, “Ze tukuṛa ókkol basigiyói híin dola gorífelo, zeéne kessú borbad no zah.”
12 Quando já estavam satisfeitos, ele disse aos discípulos:
13 Tói maincé hái baade, barlír ruṭi fañsó wa ttu zedún basigiyói, híin dola gorí baró báñir bóijje.
13 Eles ajuntaram os pedaços e encheram doze cestos com o que sobrou dos cinco pães.
14 Manúc cúne Isá ye goijjé de keramot tán dekí hoór de, “Sóiyi Ibá óilde Nobi Ubá zibá duniyait aibár hotá asé.”
14 Os que viram esse milagre de Jesus disseram: — De fato, este é o
15 Tói Isá ye zani faijjé de, manúc cúne Íba re bolazuri baáñcca banai bolla dóitto aitó sár, hétolla Íba ítara ttu alok ói gaaga abar faár or uore uiṭṭégoi.
15 Jesus ficou sabendo que queriam levá-lo à força para o fazerem rei; então voltou sozinho para o monte.
16 Baade zeñtté háñz óiye, Íbar cárit tun ḍiít giiyé,
16 De tardinha, os discípulos de Jesus desceram até o lago.
17 aar noow ot uṛí, Kaparnahúm ot zai bolla ḍií farát doijje. Héñtte andár óigiyoi, aar híyala úddwa Isá ítarar héṛe nú aiyé.
17 Subiram num barco e começaram a atravessar o lago na direção da cidade de Cafarnaum. Quando já estava escuro, Jesus ainda não tinha vindo se encontrar com eles.
18 Ekgwá tez boiyar or zoriya, ḍiít goir ókkol cúru óiye.
18 De repente, um vento forte começou a soprar e a levantar as ondas.
19 Ítara noow baái-baái tin sair mail ánik zai baade dekér de, Isá fanír uottú áñṛi-áñṛi noowr uzu aiyér; híyan dekí ítara ttu ḍoor laiggé.
19 Os discípulos já tinham remado uns cinco ou seis quilômetros, quando viram Jesus andando em cima da água e chegando perto do barco. E ficaram com muito medo.
20 Montor Íba ye ítara re hoór de, “Ibá Añí; no ḍooraiyó.”
20 Mas Jesus disse:
21 Tói ítara Íba re noow ot tulíto razi óiye, aar ítara zeṛé zaar noow gán éhon hé zagat foóñiccegoi.
21 Então eles o receberam com prazer no barco e logo chegaram ao lugar para onde estavam indo.
22 Ḍiír okule ze manúc ókkol táikkil, ítara tarfor din ót faiyé de, héṛe ekkán noow bade ar honó noow nái, aar Isá Nizor cárit tun or fúañti hé noow ot nó uṛé, bólke siríf Íbar cárit tun giiyé deh.
22 No dia seguinte a multidão que estava no lado leste do lago viu que ali só havia um barco pequeno. Sabiam que Jesus não tinha embarcado com os discípulos, pois estes haviam saído sozinhos.
23 Montor kessú noow ókkol Tibiriyas cóor ottu zaga waán or ḍáke aiccé, ziyán ot Malik Isá ye cúkuriya gorí manúc ókkole ruṭi háail.
23 Enquanto isso, outros barcos chegaram da cidade de Tiberíades e encostaram perto do lugar onde a multidão tinha comido pão depois de o Senhor Jesus ter dado graças.
24 Zeñtté manúc ókkole Isá edde Íbar cárit tun hé zagat nái de deikké, ítara noow ókkol lói Isá re tuwai-tuwai Kaparnahúm ot foóñicce.
24 Quando viram que Jesus e os seus discípulos não estavam ali, subiram nos barcos e saíram para Cafarnaum a fim de procurá-lo.
25 Aar zeñtté ítara Íba re ḍiír okule loot faiyé, ítara Íba ttu fusár gorér de, “Rabbí, Tuñí eṛé hoñtté aiccó?”
25 A multidão encontrou Jesus no lado oeste do lago, e perguntaram a ele: — Mestre, quando foi que o senhor chegou aqui?
26 Isá ye ítara re zuwab der de, “Añí tuáñra re sóiyi-sóiyi hoóir, tuáñra Añr keramot ókkol dekí Añré tuwoór de no, bólke feṭ bóri ruṭi hái faijjó de hétolla tuwoór deh.
26 Jesus respondeu:
27 Borbad zagói de hána lla meénnot no goijjó, bólke ze hána ofúrani zindigi foijjonto ṭiki táke híin olla meénnot goró, ziín tuáñra re Manúc or Fua ye diibo; kiyólla-hoilé Íbar uore toh Alla Bafe Nizor moór lagaidiye.”
27 Não trabalhem a fim de conseguir a comida que se estraga, mas a fim de conseguir a comida que dura para a vida eterna. O
28 Tói ítara Íba ttu fusár gorér de, “Allar ham gorí bolla añára ttu kii gorá foribó?”
28 — O que é que Deus quer que a gente faça? — perguntaram eles.
29 Isá ye ítara re zuwabe hoór de, “Alla ye Zibá re difeṛáiye, Íbar uore iman aná óilde Allar ham.”
29 — Ele quer que vocês creiam naquele que ele enviou! — respondeu Jesus.
30 Baade ítara Íba ttu fusár gorér de, “Tóoile Tuñí kii illayi-nicán daháiba, zeéne añára dekí yore Tuáñr uore iman aní fari? Tuñí kii ham goríba?
30 Eles disseram: — Que milagre o senhor vai fazer para a gente ver e crer no senhor? O que é que o senhor pode fazer?
31 Añárar bafdada ókkole de moidan zagat manná háiye. Pak-kalam ot endilla asé, ‘Ítara hái bolla Alla ye asman ottu ruṭi diiyé.’ ”
31 Os nossos antepassados comeram o maná no deserto, como dizem as Escrituras Sagradas : “Do céu ele deu pão para eles comerem.”
32 Isá ye ítara re hoór de, “Añí tuáñra re sóiyi-sóiyi hoóir, tuáñra re asman ottu ruṭi Muúsa ye diiyé de no, bólke Añr Bafe diiyé deh. Íba ye tuáñra re asman ottu sóiyi ruṭi dee.
32 Jesus disse:
33 Kiyólla-hoilé Allar ruṭi óilde toh Ubá zibá ye asman ottu nise aái duniyair maincóre zindigi dee.”
33 Porque o pão que Deus dá é aquele que desce do céu e dá vida ao mundo.
34 Tói ítara Íba re hoór de, “Malik, hé ruṭi añára re hámica doo.”
34 — Queremos que o senhor nos dê sempre desse pão! — pediram eles.
35 Isá ye ítara re hoór de, “Hé zindigir ruṭi óilam de Añí. Zee niki Añr hañse aiyé, ítar ttu honódin búk no lagibó, aar zee niki Añr uore iman ané, ítar ttu honódin tirác no lagibó.
35 Jesus respondeu:
36 Lekin Añí toh tuáñra re hoóifelaiyi, ki hoilé, tuáñra Añré deikkó, montor toóu iman nu anó.
36 Mas eu já disse que vocês não creem em mim, embora estejam me vendo.
37 Zedún ore Bafe Añr át ot dee, híin beggún Añr hañse aibó, aar zee niki Añr hañse aibó, Añí ítare honódin duñrai no diyum.
37 Todos aqueles que o Pai me dá virão a mim; e de modo nenhum jogarei fora aqueles que vierem a mim.
38 Kiyólla-hoilé Añí toh asman ottu nise aiccí de Nizor moncá mozin gorí bolla no, bólke Ubár moncá mozin gorí bolla, zibá ye Añré difeṛáiye.
38 Pois eu desci do céu para fazer a vontade daquele que me enviou e não para fazer a minha própria vontade.
39 Añré difeṛáiye de Íbar moncá óilde, zedún ore Íba ye Añr át ot diiyé, Añí zen héntu honókiyo re na hárai, bólke háñcor or din ítara re zinda gorí.
39 E a vontade de quem me enviou é esta: que nenhum daqueles que o Pai me deu se perca, mas que eu ressuscite todos no último dia.
40 Kiyólla-hoilé Añr Baf or moncá óilde, zee niki Fua re dekí Íbar uore iman ané, íte zen ofúrani zindigi faa. Aar Añí ítare háñcor or din zinda goríyum.”
40 Pois a vontade do meu Pai é que todos os que veem o Filho e creem nele tenham a vida eterna; e no último dia eu os ressuscitarei.
41 Híyan fúni Yohúdi ókkole Íbar baabute fuṛafuṛi gorát doijje, kiyólla-hoilé Íba ye hoiyé de, “Ze ruṭi asman ottu nise aiccé, yíba óilam de Añí.”
41 Eles começaram a criticar Jesus porque ele tinha dito: “Eu sou o pão que desceu do céu.”
42 Ítara hoór de, “Ibá Yusúf or fua Isá no níki, zibár bafmaa re añára siní? Ibá ye keéngori hoór de, Añí asman ottu nise aiccí?”
42 E diziam: — Este não é Jesus, filho de José? Por acaso nós não conhecemos o pai e a mãe dele? Como é que agora ele diz que desceu do céu?
43 Isá ye ítara re zuwabe hoór de, “Afós ot fuṛafuṛi no goijjó.
43 Jesus respondeu:
44 Añr Baf zibá ye Añré difeṛáiye, Íba ye ṭani nu aníle honókiye Añr hañse aái no fare. Aar Añí ítare háñcor or din zinda goríyum.
44 Só poderão vir a mim aqueles que forem trazidos pelo Pai, que me enviou, e eu os ressuscitarei no último dia.
45 Nobi ókkol or kitab ot endilla leikká asé, ‘Ítara beggúne Alla ttu taalim faibo.’Hétolla zee niki Baf ottu fúni taalim faiyé, íte Añr hañse aiyé.
45 Nos
46 Hé Baf ore toh Allar hañsóttu aiccé de Íba ye bade ar honókiye nó deké. Siríf Íba ye deikké deh.
46 Isso não quer dizer que alguém já tenha visto o Pai, a não ser aquele que vem de Deus; ele já viu o Pai.
47 Añí tuáñra re sóiyi-sóiyi hoóir, zee niki Añr uore iman ané, yóggwa ttu ofúrani zindigi asé.
47 — Eu afirmo a vocês que isto é verdade: quem crê tem a vida eterna.
48 “Zindigir ruṭi óilam de Añí.
48 Eu sou o pão da vida.
49 Tuáñrar bafdada ókkole de moidan elakat manná háiye, toóu ítara morigiyói.
49 Os antepassados de vocês comeram o maná no deserto, mas morreram.
50 Montor yibá óilde asman ottu nise aiccé de hé ruṭi, zeéne honókiye hái no more.
50 Aqui está o pão que desce do céu; e quem comer desse pão nunca morrerá.
51 Añí óilam de asman ottu nise aiccé de zindigir ruṭi yíba. Zodi honókiye e ruṭi háa, íte hámica lla basi tákibo. Duniyair manúce zindigi fai bolla Añí diiyum de hé ruṭi óilde Añr gusso.”
51 Eu sou o pão vivo que desceu do céu. Se alguém comer desse pão, viverá para sempre. E o pão que eu darei para que o mundo tenha vida é a minha carne.
52 Híin fúni Yohúdi ókkole afós ot matamati di hoór de, “E Manúc cwa ye añára re keéngori Nizor gusso hái bolla diibo?”
52 Aí eles começaram a discutir entre si. E perguntavam: — Como é que este homem pode dar a sua própria carne para a gente comer?
53 Isá ye ítara re hoór de, “Añí tuáñra re sóiyi-sóiyi hoóir, zetún foijjonto tuáñra Manúc or Fuar gusso edde lou nó hóo, hétun foijjonto tuáñra ttu zindigi nái.
53 Então Jesus disse:
54 Zee niki Añr gusso edde lou háa, ítar ttu ofúrani zindigi asé, aar Añí ítare háñcor or din zinda goríyum.
54 Quem come a minha carne e bebe o meu sangue tem a vida eterna, e eu o ressuscitarei no último dia.
55 Kiyólla-hoilé Añr gusso óilde sóiyi hána, aar Añr lou óilde sóiyi fiíbar jiníc.
55 Pois a minha carne é a comida verdadeira, e o meu sangue é a bebida verdadeira.
56 Zee niki Añr gusso edde lou háa, íte Añr bútore zari táke, aar Añí ítar bútore zari táki.
56 Quem come a minha carne e bebe o meu sangue vive em mim, e eu vivo nele.
57 Zinda Bafe zendilla Añré difeṛáiye aar Añí Íbar zoriya zinda así, héndilla zee niki Añré háibo íte yó Añr zoriya zinda tákibo.
57 O Pai, que tem a vida, foi quem me enviou, e por causa dele eu tenho a vida. Assim, também, quem se alimenta de mim terá vida por minha causa.
58 Yíba óilde asman ottu nise aiccé de hé ruṭi. Tuáñrar bafdada ókkole hái morigiyói de héndilla ruṭi no. Zee niki e ruṭi háibo, íte hámica lla basi tákibo.”
58 Este é o pão que desceu do céu. Não é como o pão que os antepassados de vocês comeram e mesmo assim morreram. Quem come deste pão viverá para sempre.
59 Isá ye hotá híin Kaparnahúm or mujilíc-hánat taalim dibarcót hoiyé.
59 Jesus disse isso quando estava ensinando na sinagoga de Cafarnaum.
60 Hé taalim fúni Isár ummot ókkol ottu boóut zone Íba re hoór de, “Yián toh ekkán bicí hora taalim, hone gosí faribó?”
60 Muitos seguidores de Jesus ouviram isso e reclamaram: — O que ele ensina é muito difícil! Quem pode aceitar esses ensinamentos?
61 Nizor ummot ókkole fuṛafuṛi gorér de híyan zani fari Isá ye ítara re hoór de, “E taalime ki tuáñra re bezar goijjé?
61 Não disseram nada a Jesus, mas ele sabia que eles estavam resmungando contra ele. Por isso perguntou:
62 Manúc or Fua foóila zeṛé accíl, Íba zodi héṛe uṛérgoi de dekó, tóoile tuáñra kii báfiba?
62 E o que aconteceria se vocês vissem o
63 Ruh ye éna zindigi dee; jisíme toh honó fáida no dee. Añí tuáñra re ze hotá gún hoiyí, híin óilde ruh edde zindigi.
63 O Espírito de Deus é quem dá a vida, mas o ser humano não pode fazer isso. As palavras que eu lhes disse são espírito e vida,
64 Montor aijjó foijjonto tuáñra hodúne iman nú anó.” Isá ye foóila cúru ttu lóti zane, hontará iman nú ané aar hone Íba re dóridibo.
64 mas mesmo assim alguns de vocês não creem. Jesus disse isso porque já sabia desde o começo quem eram os que não iam crer nele e sabia também quem ia traí-lo.
65 Isá ye aró hoór de, “Hétolla toh Añí tuáñra re endilla hoóilam, honókiye Añr hañse aái no faribó, zetún foijjonto Añr Bafe ítare toóufik no dee.”
65 Jesus continuou:
66 Hé októt lóti Íbar boóut ummot ókkol fírigiyoi, aar Íbar fúañti solafíra gorá bon gorífelaiye.
66 Por causa disso muitos seguidores de Jesus o abandonaram e não o acompanhavam mais.
67 Hétolla Isá ye baró zon cárit tun ottu fusár gorér de, “Tuáñra ttu yó kí zaitogói monehoór né?”
67 Então ele perguntou aos doze discípulos:
68 Sáimon Fitore Íba re zuwab der de, “Ó Malik, añára har hañse zaitam? Ofúrani zindigir hotá Tuáñr ttu éna asé.
68 Simão Pedro respondeu: — Quem é que nós vamos seguir? O senhor tem as palavras que dão vida eterna!
69 Añára iman ainní aar sóiyigori zani faijjí de, Tuñí óilade Allar Pakzon.”
69 E nós cremos e sabemos que o senhor é o Santo que Deus enviou.
70 Isá ye ítara re hoór de, “Añí kí tuáñra baró zon ore basí nó looi né? Toóu tuáñrar bútore ezzon ibilíc asé.”
70 Jesus disse:
71 Híyan Isá ye Sáimon or fua Yohúdah Iskáriyet or baabute hoiyé deh. Kiyólla-hoilé íte baró zon cárit tun ottu óile yo, íte Isá re dóridibo.
71 Ele estava falando de Judas, filho de Simão Iscariotes. Pois Judas, embora fosse um dos doze discípulos, ia trair Jesus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.