João 6
rhgc (RHGC) vs BKJ
1 Yárbaade, Isá Galil Ḍiír okule giiyégoi, ze ḍií re Tibiriyas Ḍií yó hoó.
1 Após estas coisas Jesus partiu para o outro lado do mar da Galileia, que é o mar de Tiberíades.
2 Ḍoóñr ek dol manúc Íbar fisá doijjil, kiyólla-hoilé Íba ye biyaraimma ókkol or uore goittó de keramot ókkol ítara deikkíl.
2 E uma grande multidão o seguia, porque eles viam seus milagres que operava sobre os enfermos.
3 Baade Isá eggwá faár or uore uṛí, héṛe Nizor cárit tun or fúañti boiccé.
3 E Jesus subiu ao monte, e assentou-se ali com os seus discípulos.
4 Héñtte Yohúdi ókkol or Azadir-id ḍáke aiccé.
4 E a páscoa, a festa dos judeus, estava próxima.
5 Isá ye suk tulí saiyé rár dekér de, ḍoóñr ek dol manúc Íbar héṛe aiyér, hétunot Íba ye Filíp ore hoór de “E manúc itará hái bolla añára ruṭi hontú kiniyúm?”
5 Então Jesus levantando os seus olhos e vendo que uma grande multidão vinha até ele, disse a Filipe: Onde nós compraremos pão, para que estes possam comer?
6 Filíp ore entán gorí bolla Íba ye híyan hoiyé deh, lekin Nize kii goríbo de híyan Íba ye age lóti zane.
6 Mas dizia isso para pôr à prova; porque ele bem sabia o que ia fazer.
7 Filípe Íba re zuwab diyé de, “Itará beggún ore hom-hom gori diilé yo, toóu dui cót dinár or ruṭi loi no kulaibó.”
7 Filipe respondeu-lhe: Duzentos denários de pão não são o suficiente, para que cada um deles tome um pouco.
8 Íbar cárit tun ottu ezzone, yáni Sáimon Fitor or bái Enderiyase Íba re hoór de,
8 Um dos seus discípulos, André, irmão de Simão Pedro, disse-lhe:
9 “Eṛé eggwá fua ttu fañs swá barlír ruṭi edde duwá mas asé, montor edún maincóre iíne kii óibo?”
9 Está aqui um rapaz que tem cinco pães de cevada e dois pequenos peixes; mas o que é isso para tantos?
10 Isá ye hoór de, “Manúc cún ore buágaro.” Hé zagat bicí kér accíl. Tói beṛaáin ítara boiccé, ítara tokoriban fañs ázar.
10 E disse Jesus: Fazei os homens se assentarem. E havia muita grama naquele lugar. Assim os homens se sentaram, em número de aproximadamente cinco mil.
11 Tarfore Isá ye ruṭi gún looi Alla re cúkuriya goijjé, aar zetará boói accíl ítara re baṛidiyé; héndilla góri Íba ye mas óu diiyé. Ítara ttu zedún monehoiyé hédun hái faijjé.
11 E Jesus tomou os pães, e havendo dado graças, ele distribuiu para os discípulos, e os discípulos, para os que estavam assentados; e do mesmo modo os peixes, quanto eles queriam.
12 Ítara beggúne feṭ bóri hái baade, Íba ye Nizor cárit tun ore hoór de, “Ze tukuṛa ókkol basigiyói híin dola gorífelo, zeéne kessú borbad no zah.”
12 E, quando estavam saciados, ele disse aos seus discípulos: Recolhei os pedaços que sobraram, para que nada se perca.
13 Tói maincé hái baade, barlír ruṭi fañsó wa ttu zedún basigiyói, híin dola gorí baró báñir bóijje.
13 Recolheram, pois, e encheram doze cestos de pedaços dos cinco pães de cevada, que sobejaram aos que haviam comido.
14 Manúc cúne Isá ye goijjé de keramot tán dekí hoór de, “Sóiyi Ibá óilde Nobi Ubá zibá duniyait aibár hotá asé.”
14 Então, vendo aqueles homens o milagre que Jesus tinha feito, diziam: Este é verdadeiramente o profeta que devia vir ao mundo.
15 Tói Isá ye zani faijjé de, manúc cúne Íba re bolazuri baáñcca banai bolla dóitto aitó sár, hétolla Íba ítara ttu alok ói gaaga abar faár or uore uiṭṭégoi.
15 Percebendo, pois, Jesus que estavam prestes a vir e levá-lo à força para o fazerem rei, ele partiu novamente sozinho para o monte.
16 Baade zeñtté háñz óiye, Íbar cárit tun ḍiít giiyé,
16 E, chegando à tarde, os seus discípulos desceram para o mar.
17 aar noow ot uṛí, Kaparnahúm ot zai bolla ḍií farát doijje. Héñtte andár óigiyoi, aar híyala úddwa Isá ítarar héṛe nú aiyé.
17 E, entrando no barco, foram para o mar em direção a Cafarnaum. E já era escuro, e Jesus ainda não tinha vindo até eles.
18 Ekgwá tez boiyar or zoriya, ḍiít goir ókkol cúru óiye.
18 E o mar se levantou, porque um grande vento assoprava.
19 Ítara noow baái-baái tin sair mail ánik zai baade dekér de, Isá fanír uottú áñṛi-áñṛi noowr uzu aiyér; híyan dekí ítara ttu ḍoor laiggé.
19 Tendo, pois, remado uns vinte e cinco ou trinta estádios, eles viram Jesus andando sobre o mar, e aproximando-se do barco, e eles ficaram com medo.
20 Montor Íba ye ítara re hoór de, “Ibá Añí; no ḍooraiyó.”
20 Mas ele lhes disse: Sou eu; não temais.
21 Tói ítara Íba re noow ot tulíto razi óiye, aar ítara zeṛé zaar noow gán éhon hé zagat foóñiccegoi.
21 Então eles de boa vontade o receberam no barco; e imediatamente o barco chegou à terra para onde iam.
22 Ḍiír okule ze manúc ókkol táikkil, ítara tarfor din ót faiyé de, héṛe ekkán noow bade ar honó noow nái, aar Isá Nizor cárit tun or fúañti hé noow ot nó uṛé, bólke siríf Íbar cárit tun giiyé deh.
22 No dia seguinte, quando a multidão que ficara no outro lado do mar viu que não havia ali nenhum outro barco, exceto aquele no qual seus discípulos haviam entrado, e que Jesus não entrara com seus discípulos naquele barco, mas que os seus discípulos tinham ido sós;
23 Montor kessú noow ókkol Tibiriyas cóor ottu zaga waán or ḍáke aiccé, ziyán ot Malik Isá ye cúkuriya gorí manúc ókkole ruṭi háail.
23 (contudo, outros barcos haviam chegado de Tiberíades para perto do lugar onde comeram o pão, após o Senhor ter dado graças);
24 Zeñtté manúc ókkole Isá edde Íbar cárit tun hé zagat nái de deikké, ítara noow ókkol lói Isá re tuwai-tuwai Kaparnahúm ot foóñicce.
24 portanto, vendo a multidão que Jesus não estava ali, nem os seus discípulos, eles também embarcaram, e foram a Cafarnaum, em busca de Jesus.
25 Aar zeñtté ítara Íba re ḍiír okule loot faiyé, ítara Íba ttu fusár gorér de, “Rabbí, Tuñí eṛé hoñtté aiccó?”
25 E, achando-o no outro lado do mar, disseram-lhe: Rabi, quando tu chegaste aqui?
26 Isá ye ítara re zuwab der de, “Añí tuáñra re sóiyi-sóiyi hoóir, tuáñra Añr keramot ókkol dekí Añré tuwoór de no, bólke feṭ bóri ruṭi hái faijjó de hétolla tuwoór deh.
26 Jesus respondeu e disse-lhes: Na verdade, na verdade eu vos digo que me buscais, não porque vistes milagres, mas porque comestes do pão, e vos saciastes.
27 Borbad zagói de hána lla meénnot no goijjó, bólke ze hána ofúrani zindigi foijjonto ṭiki táke híin olla meénnot goró, ziín tuáñra re Manúc or Fua ye diibo; kiyólla-hoilé Íbar uore toh Alla Bafe Nizor moór lagaidiye.”
27 Trabalhai, não pela comida que perece, mas pela comida que dura para a vida eterna, a qual o Filho do homem vos dará; porque a ele Deus o Pai, o selou.
28 Tói ítara Íba ttu fusár gorér de, “Allar ham gorí bolla añára ttu kii gorá foribó?”
28 Então, lhe disseram: O que devemos fazer, para realizar as obras de Deus?
29 Isá ye ítara re zuwabe hoór de, “Alla ye Zibá re difeṛáiye, Íbar uore iman aná óilde Allar ham.”
29 Jesus respondeu e disse-lhes: Esta é a obra de Deus: que creiais naquele que ele enviou.
30 Baade ítara Íba ttu fusár gorér de, “Tóoile Tuñí kii illayi-nicán daháiba, zeéne añára dekí yore Tuáñr uore iman aní fari? Tuñí kii ham goríba?
30 Disseram-lhe, pois: Que sinal, pois, fazes tu, para que o vejamos e creiamos em ti? O que tu operas?
31 Añárar bafdada ókkole de moidan zagat manná háiye. Pak-kalam ot endilla asé, ‘Ítara hái bolla Alla ye asman ottu ruṭi diiyé.’ ”
31 Nossos pais comeram o maná no deserto, como está escrito: Deu-lhes a comer o pão do céu.
32 Isá ye ítara re hoór de, “Añí tuáñra re sóiyi-sóiyi hoóir, tuáñra re asman ottu ruṭi Muúsa ye diiyé de no, bólke Añr Bafe diiyé deh. Íba ye tuáñra re asman ottu sóiyi ruṭi dee.
32 Então Jesus disse: Na verdade, na verdade eu vos digo: Moisés não vos deu o pão do céu, mas meu Pai vos dá o verdadeiro pão do céu.
33 Kiyólla-hoilé Allar ruṭi óilde toh Ubá zibá ye asman ottu nise aái duniyair maincóre zindigi dee.”
33 Porque o pão de Deus é aquele que desce do céu, e dá vida ao mundo.
34 Tói ítara Íba re hoór de, “Malik, hé ruṭi añára re hámica doo.”
34 Então disseram-lhe: Senhor, dá-nos sempre desse pão.
35 Isá ye ítara re hoór de, “Hé zindigir ruṭi óilam de Añí. Zee niki Añr hañse aiyé, ítar ttu honódin búk no lagibó, aar zee niki Añr uore iman ané, ítar ttu honódin tirác no lagibó.
35 E Jesus lhes disse: Eu sou o pão da vida; aquele que vem a mim nunca terá fome, e quem crê em mim nunca terá sede.
36 Lekin Añí toh tuáñra re hoóifelaiyi, ki hoilé, tuáñra Añré deikkó, montor toóu iman nu anó.
36 Mas eu vos digo: Que vós também me tendes visto, mas não credes.
37 Zedún ore Bafe Añr át ot dee, híin beggún Añr hañse aibó, aar zee niki Añr hañse aibó, Añí ítare honódin duñrai no diyum.
37 Todo aquele que meu Pai me dá, virá a mim; e o que vem a mim, de modo algum o lançarei fora.
38 Kiyólla-hoilé Añí toh asman ottu nise aiccí de Nizor moncá mozin gorí bolla no, bólke Ubár moncá mozin gorí bolla, zibá ye Añré difeṛáiye.
38 Porque eu desci do céu, não para fazer a minha própria vontade, mas a vontade daquele que me enviou.
39 Añré difeṛáiye de Íbar moncá óilde, zedún ore Íba ye Añr át ot diiyé, Añí zen héntu honókiyo re na hárai, bólke háñcor or din ítara re zinda gorí.
39 E esta é a vontade do Pai que me enviou: que nenhum de todos aqueles que me deu se perca, mas que o ressuscite no último dia.
40 Kiyólla-hoilé Añr Baf or moncá óilde, zee niki Fua re dekí Íbar uore iman ané, íte zen ofúrani zindigi faa. Aar Añí ítare háñcor or din zinda goríyum.”
40 E esta é a vontade daquele que me enviou: que todo aquele que vê o Filho e crê nele, possa ter a vida eterna, e eu o ressuscitarei no último dia.
41 Híyan fúni Yohúdi ókkole Íbar baabute fuṛafuṛi gorát doijje, kiyólla-hoilé Íba ye hoiyé de, “Ze ruṭi asman ottu nise aiccé, yíba óilam de Añí.”
41 Então os Judeus murmuravam dele, porque ele dissera: Eu sou o pão que desceu do céu.
42 Ítara hoór de, “Ibá Yusúf or fua Isá no níki, zibár bafmaa re añára siní? Ibá ye keéngori hoór de, Añí asman ottu nise aiccí?”
42 E eles diziam: Não é este Jesus, o filho de José, cujo pai e mãe nós conhecemos? Como, então, ele diz: Eu desci do céu?
43 Isá ye ítara re zuwabe hoór de, “Afós ot fuṛafuṛi no goijjó.
43 Portanto, Jesus respondendo, disse-lhes: Não murmureis entre vós.
44 Añr Baf zibá ye Añré difeṛáiye, Íba ye ṭani nu aníle honókiye Añr hañse aái no fare. Aar Añí ítare háñcor or din zinda goríyum.
44 Ninguém pode vir a mim, se o Pai, que me enviou, não o trouxer; e eu o ressuscitarei no último dia.
45 Nobi ókkol or kitab ot endilla leikká asé, ‘Ítara beggúne Alla ttu taalim faibo.’Hétolla zee niki Baf ottu fúni taalim faiyé, íte Añr hañse aiyé.
45 Está escrito nos profetas: E eles serão todos ensinados por Deus. Portanto, cada homem que ouviu e aprendeu do pai, vem a mim.
46 Hé Baf ore toh Allar hañsóttu aiccé de Íba ye bade ar honókiye nó deké. Siríf Íba ye deikké deh.
46 Não que algum homem tenha visto ao Pai, senão aquele que é de Deus, este tem visto ao Pai.
47 Añí tuáñra re sóiyi-sóiyi hoóir, zee niki Añr uore iman ané, yóggwa ttu ofúrani zindigi asé.
47 Na verdade, na verdade eu vos digo: Aquele que crê em mim tem a vida eterna.
48 “Zindigir ruṭi óilam de Añí.
48 Eu sou o pão da vida.
49 Tuáñrar bafdada ókkole de moidan elakat manná háiye, toóu ítara morigiyói.
49 Vossos pais comeram o maná no deserto e morreram.
50 Montor yibá óilde asman ottu nise aiccé de hé ruṭi, zeéne honókiye hái no more.
50 Este é o pão que desce do céu, para que o homem que dele comer não morra.
51 Añí óilam de asman ottu nise aiccé de zindigir ruṭi yíba. Zodi honókiye e ruṭi háa, íte hámica lla basi tákibo. Duniyair manúce zindigi fai bolla Añí diiyum de hé ruṭi óilde Añr gusso.”
51 Eu sou o pão vivo que desceu do céu; se algum homem comer desse pão, ele viverá para sempre; e o pão que eu darei é a minha carne, a qual eu darei pela vida do mundo.
52 Híin fúni Yohúdi ókkole afós ot matamati di hoór de, “E Manúc cwa ye añára re keéngori Nizor gusso hái bolla diibo?”
52 Portanto, os judeus discutiram entre si, dizendo: Como poderia nos dar este homem a sua carne para comer?
53 Isá ye ítara re hoór de, “Añí tuáñra re sóiyi-sóiyi hoóir, zetún foijjonto tuáñra Manúc or Fuar gusso edde lou nó hóo, hétun foijjonto tuáñra ttu zindigi nái.
53 Então Jesus lhes disse: Na verdade, na verdade eu vos digo: Se não comerdes a carne do Filho do homem, e não beberdes o seu sangue, não tereis vida em vós mesmos.
54 Zee niki Añr gusso edde lou háa, ítar ttu ofúrani zindigi asé, aar Añí ítare háñcor or din zinda goríyum.
54 Quem come a minha carne, e bebe o meu sangue, tem a vida eterna, e eu o ressuscitarei no último dia.
55 Kiyólla-hoilé Añr gusso óilde sóiyi hána, aar Añr lou óilde sóiyi fiíbar jiníc.
55 Porque a minha carne verdadeiramente é comida, e o meu sangue verdadeiramente é bebida.
56 Zee niki Añr gusso edde lou háa, íte Añr bútore zari táke, aar Añí ítar bútore zari táki.
56 Quem come a minha carne, e bebe o meu sangue, permanece em mim, e eu nele.
57 Zinda Bafe zendilla Añré difeṛáiye aar Añí Íbar zoriya zinda así, héndilla zee niki Añré háibo íte yó Añr zoriya zinda tákibo.
57 Assim como o Pai, que vive, me enviou, e eu vivo pelo Pai; assim quem de mim se alimenta também viverá por mim.
58 Yíba óilde asman ottu nise aiccé de hé ruṭi. Tuáñrar bafdada ókkole hái morigiyói de héndilla ruṭi no. Zee niki e ruṭi háibo, íte hámica lla basi tákibo.”
58 Este é o pão que desceu do céu; não é o caso de vossos pais, que comeram o maná e morreram; quem comer este pão viverá para sempre.
59 Isá ye hotá híin Kaparnahúm or mujilíc-hánat taalim dibarcót hoiyé.
59 Estas coisas ele disse ensinando na sinagoga em Cafarnaum.
60 Hé taalim fúni Isár ummot ókkol ottu boóut zone Íba re hoór de, “Yián toh ekkán bicí hora taalim, hone gosí faribó?”
60 Portanto, muitos dos seus discípulos, ouvindo isso, disseram: Este é um discurso duro, quem o pode ouvir?
61 Nizor ummot ókkole fuṛafuṛi gorér de híyan zani fari Isá ye ítara re hoór de, “E taalime ki tuáñra re bezar goijjé?
61 Sabendo, pois, Jesus em si mesmo que os seus discípulos murmuravam sobre isto, ele disse-lhes: Isto vos ofende?
62 Manúc or Fua foóila zeṛé accíl, Íba zodi héṛe uṛérgoi de dekó, tóoile tuáñra kii báfiba?
62 O que seria, se vós vísseis o Filho do homem subir para onde estava antes?
63 Ruh ye éna zindigi dee; jisíme toh honó fáida no dee. Añí tuáñra re ze hotá gún hoiyí, híin óilde ruh edde zindigi.
63 O espírito é o que vivifica, a carne para nada aproveita; as palavras que eu vos falo, elas são espírito, e elas são vida.
64 Montor aijjó foijjonto tuáñra hodúne iman nú anó.” Isá ye foóila cúru ttu lóti zane, hontará iman nú ané aar hone Íba re dóridibo.
64 Mas há alguns de vós que não creem. Porque Jesus conhecia desde o princípio aqueles que não criam, e quem deveria o trair.
65 Isá ye aró hoór de, “Hétolla toh Añí tuáñra re endilla hoóilam, honókiye Añr hañse aái no faribó, zetún foijjonto Añr Bafe ítare toóufik no dee.”
65 E ele dizia: Por isso, eu vos disse que nenhum homem pode vir a mim, a não ser que lhe fosse dado por meu Pai.
66 Hé októt lóti Íbar boóut ummot ókkol fírigiyoi, aar Íbar fúañti solafíra gorá bon gorífelaiye.
66 Desde daquele momento, muitos dos seus discípulos retrocederam, e não andavam mais com ele.
67 Hétolla Isá ye baró zon cárit tun ottu fusár gorér de, “Tuáñra ttu yó kí zaitogói monehoór né?”
67 Então, disse Jesus aos doze: Quereis vós também ir embora?
68 Sáimon Fitore Íba re zuwab der de, “Ó Malik, añára har hañse zaitam? Ofúrani zindigir hotá Tuáñr ttu éna asé.
68 Então, Simão Pedro respondeu-lhe: Senhor, para quem iremos nós? Tu tens as palavras da vida eterna.
69 Añára iman ainní aar sóiyigori zani faijjí de, Tuñí óilade Allar Pakzon.”
69 E nós cremos e estamos certos de que tu és o Cristo, o Filho do Deus vivo.
70 Isá ye ítara re hoór de, “Añí kí tuáñra baró zon ore basí nó looi né? Toóu tuáñrar bútore ezzon ibilíc asé.”
70 Respondeu-lhe Jesus: Não escolhi os doze de vós? E um de vós é um diabo.
71 Híyan Isá ye Sáimon or fua Yohúdah Iskáriyet or baabute hoiyé deh. Kiyólla-hoilé íte baró zon cárit tun ottu óile yo, íte Isá re dóridibo.
71 Ele falava de Judas Iscariotes, filho de Simão, porque este deveria traí-lo, sendo um dos doze.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.