João 6
rhgc (RHGC) vs NAA
1 Yárbaade, Isá Galil Ḍiír okule giiyégoi, ze ḍií re Tibiriyas Ḍií yó hoó.
1 Depois dessas coisas, Jesus atravessou o mar da Galileia, que é o de Tiberíades.
2 Ḍoóñr ek dol manúc Íbar fisá doijjil, kiyólla-hoilé Íba ye biyaraimma ókkol or uore goittó de keramot ókkol ítara deikkíl.
2 Uma grande multidão o seguia, porque tinham visto os sinais que ele fazia na cura dos enfermos.
3 Baade Isá eggwá faár or uore uṛí, héṛe Nizor cárit tun or fúañti boiccé.
3 Então Jesus subiu ao monte e sentou-se ali com os seus discípulos.
4 Héñtte Yohúdi ókkol or Azadir-id ḍáke aiccé.
4 Ora, a Páscoa, festa dos judeus, estava próxima.
5 Isá ye suk tulí saiyé rár dekér de, ḍoóñr ek dol manúc Íbar héṛe aiyér, hétunot Íba ye Filíp ore hoór de “E manúc itará hái bolla añára ruṭi hontú kiniyúm?”
5 Então Jesus, erguendo os olhos e vendo que uma grande multidão se aproximava, disse a Filipe:
6 Filíp ore entán gorí bolla Íba ye híyan hoiyé deh, lekin Nize kii goríbo de híyan Íba ye age lóti zane.
6 Mas Jesus dizia isto para testá-lo, porque sabia o que estava para fazer.
7 Filípe Íba re zuwab diyé de, “Itará beggún ore hom-hom gori diilé yo, toóu dui cót dinár or ruṭi loi no kulaibó.”
7 Filipe respondeu: — Nem mesmo duzentos denários de pão seriam suficientes para que cada um recebesse um pedaço.
8 Íbar cárit tun ottu ezzone, yáni Sáimon Fitor or bái Enderiyase Íba re hoór de,
8 Um dos discípulos, chamado André, irmão de Simão Pedro, disse a Jesus:
9 “Eṛé eggwá fua ttu fañs swá barlír ruṭi edde duwá mas asé, montor edún maincóre iíne kii óibo?”
9 — Aqui está um menino que tem cinco pães de cevada e dois peixinhos. Mas o que é isto para tanta gente?
10 Isá ye hoór de, “Manúc cún ore buágaro.” Hé zagat bicí kér accíl. Tói beṛaáin ítara boiccé, ítara tokoriban fañs ázar.
10 Jesus disse: Havia muita relva naquele lugar. Assim, os homens se assentaram, e eram quase cinco mil.
11 Tarfore Isá ye ruṭi gún looi Alla re cúkuriya goijjé, aar zetará boói accíl ítara re baṛidiyé; héndilla góri Íba ye mas óu diiyé. Ítara ttu zedún monehoiyé hédun hái faijjé.
11 Então Jesus pegou os pães e, tendo dado graças, distribuiu-os entre eles; e também igualmente os peixes, tanto quanto queriam.
12 Ítara beggúne feṭ bóri hái baade, Íba ye Nizor cárit tun ore hoór de, “Ze tukuṛa ókkol basigiyói híin dola gorífelo, zeéne kessú borbad no zah.”
12 E, quando já estavam satisfeitos, Jesus disse aos seus discípulos:
13 Tói maincé hái baade, barlír ruṭi fañsó wa ttu zedún basigiyói, híin dola gorí baró báñir bóijje.
13 Assim, pois, o fizeram e encheram doze cestos de pedaços dos cinco pães de cevada, que sobraram depois que todos tinham comido.
14 Manúc cúne Isá ye goijjé de keramot tán dekí hoór de, “Sóiyi Ibá óilde Nobi Ubá zibá duniyait aibár hotá asé.”
14 Quando as pessoas viram o sinal que Jesus havia feito, disseram: — Este é verdadeiramente o profeta que devia vir ao mundo.
15 Tói Isá ye zani faijjé de, manúc cúne Íba re bolazuri baáñcca banai bolla dóitto aitó sár, hétolla Íba ítara ttu alok ói gaaga abar faár or uore uiṭṭégoi.
15 Jesus ficou sabendo que estavam para vir com a intenção de fazê-lo rei à força. Então ele se retirou outra vez, sozinho, para o monte.
16 Baade zeñtté háñz óiye, Íbar cárit tun ḍiít giiyé,
16 Ao final do dia, os discípulos de Jesus desceram para o mar.
17 aar noow ot uṛí, Kaparnahúm ot zai bolla ḍií farát doijje. Héñtte andár óigiyoi, aar híyala úddwa Isá ítarar héṛe nú aiyé.
17 E, entrando num barco, passaram para o outro lado, rumo a Cafarnaum. Já estava escuro, e Jesus ainda não tinha ido até onde eles estavam.
18 Ekgwá tez boiyar or zoriya, ḍiít goir ókkol cúru óiye.
18 E o mar começava a ficar agitado, porque soprava um vento forte.
19 Ítara noow baái-baái tin sair mail ánik zai baade dekér de, Isá fanír uottú áñṛi-áñṛi noowr uzu aiyér; híyan dekí ítara ttu ḍoor laiggé.
19 Os discípulos já tinham navegado uns cinco ou seis quilômetros, quando viram Jesus andando sobre o mar, aproximando-se do barco; e ficaram com medo.
20 Montor Íba ye ítara re hoór de, “Ibá Añí; no ḍooraiyó.”
20 Mas Jesus lhes disse:
21 Tói ítara Íba re noow ot tulíto razi óiye, aar ítara zeṛé zaar noow gán éhon hé zagat foóñiccegoi.
21 Então eles o receberam com alegria, e logo o barco chegou ao seu destino.
22 Ḍiír okule ze manúc ókkol táikkil, ítara tarfor din ót faiyé de, héṛe ekkán noow bade ar honó noow nái, aar Isá Nizor cárit tun or fúañti hé noow ot nó uṛé, bólke siríf Íbar cárit tun giiyé deh.
22 No dia seguinte, a multidão que tinha ficado do outro lado do mar notou que ali havia apenas um pequeno barco e que Jesus não tinha entrado nele com os seus discípulos, tendo estes partido sozinhos.
23 Montor kessú noow ókkol Tibiriyas cóor ottu zaga waán or ḍáke aiccé, ziyán ot Malik Isá ye cúkuriya gorí manúc ókkole ruṭi háail.
23 Entretanto, outros barquinhos de Tiberíades se aproximaram do lugar onde a multidão havia comido o pão depois que o Senhor deu graças.
24 Zeñtté manúc ókkole Isá edde Íbar cárit tun hé zagat nái de deikké, ítara noow ókkol lói Isá re tuwai-tuwai Kaparnahúm ot foóñicce.
24 Quando aquela multidão viu que Jesus não estava ali nem os seus discípulos, entraram nos barcos e partiram para Cafarnaum à procura de Jesus.
25 Aar zeñtté ítara Íba re ḍiír okule loot faiyé, ítara Íba ttu fusár gorér de, “Rabbí, Tuñí eṛé hoñtté aiccó?”
25 E, tendo-o encontrado no outro lado do mar, lhe perguntaram: — Mestre, quando o senhor chegou aqui?
26 Isá ye ítara re zuwab der de, “Añí tuáñra re sóiyi-sóiyi hoóir, tuáñra Añr keramot ókkol dekí Añré tuwoór de no, bólke feṭ bóri ruṭi hái faijjó de hétolla tuwoór deh.
26 Jesus respondeu:
27 Borbad zagói de hána lla meénnot no goijjó, bólke ze hána ofúrani zindigi foijjonto ṭiki táke híin olla meénnot goró, ziín tuáñra re Manúc or Fua ye diibo; kiyólla-hoilé Íbar uore toh Alla Bafe Nizor moór lagaidiye.”
27 Trabalhem, não pela comida que se estraga, mas pela que permanece para a vida eterna, a qual o Filho do Homem dará a vocês; porque Deus, o Pai, o confirmou com o seu selo.
28 Tói ítara Íba ttu fusár gorér de, “Allar ham gorí bolla añára ttu kii gorá foribó?”
28 Então lhe perguntaram: — Que faremos para realizar as obras de Deus?
29 Isá ye ítara re zuwabe hoór de, “Alla ye Zibá re difeṛáiye, Íbar uore iman aná óilde Allar ham.”
29 Jesus respondeu:
30 Baade ítara Íba ttu fusár gorér de, “Tóoile Tuñí kii illayi-nicán daháiba, zeéne añára dekí yore Tuáñr uore iman aní fari? Tuñí kii ham goríba?
30 Então eles disseram: — Que sinal o senhor fará para que vejamos e creiamos no senhor? O que o senhor pode fazer?
31 Añárar bafdada ókkole de moidan zagat manná háiye. Pak-kalam ot endilla asé, ‘Ítara hái bolla Alla ye asman ottu ruṭi diiyé.’ ”
31 Nossos pais comeram o maná no deserto, como está escrito: “Deu-lhes a comer pão do céu.”
32 Isá ye ítara re hoór de, “Añí tuáñra re sóiyi-sóiyi hoóir, tuáñra re asman ottu ruṭi Muúsa ye diiyé de no, bólke Añr Bafe diiyé deh. Íba ye tuáñra re asman ottu sóiyi ruṭi dee.
32 Jesus lhes disse:
33 Kiyólla-hoilé Allar ruṭi óilde toh Ubá zibá ye asman ottu nise aái duniyair maincóre zindigi dee.”
33 Porque o pão de Deus é o que desce do céu e dá vida ao mundo.
34 Tói ítara Íba re hoór de, “Malik, hé ruṭi añára re hámica doo.”
34 Então lhe disseram: — Senhor, dê-nos sempre desse pão.
35 Isá ye ítara re hoór de, “Hé zindigir ruṭi óilam de Añí. Zee niki Añr hañse aiyé, ítar ttu honódin búk no lagibó, aar zee niki Añr uore iman ané, ítar ttu honódin tirác no lagibó.
35 Jesus respondeu:
36 Lekin Añí toh tuáñra re hoóifelaiyi, ki hoilé, tuáñra Añré deikkó, montor toóu iman nu anó.
36 Porém eu já disse que vocês não creem, embora estejam me vendo.
37 Zedún ore Bafe Añr át ot dee, híin beggún Añr hañse aibó, aar zee niki Añr hañse aibó, Añí ítare honódin duñrai no diyum.
37 Todo aquele que o Pai me dá, esse virá a mim; e o que vem a mim, de modo nenhum o lançarei fora.
38 Kiyólla-hoilé Añí toh asman ottu nise aiccí de Nizor moncá mozin gorí bolla no, bólke Ubár moncá mozin gorí bolla, zibá ye Añré difeṛáiye.
38 Porque eu desci do céu, não para fazer a minha própria vontade, mas a vontade daquele que me enviou.
39 Añré difeṛáiye de Íbar moncá óilde, zedún ore Íba ye Añr át ot diiyé, Añí zen héntu honókiyo re na hárai, bólke háñcor or din ítara re zinda gorí.
39 E a vontade de quem me enviou é esta: que eu não perca nenhum de todos os que ele me deu; pelo contrário, eu o ressuscitarei no último dia.
40 Kiyólla-hoilé Añr Baf or moncá óilde, zee niki Fua re dekí Íbar uore iman ané, íte zen ofúrani zindigi faa. Aar Añí ítare háñcor or din zinda goríyum.”
40 De fato, a vontade de meu Pai é que todo aquele que vir o Filho e nele crer tenha a vida eterna; e eu o ressuscitarei no último dia.
41 Híyan fúni Yohúdi ókkole Íbar baabute fuṛafuṛi gorát doijje, kiyólla-hoilé Íba ye hoiyé de, “Ze ruṭi asman ottu nise aiccé, yíba óilam de Añí.”
41 Então os judeus começaram a murmurar contra ele, porque tinha dito: “Eu sou o pão que desceu do céu.”
42 Ítara hoór de, “Ibá Yusúf or fua Isá no níki, zibár bafmaa re añára siní? Ibá ye keéngori hoór de, Añí asman ottu nise aiccí?”
42 E diziam: — Este não é Jesus, o filho de José? Por acaso não conhecemos o pai e a mãe dele? Como é que ele agora diz: “Desci do céu”?
43 Isá ye ítara re zuwabe hoór de, “Afós ot fuṛafuṛi no goijjó.
43 Jesus respondeu:
44 Añr Baf zibá ye Añré difeṛáiye, Íba ye ṭani nu aníle honókiye Añr hañse aái no fare. Aar Añí ítare háñcor or din zinda goríyum.
44 Ninguém pode vir a mim se o Pai, que me enviou, não o trouxer; e eu o ressuscitarei no último dia.
45 Nobi ókkol or kitab ot endilla leikká asé, ‘Ítara beggúne Alla ttu taalim faibo.’Hétolla zee niki Baf ottu fúni taalim faiyé, íte Añr hañse aiyé.
45 Está escrito nos Profetas: “E todos serão ensinados por Deus.” Portanto, todo aquele que ouviu e aprendeu do Pai, esse vem a mim.
46 Hé Baf ore toh Allar hañsóttu aiccé de Íba ye bade ar honókiye nó deké. Siríf Íba ye deikké deh.
46 Não que alguém tenha visto o Pai, a não ser aquele que vem de Deus; este já viu o Pai.
47 Añí tuáñra re sóiyi-sóiyi hoóir, zee niki Añr uore iman ané, yóggwa ttu ofúrani zindigi asé.
47 — Em verdade, em verdade lhes digo: quem crê em mim tem a vida eterna.
48 “Zindigir ruṭi óilam de Añí.
48 Eu sou o pão da vida.
49 Tuáñrar bafdada ókkole de moidan elakat manná háiye, toóu ítara morigiyói.
49 Os pais de vocês comeram o maná no deserto e morreram.
50 Montor yibá óilde asman ottu nise aiccé de hé ruṭi, zeéne honókiye hái no more.
50 Este é o pão que desce do céu, para que todo o que dele comer não pereça.
51 Añí óilam de asman ottu nise aiccé de zindigir ruṭi yíba. Zodi honókiye e ruṭi háa, íte hámica lla basi tákibo. Duniyair manúce zindigi fai bolla Añí diiyum de hé ruṭi óilde Añr gusso.”
51 Eu sou o pão vivo que desceu do céu; se alguém comer deste pão, viverá eternamente. E o pão que eu darei pela vida do mundo é a minha carne.
52 Híin fúni Yohúdi ókkole afós ot matamati di hoór de, “E Manúc cwa ye añára re keéngori Nizor gusso hái bolla diibo?”
52 Então os judeus começaram a discutir entre si, dizendo: — Como é que este pode nos dar a sua própria carne para comer?
53 Isá ye ítara re hoór de, “Añí tuáñra re sóiyi-sóiyi hoóir, zetún foijjonto tuáñra Manúc or Fuar gusso edde lou nó hóo, hétun foijjonto tuáñra ttu zindigi nái.
53 Jesus respondeu:
54 Zee niki Añr gusso edde lou háa, ítar ttu ofúrani zindigi asé, aar Añí ítare háñcor or din zinda goríyum.
54 Quem come a minha carne e bebe o meu sangue tem a vida eterna, e eu o ressuscitarei no último dia.
55 Kiyólla-hoilé Añr gusso óilde sóiyi hána, aar Añr lou óilde sóiyi fiíbar jiníc.
55 Pois a minha carne é verdadeira comida, e o meu sangue é verdadeira bebida.
56 Zee niki Añr gusso edde lou háa, íte Añr bútore zari táke, aar Añí ítar bútore zari táki.
56 Quem come a minha carne e bebe o meu sangue permanece em mim, e eu permaneço nele.
57 Zinda Bafe zendilla Añré difeṛáiye aar Añí Íbar zoriya zinda así, héndilla zee niki Añré háibo íte yó Añr zoriya zinda tákibo.
57 Assim como o Pai, que vive, me enviou, e igualmente eu vivo por causa do Pai, também quem de mim se alimenta viverá por mim.
58 Yíba óilde asman ottu nise aiccé de hé ruṭi. Tuáñrar bafdada ókkole hái morigiyói de héndilla ruṭi no. Zee niki e ruṭi háibo, íte hámica lla basi tákibo.”
58 Este é o pão que desceu do céu, em nada semelhante àquele que os pais de vocês comeram e, mesmo assim, morreram; quem comer este pão viverá eternamente.
59 Isá ye hotá híin Kaparnahúm or mujilíc-hánat taalim dibarcót hoiyé.
59 Jesus disse essas coisas quando ensinava na sinagoga de Cafarnaum.
60 Hé taalim fúni Isár ummot ókkol ottu boóut zone Íba re hoór de, “Yián toh ekkán bicí hora taalim, hone gosí faribó?”
60 Muitos dos seus discípulos, tendo ouvido tais palavras, disseram: — Duro é este discurso; quem pode suportá-lo?
61 Nizor ummot ókkole fuṛafuṛi gorér de híyan zani fari Isá ye ítara re hoór de, “E taalime ki tuáñra re bezar goijjé?
61 Mas Jesus, sabendo por si mesmo que os seus discípulos murmuravam a respeito do que ele havia falado, disse-lhes:
62 Manúc or Fua foóila zeṛé accíl, Íba zodi héṛe uṛérgoi de dekó, tóoile tuáñra kii báfiba?
62 Que acontecerá, então, se virem o Filho do Homem subir para o lugar onde primeiro estava?
63 Ruh ye éna zindigi dee; jisíme toh honó fáida no dee. Añí tuáñra re ze hotá gún hoiyí, híin óilde ruh edde zindigi.
63 O Espírito é o que vivifica; a carne para nada aproveita. As palavras que eu lhes tenho falado são espírito e são vida.
64 Montor aijjó foijjonto tuáñra hodúne iman nú anó.” Isá ye foóila cúru ttu lóti zane, hontará iman nú ané aar hone Íba re dóridibo.
64 Mas há descrentes entre vocês. Ora, Jesus sabia, desde o princípio, quais eram os que não criam e quem iria traí-lo.
65 Isá ye aró hoór de, “Hétolla toh Añí tuáñra re endilla hoóilam, honókiye Añr hañse aái no faribó, zetún foijjonto Añr Bafe ítare toóufik no dee.”
65 E prosseguiu:
66 Hé októt lóti Íbar boóut ummot ókkol fírigiyoi, aar Íbar fúañti solafíra gorá bon gorífelaiye.
66 Diante disso, muitos dos seus discípulos o abandonaram e já não andavam com ele.
67 Hétolla Isá ye baró zon cárit tun ottu fusár gorér de, “Tuáñra ttu yó kí zaitogói monehoór né?”
67 Então Jesus perguntou aos doze:
68 Sáimon Fitore Íba re zuwab der de, “Ó Malik, añára har hañse zaitam? Ofúrani zindigir hotá Tuáñr ttu éna asé.
68 Simão Pedro respondeu: — Senhor, para quem iremos? O senhor tem as palavras da vida eterna,
69 Añára iman ainní aar sóiyigori zani faijjí de, Tuñí óilade Allar Pakzon.”
69 e nós temos crido e conhecido que o senhor é o Santo de Deus.
70 Isá ye ítara re hoór de, “Añí kí tuáñra baró zon ore basí nó looi né? Toóu tuáñrar bútore ezzon ibilíc asé.”
70 Então Jesus lhes disse:
71 Híyan Isá ye Sáimon or fua Yohúdah Iskáriyet or baabute hoiyé deh. Kiyólla-hoilé íte baró zon cárit tun ottu óile yo, íte Isá re dóridibo.
71 Ele se referia a Judas, filho de Simão Iscariotes, porque este, sendo um dos doze, era quem o haveria de trair.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.