João 20
rhgc (RHGC) vs NAA
1 Háftar foóila din fózor októt andár tákite, Moriyam Makdálini hobor gwat giiyé, aar deikké de, hobor or muk ottu cíl lan larifelaiya.
1 No primeiro dia da semana, de madrugada, quando ainda estava escuro, Maria Madalena foi ao túmulo e viu que a pedra da entrada tinha sido removida.
2 Hétunot híba duñri Sáimon Fitor edde oinno cárit zibá re Isá ye muhábbot goittó, ítarar héṛe giiyé, zai ítara re hoór de, “Maincé Malik ore hobor ottu loigiyégoi; ítara Íba re hoṛé eijjégoi añára no zani.”
2 Então correu e foi até onde estavam Simão Pedro e o outro discípulo, a quem Jesus amava, e disse-lhes: — Tiraram o Senhor do túmulo, e não sabemos onde o colocaram.
3 Hétunot Fitor edde hé oinno cárit twa neeli hobor ot zaat doijje.
3 Com isso, Pedro e o outro discípulo saíram e foram até o túmulo.
4 Ítara duní zon ekku fúañti duñrat accíl, montor oinno cárit twa Fitor ore bárai zai hobor ot age foóñicce.
4 Ambos corriam juntos, mas o outro discípulo correu mais depressa do que Pedro e chegou primeiro ao túmulo.
5 Yóggwa ye niyúri bútormíkka saiyé rár, hohón or hoor gún asé de deikké, montor yóggwa bútore nó zah.
5 E, abaixando-se, viu os lençóis de linho, mas não entrou.
6 Tarfore Sáimon Fitor óu yóggwar fisé-fisé aái foóñicce, aar hobor gwar bútore góille; yóggwa ye yó hohón or hoor gún asé de deikké,
6 Simão Pedro, seguindo-o, chegou e entrou no túmulo. Ele também viu os lençóis
7 aar ze hoor gán Isár matát beráidil híyan hohón or hoor or fúañti nái, bólke alok gori ekkán ot boiṭṭa.
7 e o lenço que tinha estado sobre a cabeça de Jesus, e que não estava com os lençóis, mas enrolado num lugar à parte.
8 Hétunot ze oinno cárit twa hobor ot age foóñiccil, yóggwa yó bútore góille, aar dekí biccác goijjíl.
8 Então o outro discípulo, que havia chegado primeiro ao túmulo, também entrou. Ele viu e creu.
9 Kiyólla-hoilé hétun foijjonto toh ítara Isá ttu mora ttu zinda ówar zorur de pak-kalam or hé hotá nó buzé.
9 Pois ainda não tinham compreendido a Escritura, que era necessário que ele ressuscitasse dentre os mortos.
10 Tarfore hé cárit tun nizor gór ot waafes giiyégoi.
10 E os discípulos voltaram outra vez para casa.
11 Lekin Moriyam hobor or baárkule tíyai hañdat accíl; híba hañdi-hañdi niyúri hobor gwar bútormíkka saiyé,
11 Maria, no entanto, permanecia junto à entrada do túmulo, chorando. Enquanto chorava, abaixou-se e olhou para dentro do túmulo.
12 aar deikké de, Isár lac ziyóñt raká gíyl híyoñt dóla hoor findá duwá fírista boói táikke, eggwá cítan ottu, ar eggwá foitán ottu.
12 Ela viu dois anjos vestidos de branco, sentados onde o corpo de Jesus tinha sido colocado, um à cabeceira e outro aos pés.
13 Híine híba re hoór de, “Ó Mayafua, tui hañdoór kiyá?”
13 Então eles perguntaram: — Mulher, por que você está chorando? Ela respondeu: — Porque levaram o meu Senhor, e não sei onde o puseram.
14 Híyan hoói baade híba ye fissá fíri dekér de, Isá tíyaiya; montor Íba Isá de híyan híba ye nó siné.
14 Depois de dizer isso, ela se virou para trás e viu Jesus em pé, mas não reconheceu que era Jesus.
15 Isá ye híba re hoór de, “Ó mayafua, tui hañdoór kiyá? Tui haré tuwoór dé?”
15 Jesus lhe perguntou: Ela, supondo que ele fosse o jardineiro, respondeu: — Se o senhor o tirou daqui, diga-me onde o colocou, e eu o levarei.
16 Isá ye híba re hoór de, “Moriyam!” Moriyame fíri Hibrú zubane Íba re hoór de, “Rabbúni!” ziyán or maáni, Ustat.
16 Jesus disse: Ela, voltando-se, lhe disse, em hebraico: — Raboni! (“Raboni” quer dizer “Mestre”.)
17 Isá ye híba re hoór de, “Añré dóri no rakíc, kiyólla-hoilé Añí toh aijjó uore Baf or héṛe nó zaigói; bólke Añr báiyain nún or héṛe zai hoógoi de, ‘Zibá Añr edde tuáñrar Baf, zibá Añr edde tuáñrar Alla, Añí uore Íbar héṛe beh zairgói.’ ”
17 Jesus continuou:
18 Tói Moriyam Makdálini aái cárit tun ore zanaiyé de, híba ye Malik ore deikké, aar híba re hotá híin Íba ye hoiyé deh.
18 Então Maria Madalena foi e anunciou aos discípulos: — Eu vi o Senhor! E contava que Jesus lhe tinha dito essas coisas.
19 Hé din or, yáni háftar foóila din or háñzinna, zeñtté Yohúdi ókkol or ḍoore cárit tun zeṛé zoma ói táikke héṛiyar duwar ókkol bañdá accíl, Isá aái ítarar mazé tíyaiye, aar ítara re hoór de, “Assalamu alaikum.”
19 Ao cair da tarde daquele dia, o primeiro da semana, estando trancadas as portas da casa onde estavam os discípulos, com medo dos judeus, Jesus veio e se pôs no meio deles, dizendo:
20 Híyan hoói baade, Íba ye ítara re Íbar duní át edde Íbar gaar ḍák daháiye. Cárit tune Malik ore dekí bicí kúci óiye.
20 E, dizendo isso, lhes mostrou as mãos e o lado. Então os discípulos se alegraram ao ver o Senhor.
21 Isá ye ítara re abar hoór de, “Assalamu alaikum. Bafe zendilla Añré difeṛáiye, héndilla Añí yó tuáñra re difeṛáir.”
21 E Jesus lhes disse outra vez:
22 Híyan hoói, Íba ye ítarar uore fúu dí hoór de, “Pak-Ruh loo.
22 E, havendo dito isso, soprou sobre eles e disse-lhes:
23 Tuáñra zetarár guná maf goríba, ítarar guná maf óibo; aar zetarár guná maf no goríba, ítarar guná maf no óibo.”
23 Se de alguns vocês perdoarem os pecados, são-lhes perdoados; mas, se os retiverem, são retidos.
24 Montor Tómas, zibá baró zon cárit tun ottu ezzon, zibá re Zooñikka ḍake, yóggwa Isá aiccíl de héñtte ítarar fúañti nu accíl.
24 Tomé, um dos doze, chamado Dídimo, não estava com eles quando Jesus veio.
25 Hétolla oinno cárit tune yóggwa re hoór de, “Añára Malik ore deikkí.”
25 Então os outros discípulos disseram a Tomé: — Vimos o Senhor. Mas ele respondeu: — Se eu não vir o sinal dos pregos nas mãos dele, ali não puser o dedo e não puser a minha mão no lado dele, de modo nenhum acreditarei.
26 Yár añcṭo din baade, Íbar cárit tun abar gór or bútore zoma óiye, aar Tómas óu ítarar fúañti accíl. Duwar ókkol bañdá de óile yo, Isá aái ítarar mazé tíyaiye, aar hoór de, “Assalamu alaikum.”
26 Passados oito dias, os discípulos de Jesus estavam outra vez reunidos, e Tomé estava com eles. Estando as portas trancadas, Jesus veio, pôs-se no meio deles e disse:
27 Baade Íba ye Tómas ore hoór de, “Tor ooñl eṛé an, aar Añr át saá; tor át Añr ḍák ot gólaide. Nabiccác no goríc, bólke biccác gór.”
27 E logo disse a Tomé:
28 Tómase zuwabe Íba re hoór de, “Ó añr Malik, añr Alla!”
28 Ao que Tomé lhe respondeu: — Senhor meu e Deus meu!
29 Isá ye yóggwa re hoór de, “Tómas, tui toh Añré deikkós de hétolla éna iman ainnós. Mubarek uitará zetará Añré no dekíle yo toóu iman ané.”
29 Jesus lhe disse:
30 Becók, Isá ye Nizor cárit tun or muúntu aró boóut keramot ókkol goijjíl, ziín ore e síyarat leká nó zah;
30 Na verdade, Jesus fez diante dos seus discípulos muitos outros sinais que não estão escritos neste livro.
31 montor iín ore etollá leká gíyeh zeéne tuáñra iman anó de, Isá óilde Mosih, Allar Fua; aar héndilla iman aní tuáñra zen Íbar name zindigi hásil goró.
31 Estes, porém, foram registrados para que vocês creiam que Jesus é o Cristo, o Filho de Deus, e para que, crendo, tenham vida em seu nome.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.