João 20
rhgc (RHGC) vs BKJ
1 Háftar foóila din fózor októt andár tákite, Moriyam Makdálini hobor gwat giiyé, aar deikké de, hobor or muk ottu cíl lan larifelaiya.
1 E, no primeiro dia da semana, Maria Madalena foi ao sepulcro cedo, sendo ainda escuro, e viu que a pedra fora retirada do sepulcro.
2 Hétunot híba duñri Sáimon Fitor edde oinno cárit zibá re Isá ye muhábbot goittó, ítarar héṛe giiyé, zai ítara re hoór de, “Maincé Malik ore hobor ottu loigiyégoi; ítara Íba re hoṛé eijjégoi añára no zani.”
2 Então, ela correu e foi a Simão Pedro, e ao outro discípulo, a quem Jesus amava, e disse-lhes: Eles levaram o Senhor do sepulcro, e nós não sabemos onde eles o puseram.
3 Hétunot Fitor edde hé oinno cárit twa neeli hobor ot zaat doijje.
3 Então, Pedro saiu com o outro discípulo, e foram ao sepulcro.
4 Ítara duní zon ekku fúañti duñrat accíl, montor oinno cárit twa Fitor ore bárai zai hobor ot age foóñicce.
4 Assim os dois corriam juntos, mas o outro discípulo ultrapassou a Pedro, e chegou primeiro ao sepulcro.
5 Yóggwa ye niyúri bútormíkka saiyé rár, hohón or hoor gún asé de deikké, montor yóggwa bútore nó zah.
5 E, ele curvando-se, olhou para dentro, e viu os panos de linho postos ali; todavia, ele não entrou.
6 Tarfore Sáimon Fitor óu yóggwar fisé-fisé aái foóñicce, aar hobor gwar bútore góille; yóggwa ye yó hohón or hoor gún asé de deikké,
6 Então, chegou Simão Pedro, que o seguia, e entrou no sepulcro, e viu os panos de linho caídos,
7 aar ze hoor gán Isár matát beráidil híyan hohón or hoor or fúañti nái, bólke alok gori ekkán ot boiṭṭa.
7 e que o lenço, que estivera sobre a sua cabeça, não estava caído com os panos de linho, mas enrolado, em um lugar à parte.
8 Hétunot ze oinno cárit twa hobor ot age foóñiccil, yóggwa yó bútore góille, aar dekí biccác goijjíl.
8 Então, foi também o outro discípulo, que chegara primeiro ao sepulcro, e ele viu, e creu.
9 Kiyólla-hoilé hétun foijjonto toh ítara Isá ttu mora ttu zinda ówar zorur de pak-kalam or hé hotá nó buzé.
9 Pois, como eles ainda não entendiam a escritura, que diz que ele deveria ressuscitar dos mortos.
10 Tarfore hé cárit tun nizor gór ot waafes giiyégoi.
10 Então, os discípulos retornaram para a sua própria casa.
11 Lekin Moriyam hobor or baárkule tíyai hañdat accíl; híba hañdi-hañdi niyúri hobor gwar bútormíkka saiyé,
11 Mas Maria ficou parada e chorando do lado de fora da sepultura, e, enquanto ela chorava, curvou-se, e olhou dentro do sepulcro,
12 aar deikké de, Isár lac ziyóñt raká gíyl híyoñt dóla hoor findá duwá fírista boói táikke, eggwá cítan ottu, ar eggwá foitán ottu.
12 e viu dois anjos de branco, assentados onde jazera o corpo de Jesus, um à cabeceira e outro aos pés.
13 Híine híba re hoór de, “Ó Mayafua, tui hañdoór kiyá?”
13 E disseram-lhe eles: Mulher, por que tu choras? Ela lhes disse: eles levaram o meu Senhor, e eu não sei onde o puseram.
14 Híyan hoói baade híba ye fissá fíri dekér de, Isá tíyaiya; montor Íba Isá de híyan híba ye nó siné.
14 E quando ela havia dito assim, ela voltou-se para trás, e viu Jesus em pé, e não sabia que era Jesus.
15 Isá ye híba re hoór de, “Ó mayafua, tui hañdoór kiyá? Tui haré tuwoór dé?”
15 Disse-lhe Jesus: Mulher, por que tu choras? A quem procuras? Ela, supondo que fosse o jardineiro, disse-lhe: Senhor, se tu o levaste, dize-me onde tu o puseste, e eu o levarei.
16 Isá ye híba re hoór de, “Moriyam!” Moriyame fíri Hibrú zubane Íba re hoór de, “Rabbúni!” ziyán or maáni, Ustat.
16 Disse-lhe Jesus: Maria. Ela, voltando-se, disse-lhe: Raboni, que quer dizer, Mestre.
17 Isá ye híba re hoór de, “Añré dóri no rakíc, kiyólla-hoilé Añí toh aijjó uore Baf or héṛe nó zaigói; bólke Añr báiyain nún or héṛe zai hoógoi de, ‘Zibá Añr edde tuáñrar Baf, zibá Añr edde tuáñrar Alla, Añí uore Íbar héṛe beh zairgói.’ ”
17 Disse-lhe Jesus: Não me detenhas porque eu ainda não subi para meu Pai, mas vai ter com meus irmãos, e dize-lhes: Eu subo para meu Pai, e vosso Pai; e para meu Deus, e vosso Deus.
18 Tói Moriyam Makdálini aái cárit tun ore zanaiyé de, híba ye Malik ore deikké, aar híba re hotá híin Íba ye hoiyé deh.
18 Maria Madalena foi e contou aos discípulos que ela vira o Senhor, e que ele lhe falara essas coisas.
19 Hé din or, yáni háftar foóila din or háñzinna, zeñtté Yohúdi ókkol or ḍoore cárit tun zeṛé zoma ói táikke héṛiyar duwar ókkol bañdá accíl, Isá aái ítarar mazé tíyaiye, aar ítara re hoór de, “Assalamu alaikum.”
19 Então, naquele mesmo dia à tarde, sendo o primeiro dia da semana, estando fechadas as portas onde os discípulos, com medo dos judeus, estavam reunidos, chegou Jesus, e pôs-se no meio, e disse-lhes: Paz seja convosco.
20 Híyan hoói baade, Íba ye ítara re Íbar duní át edde Íbar gaar ḍák daháiye. Cárit tune Malik ore dekí bicí kúci óiye.
20 E, dizendo isso, mostrou-lhes as suas mãos e o seu lado. Então, os discípulos se alegraram ao verem o Senhor.
21 Isá ye ítara re abar hoór de, “Assalamu alaikum. Bafe zendilla Añré difeṛáiye, héndilla Añí yó tuáñra re difeṛáir.”
21 Então, disse Jesus novamente: Paz seja convosco; assim como meu Pai me enviou, também eu vos envio.
22 Híyan hoói, Íba ye ítarar uore fúu dí hoór de, “Pak-Ruh loo.
22 E, tendo dito isso, assoprou sobre eles, e disse-lhes: Recebei o Espírito Santo.
23 Tuáñra zetarár guná maf goríba, ítarar guná maf óibo; aar zetarár guná maf no goríba, ítarar guná maf no óibo.”
23 Àqueles a quem perdoardes os pecados, lhes são perdoados; e àqueles a quem os pecados retiverdes, lhes são retidos.
24 Montor Tómas, zibá baró zon cárit tun ottu ezzon, zibá re Zooñikka ḍake, yóggwa Isá aiccíl de héñtte ítarar fúañti nu accíl.
24 Mas Tomé, um dos doze, chamado Dídimo, não estava com eles quando veio Jesus.
25 Hétolla oinno cárit tune yóggwa re hoór de, “Añára Malik ore deikkí.”
25 Portanto, os outros discípulos diziam-lhe: Nós vimos o Senhor. Mas ele disse-lhes: A não ser que eu veja em suas mãos a marca dos cravos, e não puser o meu dedo na marca dos cravos, e não puser a minha mão no seu lado, eu não crerei.
26 Yár añcṭo din baade, Íbar cárit tun abar gór or bútore zoma óiye, aar Tómas óu ítarar fúañti accíl. Duwar ókkol bañdá de óile yo, Isá aái ítarar mazé tíyaiye, aar hoór de, “Assalamu alaikum.”
26 E, oito dias depois, estavam outra vez os seus discípulos dentro, e com eles Tomé; então chegou Jesus, estando as portas fechadas, e ficou no meio, e disse: Paz seja convosco.
27 Baade Íba ye Tómas ore hoór de, “Tor ooñl eṛé an, aar Añr át saá; tor át Añr ḍák ot gólaide. Nabiccác no goríc, bólke biccác gór.”
27 Então, ele disse para Tomé: Põe aqui o teu dedo, e vê as minhas mãos; põe aqui a tua mão e põe-na no meu lado; não sejas incrédulo, mas crente.
28 Tómase zuwabe Íba re hoór de, “Ó añr Malik, añr Alla!”
28 E Tomé respondeu e disse-lhe: Meu Senhor e meu Deus.
29 Isá ye yóggwa re hoór de, “Tómas, tui toh Añré deikkós de hétolla éna iman ainnós. Mubarek uitará zetará Añré no dekíle yo toóu iman ané.”
29 Disse-lhe Jesus: Tomé, porque me viste, tu creste; abençoados são os que não viram, e creram.
30 Becók, Isá ye Nizor cárit tun or muúntu aró boóut keramot ókkol goijjíl, ziín ore e síyarat leká nó zah;
30 E muitos outros sinais, que não estão escritos neste livro, verdadeiramente Jesus fez na presença de seus discípulos.
31 montor iín ore etollá leká gíyeh zeéne tuáñra iman anó de, Isá óilde Mosih, Allar Fua; aar héndilla iman aní tuáñra zen Íbar name zindigi hásil goró.
31 Mas estes estão escritos, para que possam crer que Jesus é o Cristo, o Filho de Deus, e para que, crendo, tenhais vida através do seu nome.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.