Atos 7
rhgc (RHGC) vs VC
1 Hétunot boro imame Esṭífen ottu fusár gorér de, “Iín sóiyi ói né?”
1 Perguntou-lhe então o sumo sacerdote: É realmente assim?
2 Esṭífene zuwab der de, “Ó báiyain aar bafáin, añr hotá fúno. Añárar baf Ibrahím Háran cóor ot tákibar age Mesopóṭomiyat accíl de októt mohímar Alla ye yóggwa re dahá díyl,
2 Respondeu ele: Irmãos e pais, escutai. O Deus da glória apareceu a nosso pai Abraão, quando estava na Mesopotâmia, antes de ir morar em Harã.
3 aar hoóil de, ‘Tor mulluk edde tor egana-guiccí ókkol eri oh mulluk ot zaa ziyán Añí toré daháiyum.’
3 E disse-lhe: Sai de teu país e de tua parentela, e vai para a terra que eu te mostrar {Gn 12,1}.
4 “Hétunot yóggwa Kasdiyo ókkol or mulluk eri Háran ot zai táikkegoi. Aar yóggwar baf morizaygói baade, Alla ye yóggwa re e mulluk yián ot lori aá baiyé, ziyán ot yala tuáñra tákor.
4 Ele saiu da terra dos caldeus, e foi habitar em Harã. Dali, depois que lhe faleceu o pai, Deus o fez passar para esta terra, em que vós agora habitais.
5 Montor Íba ye yóggwa re e mulluk yián or honó híssa miras nó dee, ṭéng rakí fare de héttor úddwa nó dee; lekin yóggwa ttu fua nu accíl de októt úddwa Íba ye yóggwa llói waada goijjíl de ki, e mulluk yián yóggwar edde yóggwa zai yóggwar ze nosól ókkol tákibo ítarar kobzat gorídibo.
5 Não lhe deu nela propriedade alguma, nem sequer um palmo de terra, mas prometeu dar-lha em posse, e depois dele à sua posteridade, quando ainda não tinha filho algum.
6 Alla ye yóggwa re endilla hoóil, ‘Tor nosól ókkol for or mulluk ot tór sára boni tákibo; héṛe ítara re gulamit rakíbo, aar sair cót bosór foijjonto zulúm háibo.’
6 Eis como falou Deus: Tua descendência habitará em terra estranha e será reduzida à escravidão e maltratada pelo espaço de quatrocentos anos.
7 Alla ye aró hoóil de, ‘Montor ítara ze koum or gulami goríbo, Añí hé koum ore sáñza díyum, yárbaade ítara hé mulluk ottu neeli aái e zagat Añr ebaadot goríbo.’
7 Mas eu julgarei a nação que os dominar - diz o Senhor -, e eles sairão e me prestarão culto neste lugar {Gn 15,13s.; Ex 3,12}.
8 Tarfore Íba ye Nizor razinamar nicán ísafe yóggwa re ázomi gorár niyom diíl. Tói zeñtté Ibrahím ottu Isahák zormo óiye, yóggwa ye íba re añcṭo din ot din ázomi goráiye; baade Isahák ottu Yakub zormo óoil, aar Yakub ottu baró háandan or bafdada gún zormo óoil.
8 E deu-lhe a aliança da circuncisão. Assim, Abraão teve um filho, Isaac, e, passados oito dias, o circuncidou; e Isaac, a Jacó; e Jacó, os doze patriarcas.
9 “Hé bafdada gúne Yusúf ore ricé Ijíp ot besifélail, montor Alla íbar fúañti accíl,
9 Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para o Egito. Mas Deus estava com ele.
10 aar íba re tamám mosibot ókkol ottu basaáil. Alla ye íba re Ijíp or baáñcca Féruan ottu meérbani faabáil aar buddíman banaáil, baade íte íba re Ijíp or edde ítar razmohól guñṛar hákim banaáil.
10 Livrou-o de todas as suas tribulações e deu-lhe graça e sabedoria diante do faraó, rei do Egito, que o fez governador do Egito e chefe de sua casa.
11 “Yárbaade, guñṛa Ijíp ot edde Kánan ot eggwá raṭ óoil, zibá ye bicí duk ainné, aar añárar bafdada gúne hái bolla hána nó faa.
11 Sobreveio depois uma fome a todo o Egito e Canaã. Grande era a tribulação, e os nossos pais não achavam o que comer.
12 Montor Yakube zettót Ijíp ot hána asé bóuli fúinnil, íba ye añárar bafdada gún ore foóila bar héṛe difeṛáil.
12 Mas quando Jacó soube que havia trigo no Egito, enviou pela primeira vez os nossos pais para lá.
13 Dusárabar ot héṛe giiyé rár, Yusúfe íbar báiyain dore nizor foriso dyíl, baade Féruane Yusúf or foribar or baabute zani faijjíl.
13 Na segunda, foi José reconhecido por seus irmãos, e foi descoberta ao faraó a sua origem.
14 Tarfore Yusúfe íbar baf Yakub ore edde íbar tamám egana-guiccí ókkol ore aitó hóbor foóñsaiye. Ítara kulehale hóittor fañs zon accíl.
14 Enviando mensageiros, José mandou vir seu pai Jacó com toda a sua família, que constava de setenta e cinco pessoas.
15 Baade Yakub Ijíp ot giíl; héṛe íba edde añárar bafdada gún entehal óigiyoi.
15 Jacó desceu ao Egito e morreu ali, como também nossos pais.
16 Aar ítarar muruda ókkol ore Cekém ot loizai hobor ot diya giyéh; hoborostán waán ot ziyán Ibrahíme Cekém cóor ot Hamor or fuain dor ttu ṭiañ dii kinilóil.
16 Seus corpos foram trasladados para Siquém, e foram postos no sepulcro que Abraão tinha comprado, a peso de dinheiro, dos filhos de Hemor, de Siquém.
17 “Montor Alla ye Ibrahím lói goijjíl de waada fura goríbar októ zettót ḍáke aiyér, Ijíp ot añárar koum barí bicí óigilgoi,
17 Aproximava-se o tempo em que devia realizar-se a promessa que Deus havia jurado a Abraão. O povo cresceu e se multiplicou no Egito
18 Yárbaade, Ijíp ot ar eggwá baáñcca uiṭṭíl, zee niki Yusúf or baabute kessú no zainto.
18 até que se levantou outro rei no Egito, o qual nada sabia de José.
19 Íte añárar koum loi saláki goijjíl, aar añárar bafdada ókkol ore eddúr zulúm goijjíl zeén níki ítara ttu nizor dud or fuain dore baáre félaidiya fore, zeéne híin morizagói.
19 Este rei, usando de astúcia contra a nossa raça, maltratou nossos pais e obrigou-os a enjeitar seus filhos para privá-los da vida.
20 “Hé októt Muúsa zormo óoil. Íba bicí cúndor accíl, aar íba re tin mac foijjonto baf or gór ot fala gyíl.
20 Por este mesmo tempo, nasceu Moisés. Era belo aos olhos de Deus e por três meses foi criado na casa paterna.
21 Baade íba re zettót baáre félaidiya gíyeh, Féruan or zíi ye íba re loizai nizor fuar ḍóilla góri faillíl.
21 Depois, quando foi exposto, a filha do faraó o recolheu e o criou como seu próprio filho.
22 Muúsa ye Ijípi ókkol or tamám cíkkar elóm faiyé, aar íba hotát edde ham ot taakotwala accíl.
22 Moisés foi instruído em todas as ciências dos egípcios e tornou-se forte em palavras e obras.
23 “Baade Muúsa salic bosór óiye rár, nizor koum Boni Isráil or hálot saitó zaito demak ot aiccé.
23 Quando completou 40 anos, veio-lhe à mente visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Íba ye dekér de, ezzon Ijípi maincé eggwá Isráilir uore zulúm gorér. Tói íba zai yore Isráili wa re basai Ijíp or manúc cwa re marifélai bodola loiyé.
24 Viu que um deles era maltratado; tomou-lhe a defesa e vingou o que padecia a injúria, matando o egípcio.
25 Muúsa ye báippil de, Alla ye ítara re rehái gorí bolla íba re estemal gorér de híyan íbar koumi báiyain de buzíbo, montor ítara nó buzé.
25 Ele esperava que os seus irmãos compreendessem que Deus se servia de sua mão para livrá-los. Mas não o entenderam.
26 Tarfor din íba ye dekér de, dui zon Isráili ye maramari der. Íba ye ítara re cántir sáañte bonaidibar kucíce hoór de, ‘Ekí, tuáñra toh bái bái, tuáñra kiyá ezzon loi ezzone maramari dor?’
26 No dia seguinte, dois dentre eles brigavam, e ele procurou reconciliá-los: Amigos, disse ele, sois irmãos, por que vos maltratais um ao outro?
27 “Montor zee niki oinno wa re zulúm gorér, yóggwa ye Muúsa re ḍéikka mari hoór de, ‘Toré hone añárar hákim edde bisarhar banaiyé?’
27 Mas o que maltratava seu compatriota o repeliu: Quem te constituiu chefe ou juiz sobre nós?
28 ‘Tui ki añré yó marifélaibi zendilla gel de hailla ezzon Ijípi re marifélaiyos?’
28 Porventura queres tu matar-me, como ontem mataste o egípcio?
29 Híyan fúni Muúsa dáigiyegoi, aar Miídiyan mulluk ot ezzon bidecóitta ísafe táikkil. Héṛe íba ttu duwá fua zormo óoil.
29 A estas palavras, Moisés fugiu. E esteve como estrangeiro na terra de Madiã, onde teve dois filhos.
30 “Salic bosór guzori zaigói baade, Kuútor Faár or moidan zagat ek fírista ye eggwá zoler de ooin or záḍḍwat Muúsa re dahádiye.
30 Passados quarenta anos, apareceu-lhe no deserto do monte Sinai um anjo, na chama duma sarça ardente.
31 Híyan dekí Muúsa taajup óigilgoi, aar cúndorgori sai bolla aró ḍáke giiyé rár, Mabude eén hoór de abas fúinne,
31 Moisés, admirado de uma tal visão, aproximou-se para a examinar. E a voz do Senhor lhe falou:
32 ‘Añí óilam de tor bafdada ókkol or Alla, yáni Ibrahím or, Isahák or edde Yakub or Alla.’ Hétunot Muúsa ḍoore hafat dóijjil aar saibár hímmot nó goré.
32 Eu sou o Deus de teus pais, o Deus de Abraão, de Isaac, de Jacó. Moisés, atemorizado, não ousava levantar os olhos.
33 “Mabude íba re hoór de, ‘Tor ṭéng or cenṭár kúlifela, kiyólla-hoilé tui ze zagat tíyaiyos híyan pak zaga.
33 O Senhor lhe disse: Tira o teu calçado, porque o lugar onde estás é uma terra santa.
34 Becók, Añí Añr bonda ókkol zetará Ijíp ot asé ítarar uore ze zulúm ókkol ór híin deikkí. Añí ítarar dukkór hañdani fúni ítara re basailoibo lla nise aiccí deh. Yala ai, Añí toré Ijíp ot difeṛáiyum.’
34 Considerei a aflição do meu povo no Egito, ouvi os seus gemidos e desci para livrá-los. Vem, pois, agora e eu te enviarei ao Egito.
35 “Ibá óilde oh Muúsa, zibá re ítara endilla hoói inkar gorídil, ‘Toré hone hákim edde bisarhar banaiyé?’ Ze fírista ye zoler de záḍḍwat Muúsa re dahá díyl hé fíristar duara Alla Nize íba re hákim edde rehái-goróya banai difeṛáiye.
35 Este Moisés que desprezaram, dizendo: Quem te constituiu chefe ou juiz?, a este Deus enviou como chefe e libertador pela mão do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Íba ye Boni Isráil ókkol ore Ijíp ottu neelai ainníl, aar Ijíp ot, Nil Doriyat, edde moidan zagat salic bosór fán taajuippa harhána ókkol edde illayi-nicán ókkol daháiye.
36 Ele os fez sair do Egito, operando prodígios e milagres na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, por espaço de quarenta anos.
37 “Ibá óilde oh Muúsa, zibá ye Boni Isráil ókkol ore hoóil de, ‘Alla ye tuáñrar báiyain dor bútottu tuáñra lla añr ḍóilla ézzon nobi tulíbo.’
37 Foi este Moisés que disse aos filhos de Israel: Deus vos suscitará dentre os vossos irmãos um profeta como eu.
38 Íba óilde úba, zibá moidan zagat añárar koum zoma óoil de ítarar fúañti accíl; héṛe añárar bafdada ókkol edde íba llói Kuútor Faár or uore hotá hoóil de fírista wa yó accíl, aar añárar hañse foóñsai bolla íba ye zinda kalam faáil.
38 Este é o que esteve entre o povo congregado no deserto, e com o anjo que lhe falara no monte Sinai, e com os nossos pais; que recebeu palavras de vida para no-las transmitir.
39 “Montor añárar bafdada ókkole íbar hotá mainto nó saá, bólke ítara íba re inkar goijjíl, aar Ijíp ot waafes zai bolla dile-dile mon gorí,
39 Nossos pais não lhe quiseram obedecer, mas o repeliram. Em seus corações voltaram-se para o Egito,
40 Aron ore hoóil de, ‘Añárar age-age zai bolla añára lla debota ókkol bano, kiyólla-hoilé añára re Ijíp dec ottu neelai ainné de Muúsar hálot kii óigiyoi añára no zani.’
40 dizendo a Aarão: Faze-nos deuses, que vão diante de nós, porque quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que foi feito dele.
41 Tói hétunot ítara gorur-sóor ḍóilla eggwá mutti banai yíbar hañse kurbani peec goijjé, aar ítara nizor át or banaiya siz or uore kúci-áci goijjé.
41 Fizeram, naqueles dias, um bezerro de ouro e ofereceram um sacrifício ao ídolo, e se alegravam diante da obra das suas mãos.
42 Montor Alla ye ítara ttu muk fíraifelaiye, aar ítara re asman or tara ókkol fuñzitó eridifélaiye, nobi ókkol or kitab ot zendilla leikká asé,
42 Mas Deus afastou-se e os abandonou ao culto dos astros do céu, como está escrito no livro dos profetas: Porventura, casa de Israel, vós me oferecestes vítimas e sacrifícios por quarenta anos no deserto?
43 Tuáñra toh Molek debotar ṭambu
43 Aceitastes a tenda de Moloc e a estrela do vosso deus Renfão, figuras que vós fizestes para adorá-las! Assim eu vos deportarei para além da Babilônia {Am 5,25ss.}.
44 “Moidan zagat añárar bafdada ókkol ottu Allar Házirir Ṭambu accíl; híyan ore undilla nomuna mozin bana gyíl, zendilla gori banai bolla Alla ye Muúsa re daháidi hókum goijjíl.
44 A Arca da Aliança esteve com os nossos pais no deserto, como Deus ordenou a Moisés que a fizesse conforme o modelo que tinha visto.
45 Ṭambu híyan fai baade, añárar bafdada ókkole Yehócuar sóddarir tole tákite híyan ore nizor fúañti añárar e mulluk ot ainníl. Héñtte Alla ye ítarar muúntu oinno koum ókkol ore neelai dyíl. Híyan Dawud or zobana foijjonto e mulluk ot accíl.
45 Recebendo-a nossos pais, levaram-na sob a direção de Josué às terras dos pagãos, que Deus expulsou da presença de nossos pais. E ali ficou até o tempo de Davi.
46 Dawude Allar rahámot fai yore Yakub or Alla táki bolla ékkan zaga banaibár ezazot maiggíl.
46 Este encontrou graça diante de Deus e pediu que pudesse achar uma morada para o Deus de Jacó.
47 Montor Íba lla gór Sólomane éna banaiyé.
47 Salomão foi quem lhe edificou a casa.
48 “Háleke, Alla Tála insán or át or banaiya gór ot no táke. Nobi ye endilla hoór,
48 O Altíssimo, porém, não habita em casas construídas por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 Mabude fórmar de,
49 O céu é o meu trono, e a terra o escabelo dos meus pés. Que casa me edificareis vós?, diz o Senhor. Qual é o lugar do meu repouso?
50 Iín beggún Añr Nizor áte banaiyí de no né?’
50 Acaso não foi minha mão que fez tudo isto {Is 66,1s.}?
51 “Ó uzzoti manúc ókkol! Tuáñrar dil edde han toh bedini ókkol or híin or ḍóilla. Tuáñra hámica Pak-Ruh re oóñli rakó, zendilla tuáñrar bafdada ókkole goittó.
51 Homens de dura cerviz, e de corações e ouvidos incircuncisos! Vós sempre resistis ao Espírito Santo. Como procederam os vossos pais, assim procedeis vós também!
52 Tuáñrar bafdada ókkole hon nobi wa re zulúm nó goré de asé? Ítara toh uitará re yó marifélail zetará Insáfwala wa aibár agun hotá hoóil. Aar yala tuáñra yó Íba re dóridi marifélaiyo.
52 A qual dos profetas não perseguiram os vossos pais? Mataram os que prediziam a vinda do Justo, do qual vós agora tendes sido traidores e homicidas.
53 Tuáñra toh fírista ókkol or áta diiya Córiyot faáila, montor toóu híin amól nó goró.”
53 Vós que recebestes a lei pelo ministério dos anjos e não a guardastes...
54 Híin fúni fótuayi-mujilíc or membór ókkol bicí rak óigiyoi, aar yóggwar ulḍa date-dat kirkirat doijje.
54 Ao ouvir tais palavras, esbravejaram de raiva e rangiam os dentes contra ele.
55 Montor yóggwa Pak-Ruh lói furaiya ói yore asman or uzu díyan dóri saiyé rár Allar mohíma deikké. Aró deikké de, Isá Allar den ḍák ottu tíyaiya asé.
55 Mas, cheio do Espírito Santo, Estêvão fitou o céu e viu a glória de Deus e Jesus de pé à direita de Deus:
56 Yóggwa ye hoór de, “Soó, añí dekír de, asman kúla aar Manúc or Fua Allar den ḍák ottu tíyaiya asé.”
56 Eis que vejo, disse ele, os céus abertos e o Filho do Homem, de pé, à direita de Deus.
57 Hétunot ítara nizor han bon gorífelaiye, aar eggwá ḍoóñr guzoran mari beggúne ekku fúañti yóggwar uore záp maijje.
57 Levantaram então um grande clamor, taparam os ouvidos e todos juntos se atiraram furiosos contra ele.
58 Ítara yóggwa re cóor or baáre loizai cíl or dola marat doijje; aar gobá gúne nizor hoorsuor kúlifelai Sául nam or ézzon juwan manúc or ṭéng or gurat raikké.
58 Lançaram-no fora da cidade e começaram a apedrejá-lo. As testemunhas depuseram os seus mantos aos pés de um moço chamado Saulo.
59 Ítara Esṭífen ore cíl or dola marat accíl de októt, yóggwa ye endilla hoói dua gorér, “Ó Malik Isá, añr ruh re kobul goró.”
59 E apedrejavam Estêvão, que orava e dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito.
60 Baade yóggwa ye añṛú félai eggwá ḍoóñr abase guzori hoór de, “Ó Malik, itarár e guná no dóijjo.” Híyan hoói yóggwa moot or gúm ot foijjé.
60 Posto de joelhos, exclamou em alta voz: Senhor, não lhes leves em conta este pecado... A estas palavras, expirou.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.