Atos 7

rhgc (RHGC) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Hétunot boro imame Esṭífen ottu fusár gorér de, “Iín sóiyi ói né?”
1 E disse o sumo sacerdote: Porventura são assim estas coisas?
2 Esṭífene zuwab der de, “Ó báiyain aar bafáin, añr hotá fúno. Añárar baf Ibrahím Háran cóor ot tákibar age Mesopóṭomiyat accíl de októt mohímar Alla ye yóggwa re dahá díyl,
2 Estêvão respondeu: Irmãos e pais, ouvi. O Deus da glória apareceu a nosso pai Abraão, estando ele na Mesopotâmia, antes de habitar em Harã,
3 aar hoóil de, ‘Tor mulluk edde tor egana-guiccí ókkol eri oh mulluk ot zaa ziyán Añí toré daháiyum.’
3 e disse-lhe: Sai da tua terra e dentre a tua parentela, e dirige-te à terra que eu te mostrar.
4 “Hétunot yóggwa Kasdiyo ókkol or mulluk eri Háran ot zai táikkegoi. Aar yóggwar baf morizaygói baade, Alla ye yóggwa re e mulluk yián ot lori aá baiyé, ziyán ot yala tuáñra tákor.
4 Então saiu da terra dos caldeus e habitou em Harã. Dali, depois que seu pai faleceu, Deus o trouxe para esta terra em que vós agora habitais.
5 Montor Íba ye yóggwa re e mulluk yián or honó híssa miras nó dee, ṭéng rakí fare de héttor úddwa nó dee; lekin yóggwa ttu fua nu accíl de októt úddwa Íba ye yóggwa llói waada goijjíl de ki, e mulluk yián yóggwar edde yóggwa zai yóggwar ze nosól ókkol tákibo ítarar kobzat gorídibo.
5 E não lhe deu nela herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu que lha daria em possessão, e depois dele à sua descendência, não tendo ele ainda filho.
6 Alla ye yóggwa re endilla hoóil, ‘Tor nosól ókkol for or mulluk ot tór sára boni tákibo; héṛe ítara re gulamit rakíbo, aar sair cót bosór foijjonto zulúm háibo.’
6 Pois Deus disse que a sua descendência seria peregrina em terra estranha e que a escravizariam e maltratariam por quatrocentos anos.
7 Alla ye aró hoóil de, ‘Montor ítara ze koum or gulami goríbo, Añí hé koum ore sáñza díyum, yárbaade ítara hé mulluk ottu neeli aái e zagat Añr ebaadot goríbo.’
7 Mas eu julgarei a nação que os tiver escravizado, disse Deus; e depois disto sairão, e me servirão neste lugar.
8 Tarfore Íba ye Nizor razinamar nicán ísafe yóggwa re ázomi gorár niyom diíl. Tói zeñtté Ibrahím ottu Isahák zormo óiye, yóggwa ye íba re añcṭo din ot din ázomi goráiye; baade Isahák ottu Yakub zormo óoil, aar Yakub ottu baró háandan or bafdada gún zormo óoil.
8 E deu-lhe o pacto da circuncisão; assim então gerou Abraão a Isaque, e o circuncidou ao oitavo dia; e Isaque gerou a Jacó, e Jacó aos doze patriarcas.
9 “Hé bafdada gúne Yusúf ore ricé Ijíp ot besifélail, montor Alla íbar fúañti accíl,
9 Os patriarcas, movidos de inveja, venderam José para o Egito; mas Deus era com ele,
10 aar íba re tamám mosibot ókkol ottu basaáil. Alla ye íba re Ijíp or baáñcca Féruan ottu meérbani faabáil aar buddíman banaáil, baade íte íba re Ijíp or edde ítar razmohól guñṛar hákim banaáil.
10 e o livrou de todas as suas tribulações, e lhe deu graça e sabedoria perante Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador sobre o Egito e toda a sua casa.
11 “Yárbaade, guñṛa Ijíp ot edde Kánan ot eggwá raṭ óoil, zibá ye bicí duk ainné, aar añárar bafdada gúne hái bolla hána nó faa.
11 Sobreveio então uma fome a todo o Egito e Canaã, e grande tribulação; e nossos pais não achavam alimentos.
12 Montor Yakube zettót Ijíp ot hána asé bóuli fúinnil, íba ye añárar bafdada gún ore foóila bar héṛe difeṛáil.
12 Mas tendo ouvido Jacó que no Egito havia trigo, enviou ali nossos pais pela primeira vez.
13 Dusárabar ot héṛe giiyé rár, Yusúfe íbar báiyain dore nizor foriso dyíl, baade Féruane Yusúf or foribar or baabute zani faijjíl.
13 E na segunda vez deu-se José a conhecer a seus irmãos, e a sua linhagem tornou-se manifesta a Faraó.
14 Tarfore Yusúfe íbar baf Yakub ore edde íbar tamám egana-guiccí ókkol ore aitó hóbor foóñsaiye. Ítara kulehale hóittor fañs zon accíl.
14 Então José mandou chamar a seu pai Jacó, e a toda a sua parentela-setenta e cinco almas.
15 Baade Yakub Ijíp ot giíl; héṛe íba edde añárar bafdada gún entehal óigiyoi.
15 Jacó, pois, desceu ao Egito, onde morreu, ele e nossos pais;
16 Aar ítarar muruda ókkol ore Cekém ot loizai hobor ot diya giyéh; hoborostán waán ot ziyán Ibrahíme Cekém cóor ot Hamor or fuain dor ttu ṭiañ dii kinilóil.
16 e foram transportados para Siquém e depositados na sepultura que Abraão comprara por certo preço em prata aos filhos de Emor, em Siquém.
17 “Montor Alla ye Ibrahím lói goijjíl de waada fura goríbar októ zettót ḍáke aiyér, Ijíp ot añárar koum barí bicí óigilgoi,
17 Enquanto se aproximava o tempo da promessa que Deus tinha feito a Abraão, o povo crescia e se multiplicava no Egito;
18 Yárbaade, Ijíp ot ar eggwá baáñcca uiṭṭíl, zee niki Yusúf or baabute kessú no zainto.
18 até que se levantou ali outro rei, que não tinha conhecido José.
19 Íte añárar koum loi saláki goijjíl, aar añárar bafdada ókkol ore eddúr zulúm goijjíl zeén níki ítara ttu nizor dud or fuain dore baáre félaidiya fore, zeéne híin morizagói.
19 Usando esse de astúcia contra a nossa raça, maltratou a nossos pais, ao ponto de fazê-los enjeitar seus filhos, para que não vivessem.
20 “Hé októt Muúsa zormo óoil. Íba bicí cúndor accíl, aar íba re tin mac foijjonto baf or gór ot fala gyíl.
20 Nesse tempo nasceu Moisés, e era mui formoso, e foi criado três meses em casa de seu pai.
21 Baade íba re zettót baáre félaidiya gíyeh, Féruan or zíi ye íba re loizai nizor fuar ḍóilla góri faillíl.
21 Sendo ele enjeitado, a filha de Faraó o recolheu e o criou como seu próprio filho.
22 Muúsa ye Ijípi ókkol or tamám cíkkar elóm faiyé, aar íba hotát edde ham ot taakotwala accíl.
22 Assim Moisés foi instruído em toda a sabedoria dos egípcios, e era poderoso em palavras e obras.
23 “Baade Muúsa salic bosór óiye rár, nizor koum Boni Isráil or hálot saitó zaito demak ot aiccé.
23 Ora, quando ele completou quarenta anos, veio-lhe ao coração visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Íba ye dekér de, ezzon Ijípi maincé eggwá Isráilir uore zulúm gorér. Tói íba zai yore Isráili wa re basai Ijíp or manúc cwa re marifélai bodola loiyé.
24 E vendo um deles sofrer injustamente, defendeu-o, e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 Muúsa ye báippil de, Alla ye ítara re rehái gorí bolla íba re estemal gorér de híyan íbar koumi báiyain de buzíbo, montor ítara nó buzé.
25 Cuidava que seus irmãos entenderiam que por mão dele Deus lhes havia de dar a liberdade; mas eles não entenderam.
26 Tarfor din íba ye dekér de, dui zon Isráili ye maramari der. Íba ye ítara re cántir sáañte bonaidibar kucíce hoór de, ‘Ekí, tuáñra toh bái bái, tuáñra kiyá ezzon loi ezzone maramari dor?’
26 No dia seguinte apareceu-lhes quando brigavam, e quis levá-los à paz, dizendo: Homens, sois irmãos; por que vos maltratais um ao outro?
27 “Montor zee niki oinno wa re zulúm gorér, yóggwa ye Muúsa re ḍéikka mari hoór de, ‘Toré hone añárar hákim edde bisarhar banaiyé?’
27 Mas o que fazia injustiça ao seu próximo o repeliu, dizendo: Quem te constituiu senhor e juiz sobre nós?
28 ‘Tui ki añré yó marifélaibi zendilla gel de hailla ezzon Ijípi re marifélaiyos?’
28 Acaso queres tu matar-me como ontem mataste o egípcio?
29 Híyan fúni Muúsa dáigiyegoi, aar Miídiyan mulluk ot ezzon bidecóitta ísafe táikkil. Héṛe íba ttu duwá fua zormo óoil.
29 A esta palavra fugiu Moisés, e tornou-se peregrino na terra de Madiã, onde gerou dois filhos.
30 “Salic bosór guzori zaigói baade, Kuútor Faár or moidan zagat ek fírista ye eggwá zoler de ooin or záḍḍwat Muúsa re dahádiye.
30 E passados mais quarenta anos, apareceu-lhe um anjo no deserto do monte Sinai, numa chama de fogo no meio de uma sarça.
31 Híyan dekí Muúsa taajup óigilgoi, aar cúndorgori sai bolla aró ḍáke giiyé rár, Mabude eén hoór de abas fúinne,
31 Moisés, vendo isto, admirou-se da visão; e, aproximando-se ele para observar, soou a voz do Senhor:
32 ‘Añí óilam de tor bafdada ókkol or Alla, yáni Ibrahím or, Isahák or edde Yakub or Alla.’ Hétunot Muúsa ḍoore hafat dóijjil aar saibár hímmot nó goré.
32 Eu sou o deus de teus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó. E Moisés ficou trêmulo e não ousava olhar.
33 “Mabude íba re hoór de, ‘Tor ṭéng or cenṭár kúlifela, kiyólla-hoilé tui ze zagat tíyaiyos híyan pak zaga.
33 Disse-lhe então o Senhor: Tira as alparcas dos teus pés, porque o lugar em que estás é terra santa.
34 Becók, Añí Añr bonda ókkol zetará Ijíp ot asé ítarar uore ze zulúm ókkol ór híin deikkí. Añí ítarar dukkór hañdani fúni ítara re basailoibo lla nise aiccí deh. Yala ai, Añí toré Ijíp ot difeṛáiyum.’
34 Vi, com efeito, a aflição do meu povo no Egito, ouvi os seus gemidos, e desci para livrá-lo. Agora pois vem, e enviar-te-ei ao Egito.
35 “Ibá óilde oh Muúsa, zibá re ítara endilla hoói inkar gorídil, ‘Toré hone hákim edde bisarhar banaiyé?’ Ze fírista ye zoler de záḍḍwat Muúsa re dahá díyl hé fíristar duara Alla Nize íba re hákim edde rehái-goróya banai difeṛáiye.
35 A este Moisés que eles haviam repelido, dizendo: Quem te constituiu senhor e juiz? a este enviou Deus como senhor e libertador, pela mão do anjo que lhe aparecera na sarça.
36 Íba ye Boni Isráil ókkol ore Ijíp ottu neelai ainníl, aar Ijíp ot, Nil Doriyat, edde moidan zagat salic bosór fán taajuippa harhána ókkol edde illayi-nicán ókkol daháiye.
36 Foi este que os conduziu para fora, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, e no Mar Vermelho, e no deserto por quarenta anos.
37 “Ibá óilde oh Muúsa, zibá ye Boni Isráil ókkol ore hoóil de, ‘Alla ye tuáñrar báiyain dor bútottu tuáñra lla añr ḍóilla ézzon nobi tulíbo.’
37 Este é o Moisés que disse aos filhos de Israel: Deus vos suscitará dentre vossos irmãos um profeta como eu.
38 Íba óilde úba, zibá moidan zagat añárar koum zoma óoil de ítarar fúañti accíl; héṛe añárar bafdada ókkol edde íba llói Kuútor Faár or uore hotá hoóil de fírista wa yó accíl, aar añárar hañse foóñsai bolla íba ye zinda kalam faáil.
38 Este é o que esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai, e com nossos pais, o qual recebeu palavras de vida para vo-las dar;
39 “Montor añárar bafdada ókkole íbar hotá mainto nó saá, bólke ítara íba re inkar goijjíl, aar Ijíp ot waafes zai bolla dile-dile mon gorí,
39 ao qual os nossos pais não quiseram obedecer, antes o rejeitaram, e em seus corações voltaram ao Egito,
40 Aron ore hoóil de, ‘Añárar age-age zai bolla añára lla debota ókkol bano, kiyólla-hoilé añára re Ijíp dec ottu neelai ainné de Muúsar hálot kii óigiyoi añára no zani.’
40 dizendo a Arão: Faze-nos deuses que vão adiante de nós; porque a esse Moisés que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.
41 Tói hétunot ítara gorur-sóor ḍóilla eggwá mutti banai yíbar hañse kurbani peec goijjé, aar ítara nizor át or banaiya siz or uore kúci-áci goijjé.
41 Fizeram, pois, naqueles dias o bezerro, e ofereceram sacrifício ao ídolo, e se alegravam nas obras das suas mãos.
42 Montor Alla ye ítara ttu muk fíraifelaiye, aar ítara re asman or tara ókkol fuñzitó eridifélaiye, nobi ókkol or kitab ot zendilla leikká asé,
42 Mas Deus se afastou, e os abandonou ao culto das hostes do céu, como está escrito no livro dos profetas: Porventura me oferecestes vítimas e sacrifícios por quarenta anos no deserto, ó casa de Israel?
43 Tuáñra toh Molek debotar ṭambu
43 Antes carregastes o tabernáculo de Moloque e a estrela do deus Renfã, figuras que vós fizestes para adorá-las. Desterrar-vos-ei pois, para além da Babilônia.
44 “Moidan zagat añárar bafdada ókkol ottu Allar Házirir Ṭambu accíl; híyan ore undilla nomuna mozin bana gyíl, zendilla gori banai bolla Alla ye Muúsa re daháidi hókum goijjíl.
44 Entre os nossos pais no deserto estava o tabernáculo do testemunho, como ordenara aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto;
45 Ṭambu híyan fai baade, añárar bafdada ókkole Yehócuar sóddarir tole tákite híyan ore nizor fúañti añárar e mulluk ot ainníl. Héñtte Alla ye ítarar muúntu oinno koum ókkol ore neelai dyíl. Híyan Dawud or zobana foijjonto e mulluk ot accíl.
45 o qual nossos pais, tendo-o por sua vez recebido, o levaram sob a direção de Josué, quando entraram na posse da terra das nações que Deus expulsou da presença dos nossos pais, até os dias de Davi,
46 Dawude Allar rahámot fai yore Yakub or Alla táki bolla ékkan zaga banaibár ezazot maiggíl.
46 que achou graça diante de Deus, e pediu que lhe fosse dado achar habitação para o Deus de Jacó.
47 Montor Íba lla gór Sólomane éna banaiyé.
47 Entretanto foi Salomão quem lhe edificou uma casa;
48 “Háleke, Alla Tála insán or át or banaiya gór ot no táke. Nobi ye endilla hoór,
48 mas o Altíssimo não habita em templos feitos por mãos de homens, como diz o profeta:
49 Mabude fórmar de,
49 O céu é meu trono, e a terra o escabelo dos meus pés. Que casa me edificareis, diz o Senhor, ou qual o lugar do meu repouso?
50 Iín beggún Añr Nizor áte banaiyí de no né?’
50 Não fez, porventura, a minha mão todas estas coisas?
51 “Ó uzzoti manúc ókkol! Tuáñrar dil edde han toh bedini ókkol or híin or ḍóilla. Tuáñra hámica Pak-Ruh re oóñli rakó, zendilla tuáñrar bafdada ókkole goittó.
51 Homens de dura cerviz, e incircuncisos de coração e ouvido, vós sempre resistis ao Espírito Santo; como o fizeram os vossos pais, assim também vós.
52 Tuáñrar bafdada ókkole hon nobi wa re zulúm nó goré de asé? Ítara toh uitará re yó marifélail zetará Insáfwala wa aibár agun hotá hoóil. Aar yala tuáñra yó Íba re dóridi marifélaiyo.
52 A qual dos profetas não perseguiram vossos pais? Até mataram os que dantes anunciaram a vinda do Justo, do qual vós agora vos tornastes traidores e homicidas,
53 Tuáñra toh fírista ókkol or áta diiya Córiyot faáila, montor toóu híin amól nó goró.”
53 vós, que recebestes a lei por ordenação dos anjos, e não a guardastes.
54 Híin fúni fótuayi-mujilíc or membór ókkol bicí rak óigiyoi, aar yóggwar ulḍa date-dat kirkirat doijje.
54 Ouvindo eles isto, enfureciam-se em seus corações, e rangiam os dentes contra Estêvão.
55 Montor yóggwa Pak-Ruh lói furaiya ói yore asman or uzu díyan dóri saiyé rár Allar mohíma deikké. Aró deikké de, Isá Allar den ḍák ottu tíyaiya asé.
55 Mas ele, cheio do Espírito Santo, fitando os olhos no céu, viu a glória de Deus, e Jesus em pé à direita de Deus,
56 Yóggwa ye hoór de, “Soó, añí dekír de, asman kúla aar Manúc or Fua Allar den ḍák ottu tíyaiya asé.”
56 e disse: Eis que vejo os céus abertos, e o Filho do homem em pé à direita de Deus.
57 Hétunot ítara nizor han bon gorífelaiye, aar eggwá ḍoóñr guzoran mari beggúne ekku fúañti yóggwar uore záp maijje.
57 Então eles gritaram com grande voz, taparam os ouvidos, e arremeteram unânimes contra ele
58 Ítara yóggwa re cóor or baáre loizai cíl or dola marat doijje; aar gobá gúne nizor hoorsuor kúlifelai Sául nam or ézzon juwan manúc or ṭéng or gurat raikké.
58 e, lançando-o fora da cidade, o apedrejavam. E as testemunhas depuseram as suas vestes aos pés de um mancebo chamado Saulo.
59 Ítara Esṭífen ore cíl or dola marat accíl de októt, yóggwa ye endilla hoói dua gorér, “Ó Malik Isá, añr ruh re kobul goró.”
59 Apedrejavam, pois, a Estêvão que orando, dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito.
60 Baade yóggwa ye añṛú félai eggwá ḍoóñr abase guzori hoór de, “Ó Malik, itarár e guná no dóijjo.” Híyan hoói yóggwa moot or gúm ot foijjé.
60 E pondo-se de joelhos, clamou com grande voz: Senhor, não lhes imputes este pecado. Tendo dito isto, adormeceu. E Saulo consentia na sua morte.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.