Atos 7

rhgc (RHGC) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Hétunot boro imame Esṭífen ottu fusár gorér de, “Iín sóiyi ói né?”
1 E disse o sumo sacerdote: Porventura, é isto assim?
2 Esṭífene zuwab der de, “Ó báiyain aar bafáin, añr hotá fúno. Añárar baf Ibrahím Háran cóor ot tákibar age Mesopóṭomiyat accíl de októt mohímar Alla ye yóggwa re dahá díyl,
2 E ele disse: Varões irmãos e pais, ouvi. O Deus da glória apareceu a Abraão, nosso pai, estando na Mesopotâmia, antes de habitar em Harã,
3 aar hoóil de, ‘Tor mulluk edde tor egana-guiccí ókkol eri oh mulluk ot zaa ziyán Añí toré daháiyum.’
3 e disse-lhe: Sai da tua terra e dentre a tua parentela e dirige-te à terra que eu te mostrar.
4 “Hétunot yóggwa Kasdiyo ókkol or mulluk eri Háran ot zai táikkegoi. Aar yóggwar baf morizaygói baade, Alla ye yóggwa re e mulluk yián ot lori aá baiyé, ziyán ot yala tuáñra tákor.
4 Então, saiu da terra dos caldeus e habitou em Harã. E dali, depois que seu pai faleceu, Deus o trouxe para esta terra em que habitais agora.
5 Montor Íba ye yóggwa re e mulluk yián or honó híssa miras nó dee, ṭéng rakí fare de héttor úddwa nó dee; lekin yóggwa ttu fua nu accíl de októt úddwa Íba ye yóggwa llói waada goijjíl de ki, e mulluk yián yóggwar edde yóggwa zai yóggwar ze nosól ókkol tákibo ítarar kobzat gorídibo.
5 E não lhe deu nela herança, nem ainda o espaço de um pé; mas prometeu que lhe daria a posse dela e, depois dele, à sua descendência, não tendo ele filho.
6 Alla ye yóggwa re endilla hoóil, ‘Tor nosól ókkol for or mulluk ot tór sára boni tákibo; héṛe ítara re gulamit rakíbo, aar sair cót bosór foijjonto zulúm háibo.’
6 E falou Deus assim: Que a sua descendência seria peregrina em terra alheia, e a sujeitariam à escravidão e a maltratariam por quatrocentos anos.
7 Alla ye aró hoóil de, ‘Montor ítara ze koum or gulami goríbo, Añí hé koum ore sáñza díyum, yárbaade ítara hé mulluk ottu neeli aái e zagat Añr ebaadot goríbo.’
7 E eu julgarei a nação que os tiver escravizado, disse Deus. E, depois disto, sairão e me servirão neste lugar.
8 Tarfore Íba ye Nizor razinamar nicán ísafe yóggwa re ázomi gorár niyom diíl. Tói zeñtté Ibrahím ottu Isahák zormo óiye, yóggwa ye íba re añcṭo din ot din ázomi goráiye; baade Isahák ottu Yakub zormo óoil, aar Yakub ottu baró háandan or bafdada gún zormo óoil.
8 E deu-lhe o pacto da circuncisão; e, assim, gerou a Isaque e o circuncidou ao oitavo dia; e Isaque, a Jacó; e Jacó, aos doze patriarcas.
9 “Hé bafdada gúne Yusúf ore ricé Ijíp ot besifélail, montor Alla íbar fúañti accíl,
9 E os patriarcas, movidos de inveja, venderam a José para o Egito; mas Deus era com ele.
10 aar íba re tamám mosibot ókkol ottu basaáil. Alla ye íba re Ijíp or baáñcca Féruan ottu meérbani faabáil aar buddíman banaáil, baade íte íba re Ijíp or edde ítar razmohól guñṛar hákim banaáil.
10 E livrou-o de todas as suas tribulações e lhe deu graça e sabedoria ante Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador sobre o Egito e toda a sua casa.
11 “Yárbaade, guñṛa Ijíp ot edde Kánan ot eggwá raṭ óoil, zibá ye bicí duk ainné, aar añárar bafdada gúne hái bolla hána nó faa.
11 Sobreveio, então, a todo o país do Egito e de Canaã fome e grande tribulação; e nossos pais não achavam alimentos.
12 Montor Yakube zettót Ijíp ot hána asé bóuli fúinnil, íba ye añárar bafdada gún ore foóila bar héṛe difeṛáil.
12 Mas, tendo ouvido Jacó que no Egito havia trigo, enviou ali nossos pais, a primeira vez.
13 Dusárabar ot héṛe giiyé rár, Yusúfe íbar báiyain dore nizor foriso dyíl, baade Féruane Yusúf or foribar or baabute zani faijjíl.
13 E, na segunda vez, foi José conhecido por seus irmãos, e a sua linhagem foi manifesta a Faraó.
14 Tarfore Yusúfe íbar baf Yakub ore edde íbar tamám egana-guiccí ókkol ore aitó hóbor foóñsaiye. Ítara kulehale hóittor fañs zon accíl.
14 E José mandou chamar a Jacó, seu pai, e a toda sua parentela, que era de setenta e cinco almas.
15 Baade Yakub Ijíp ot giíl; héṛe íba edde añárar bafdada gún entehal óigiyoi.
15 E Jacó desceu ao Egito e morreu, ele e nossos pais;
16 Aar ítarar muruda ókkol ore Cekém ot loizai hobor ot diya giyéh; hoborostán waán ot ziyán Ibrahíme Cekém cóor ot Hamor or fuain dor ttu ṭiañ dii kinilóil.
16 e foram transportados para Siquém e depositados na sepultura que Abraão comprara por certa soma de dinheiro aos filhos de Hamor, pai de Siquém.
17 “Montor Alla ye Ibrahím lói goijjíl de waada fura goríbar októ zettót ḍáke aiyér, Ijíp ot añárar koum barí bicí óigilgoi,
17 Aproximando-se, porém, o tempo da promessa que Deus tinha feito a Abraão, o povo cresceu e se multiplicou no Egito;
18 Yárbaade, Ijíp ot ar eggwá baáñcca uiṭṭíl, zee niki Yusúf or baabute kessú no zainto.
18 até que se levantou outro rei, que não conhecia a José.
19 Íte añárar koum loi saláki goijjíl, aar añárar bafdada ókkol ore eddúr zulúm goijjíl zeén níki ítara ttu nizor dud or fuain dore baáre félaidiya fore, zeéne híin morizagói.
19 Esse, usando de astúcia contra a nossa linhagem, maltratou nossos pais, ao ponto de os fazer enjeitar as suas crianças, para que não se multiplicassem.
20 “Hé októt Muúsa zormo óoil. Íba bicí cúndor accíl, aar íba re tin mac foijjonto baf or gór ot fala gyíl.
20 Nesse tempo, nasceu Moisés, e era mui formoso, e foi criado três meses em casa de seu pai.
21 Baade íba re zettót baáre félaidiya gíyeh, Féruan or zíi ye íba re loizai nizor fuar ḍóilla góri faillíl.
21 E, sendo enjeitado, tomou-o a filha de Faraó e o criou como seu filho.
22 Muúsa ye Ijípi ókkol or tamám cíkkar elóm faiyé, aar íba hotát edde ham ot taakotwala accíl.
22 E Moisés foi instruído em toda a ciência dos egípcios e era poderoso em suas palavras e obras.
23 “Baade Muúsa salic bosór óiye rár, nizor koum Boni Isráil or hálot saitó zaito demak ot aiccé.
23 E, quando completou a idade de quarenta anos, veio-lhe ao coração ir visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Íba ye dekér de, ezzon Ijípi maincé eggwá Isráilir uore zulúm gorér. Tói íba zai yore Isráili wa re basai Ijíp or manúc cwa re marifélai bodola loiyé.
24 E, vendo maltratado um deles, o defendeu e vingou o ofendido, matando o egípcio.
25 Muúsa ye báippil de, Alla ye ítara re rehái gorí bolla íba re estemal gorér de híyan íbar koumi báiyain de buzíbo, montor ítara nó buzé.
25 E ele cuidava que seus irmãos entenderiam que Deus lhes havia de dar a liberdade pela sua mão; mas eles não entenderam.
26 Tarfor din íba ye dekér de, dui zon Isráili ye maramari der. Íba ye ítara re cántir sáañte bonaidibar kucíce hoór de, ‘Ekí, tuáñra toh bái bái, tuáñra kiyá ezzon loi ezzone maramari dor?’
26 E, no dia seguinte, pelejando eles, foi por eles visto e quis levá-los à paz, dizendo: Varões, sois irmãos; por que vos agravais um ao outro?
27 “Montor zee niki oinno wa re zulúm gorér, yóggwa ye Muúsa re ḍéikka mari hoór de, ‘Toré hone añárar hákim edde bisarhar banaiyé?’
27 E o que ofendia o seu próximo o repeliu, dizendo: Quem te constituiu príncipe e juiz sobre nós?
28 ‘Tui ki añré yó marifélaibi zendilla gel de hailla ezzon Ijípi re marifélaiyos?’
28 Queres tu matar-me, como ontem mataste o egípcio?
29 Híyan fúni Muúsa dáigiyegoi, aar Miídiyan mulluk ot ezzon bidecóitta ísafe táikkil. Héṛe íba ttu duwá fua zormo óoil.
29 E a esta palavra fugiu Moisés e esteve como estrangeiro na terra de Midiã, onde gerou dois filhos.
30 “Salic bosór guzori zaigói baade, Kuútor Faár or moidan zagat ek fírista ye eggwá zoler de ooin or záḍḍwat Muúsa re dahádiye.
30 E, completados quarenta anos, apareceu-lhe o anjo do Senhor, no deserto do monte Sinai, numa chama de fogo de um sarçal.
31 Híyan dekí Muúsa taajup óigilgoi, aar cúndorgori sai bolla aró ḍáke giiyé rár, Mabude eén hoór de abas fúinne,
31 Então, Moisés, quando viu isto, se maravilhou da visão; e, aproximando-se para observar, foi-lhe dirigida a voz do Senhor,
32 ‘Añí óilam de tor bafdada ókkol or Alla, yáni Ibrahím or, Isahák or edde Yakub or Alla.’ Hétunot Muúsa ḍoore hafat dóijjil aar saibár hímmot nó goré.
32 dizendo: Eu sou o Deus de teus pais, o Deus de Abraão, e o Deus de Isaque, e o Deus de Jacó. E Moisés, todo trêmulo, não ousava olhar.
33 “Mabude íba re hoór de, ‘Tor ṭéng or cenṭár kúlifela, kiyólla-hoilé tui ze zagat tíyaiyos híyan pak zaga.
33 E disse-lhe o Senhor: Tira as sandálias dos pés, porque o lugar em que estás é terra santa.
34 Becók, Añí Añr bonda ókkol zetará Ijíp ot asé ítarar uore ze zulúm ókkol ór híin deikkí. Añí ítarar dukkór hañdani fúni ítara re basailoibo lla nise aiccí deh. Yala ai, Añí toré Ijíp ot difeṛáiyum.’
34 Tenho visto atentamente a aflição do meu povo que está no Egito, e ouvi os seus gemidos, e desci a livrá-los. Agora, pois, vem, e enviar-te-ei ao Egito.
35 “Ibá óilde oh Muúsa, zibá re ítara endilla hoói inkar gorídil, ‘Toré hone hákim edde bisarhar banaiyé?’ Ze fírista ye zoler de záḍḍwat Muúsa re dahá díyl hé fíristar duara Alla Nize íba re hákim edde rehái-goróya banai difeṛáiye.
35 A este Moisés, ao qual haviam negado, dizendo: Quem te constituiu príncipe e juiz? A este enviou Deus como príncipe e libertador, pela mão do anjo que lhe aparecera no sarçal.
36 Íba ye Boni Isráil ókkol ore Ijíp ottu neelai ainníl, aar Ijíp ot, Nil Doriyat, edde moidan zagat salic bosór fán taajuippa harhána ókkol edde illayi-nicán ókkol daháiye.
36 Foi este que os conduziu para fora, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, por quarenta anos.
37 “Ibá óilde oh Muúsa, zibá ye Boni Isráil ókkol ore hoóil de, ‘Alla ye tuáñrar báiyain dor bútottu tuáñra lla añr ḍóilla ézzon nobi tulíbo.’
37 Este é aquele Moisés que disse aos filhos de Israel: O Senhor, vosso Deus, vos levantará dentre vossos irmãos um profeta como eu; a ele ouvireis.
38 Íba óilde úba, zibá moidan zagat añárar koum zoma óoil de ítarar fúañti accíl; héṛe añárar bafdada ókkol edde íba llói Kuútor Faár or uore hotá hoóil de fírista wa yó accíl, aar añárar hañse foóñsai bolla íba ye zinda kalam faáil.
38 Este é o que esteve entre a congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai, e com nossos pais, o qual recebeu as palavras de vida para no-las dar.
39 “Montor añárar bafdada ókkole íbar hotá mainto nó saá, bólke ítara íba re inkar goijjíl, aar Ijíp ot waafes zai bolla dile-dile mon gorí,
39 Ao qual nossos pais não quiseram obedecer, antes o rejeitaram e, em seu coração, se tornaram ao Egito,
40 Aron ore hoóil de, ‘Añárar age-age zai bolla añára lla debota ókkol bano, kiyólla-hoilé añára re Ijíp dec ottu neelai ainné de Muúsar hálot kii óigiyoi añára no zani.’
40 dizendo a Arão: Faze-nos deuses que vão adiante de nós; porque a esse Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.
41 Tói hétunot ítara gorur-sóor ḍóilla eggwá mutti banai yíbar hañse kurbani peec goijjé, aar ítara nizor át or banaiya siz or uore kúci-áci goijjé.
41 E, naqueles dias, fizeram o bezerro, e ofereceram sacrifícios ao ídolo, e se alegraram nas obras das suas mãos.
42 Montor Alla ye ítara ttu muk fíraifelaiye, aar ítara re asman or tara ókkol fuñzitó eridifélaiye, nobi ókkol or kitab ot zendilla leikká asé,
42 Mas Deus se afastou e os abandonou a que servissem ao exército do céu, como está escrito no livro dos profetas: Porventura, me oferecestes vítimas e sacrifícios no deserto por quarenta anos, ó casa de Israel?
43 Tuáñra toh Molek debotar ṭambu
43 Antes, tomastes o tabernáculo de Moloque e a estrela do vosso deus Renfã, figuras que vós fizestes para as adorar. Transportar-vos-ei, pois, para além de Babilônia.
44 “Moidan zagat añárar bafdada ókkol ottu Allar Házirir Ṭambu accíl; híyan ore undilla nomuna mozin bana gyíl, zendilla gori banai bolla Alla ye Muúsa re daháidi hókum goijjíl.
44 Estava entre nossos pais no deserto o tabernáculo do Testemunho (como ordenara aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto),
45 Ṭambu híyan fai baade, añárar bafdada ókkole Yehócuar sóddarir tole tákite híyan ore nizor fúañti añárar e mulluk ot ainníl. Héñtte Alla ye ítarar muúntu oinno koum ókkol ore neelai dyíl. Híyan Dawud or zobana foijjonto e mulluk ot accíl.
45 o qual nossos pais, recebendo-o também, o levaram com Josué, quando entraram na posse das nações que Deus lançou para fora da presença de nossos pais, até aos dias de Davi,
46 Dawude Allar rahámot fai yore Yakub or Alla táki bolla ékkan zaga banaibár ezazot maiggíl.
46 que achou graça diante de Deus e pediu que pudesse achar tabernáculo para o Deus de Jacó.
47 Montor Íba lla gór Sólomane éna banaiyé.
47 E Salomão lhe edificou casa;
48 “Háleke, Alla Tála insán or át or banaiya gór ot no táke. Nobi ye endilla hoór,
48 mas o Altíssimo não habita em templos feitos por mãos de homens, como diz o profeta:
49 Mabude fórmar de,
49 O céu é o meu trono, e a terra, o estrado dos meus pés. Que casa me edificareis, diz o Senhor, ou qual é o lugar do meu repouso?
50 Iín beggún Añr Nizor áte banaiyí de no né?’
50 Porventura, não fez a minha mão todas estas coisas?
51 “Ó uzzoti manúc ókkol! Tuáñrar dil edde han toh bedini ókkol or híin or ḍóilla. Tuáñra hámica Pak-Ruh re oóñli rakó, zendilla tuáñrar bafdada ókkole goittó.
51 Homens de dura cerviz e incircuncisos de coração e ouvido, vós sempre resistis ao Espírito Santo; assim, vós sois como vossos pais.
52 Tuáñrar bafdada ókkole hon nobi wa re zulúm nó goré de asé? Ítara toh uitará re yó marifélail zetará Insáfwala wa aibár agun hotá hoóil. Aar yala tuáñra yó Íba re dóridi marifélaiyo.
52 A qual dos profetas não perseguiram vossos pais? Até mataram os que anteriormente anunciaram a vinda do Justo, do qual vós agora fostes traidores e homicidas;
53 Tuáñra toh fírista ókkol or áta diiya Córiyot faáila, montor toóu híin amól nó goró.”
53 vós que recebestes a lei por ordenação dos anjos e não a guardastes.
54 Híin fúni fótuayi-mujilíc or membór ókkol bicí rak óigiyoi, aar yóggwar ulḍa date-dat kirkirat doijje.
54 E, ouvindo eles isto, enfureciam-se em seu coração e rangiam os dentes contra ele.
55 Montor yóggwa Pak-Ruh lói furaiya ói yore asman or uzu díyan dóri saiyé rár Allar mohíma deikké. Aró deikké de, Isá Allar den ḍák ottu tíyaiya asé.
55 Mas ele, estando cheio do Espírito Santo e fixando os olhos no céu, viu a glória de Deus e Jesus, que estava à direita de Deus,
56 Yóggwa ye hoór de, “Soó, añí dekír de, asman kúla aar Manúc or Fua Allar den ḍák ottu tíyaiya asé.”
56 e disse: Eis que vejo os céus abertos e o Filho do Homem, que está em pé à mão direita de Deus.
57 Hétunot ítara nizor han bon gorífelaiye, aar eggwá ḍoóñr guzoran mari beggúne ekku fúañti yóggwar uore záp maijje.
57 Mas eles gritaram com grande voz, taparam os ouvidos e arremeteram unânimes contra ele.
58 Ítara yóggwa re cóor or baáre loizai cíl or dola marat doijje; aar gobá gúne nizor hoorsuor kúlifelai Sául nam or ézzon juwan manúc or ṭéng or gurat raikké.
58 E, expulsando-o da cidade, o apedrejavam. E as testemunhas depuseram as suas vestes aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Ítara Esṭífen ore cíl or dola marat accíl de októt, yóggwa ye endilla hoói dua gorér, “Ó Malik Isá, añr ruh re kobul goró.”
59 E apedrejaram a Estêvão, que em invocação dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito.
60 Baade yóggwa ye añṛú félai eggwá ḍoóñr abase guzori hoór de, “Ó Malik, itarár e guná no dóijjo.” Híyan hoói yóggwa moot or gúm ot foijjé.
60 E, pondo-se de joelhos, clamou com grande voz: Senhor, não lhes imputes este pecado. E, tendo dito isto, adormeceu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.