Atos 20
rhgc (RHGC) vs NTLH
1 Hánggama bon óizaygoi baade, Páule ummot ókkol ore mata baiyé, aar ítara re hímmot dí baade ítara ttu bidai loi Makedóniyat zai bolla bacá lóiye.
1 Quando acabou a confusão, Paulo mandou chamar os irmãos e falou com eles para animá-los. Então se despediu deles e foi para a província da Macedônia.
2 Héṛe foóñsi baade, héṛiyar elaka ókkol ot zai-zai imandár báiyain dore becábicí hímmot dí baade Giris ot aiccé.
2 Atravessou aquelas regiões, animando muito com as suas mensagens os cristãos. Aí chegou à província da Acaia,
3 Íba héṛe tin mac táikkil, aar zaáñs ot góri Siíriya mulluk ot zaibar age Yohúdi ókkole íbar hélaf sail gúraiye de hétolla, íba Makedóniya báy waafes zaitogói fáisela goijjé.
3 onde ficou três meses. Quando já estava pronto para ir à província da Síria, soube que os judeus estavam fazendo planos contra ele. Então resolveu voltar pela Macedônia.
4 Pául or fúañti hoozzon sáañti accíl, ítara óilde, Beriya ttu Purus or fua Sopétar, Tisólonika ttu Aristarkus edde Sékundus, Darbiya ttu Gayus, Timóti, Ecíya ttu Tukikus edde Torofímos.
4 Foram com ele as seguintes pessoas: Sópatro, filho de Pirro, da cidade de Bereia; Aristarco e Segundo, de Tessalônica; Gaio, de Derbe; Timóteo; e também Tíquico e Trófimo, que eram da província da Ásia.
5 Ítara age neeli zai Toras ot añára lla entezar gorí táikkil.
5 Eles foram na frente e nos esperaram na cidade de Trôade.
6 Cúṭar-sára Ruṭir-id baade añára zaáñs ot góri Filíppi ttu bacá lóiyí, aar fañs din or bútore ítarar héṛe Toras ot foóñicci; héṛe añára háñt din táikkilam.
6 Depois da Festa dos Pães sem Fermento , nós partimos da cidade de Filipos. Cinco dias depois nos encontramos com eles em Trôade e ficamos ali uma semana.
7 Háftar foóila din, zeñtté añára fúañti hána hái bolla zoma óiyi, Páule manúc ókkol ore waáz gorát doijje, aar tarfor din rowana óibar niyote adá rait foijjonto gorát accíl.
7 No sábado à noite nós nos reunimos com os irmãos para partir o pão . Paulo falou nessa reunião e continuou falando até a meia-noite, pois ia viajar no dia seguinte.
8 Añára uoror ṭalar ze kamárat fúañti zoma óiyi, héṛe bicí serak ókkol zolat accíl.
8 Havia muitas lamparinas acesas na sala onde nós estávamos reunidos, a qual ficava no terceiro andar da casa.
9 Ezzon juwan manúc zanálar ḍáke góri boiṛá accíl. Yóggwar nam óilde Etukus. Pául or waáz zetó lamba ór, manúc cwa héto gúm ot forat accíl. Ahérit mur gúm ot fori yóggwa tin ṭalar uottú meṛit forigiyói, aar yóggwa re tuillé rár mora loot faiyé.
9 Um moço chamado Êutico estava sentado numa janela. E, como Paulo continuasse falando durante muito tempo, o sono do moço foi aumentando. De repente, ele dormiu e caiu da janela. Quando o levantaram, estava morto.
10 Pául nise zai yóggwar uore fori añza mari dóri hoór de, “No ḍooraiyó, yoggwá ttu aijjó foran asé.”
10 Então Paulo desceu, abaixou-se, abraçou o moço e disse: — Não se assustem, pois ele está vivo.
11 Baade Pául abar uoror ṭalat zai ruṭi báñgi háiye, aar fózor fáṛe foijjonto hotábattara hoói baade héntu giiyégoi.
11 Em seguida Paulo subiu de novo, partiu o pão e comeu. Falou ainda muito tempo, até de manhã, e depois foi embora.
12 Manúc ókkole juwan fua wa re gór ot zinda loigiyé, aar ítara añiṭṭa nó kúci óiye deh.
12 Aí levaram o moço, vivo, para a casa dele, e isso os deixou muito animados.
13 Añára age neeli zai zaáñs ot uṛí Asos cóor ot zai bolla rowana óiyi, zentú Pául ore tulí loiyum hoói niyot goijjí. Íba ye héndilla entezam etollá goijjé, kiyólla-hoilé íba héṛe áñṛi-áñṛi zaibar niyot goijjíl.
13 Nós fomos na frente e embarcamos no navio que nos levou até o porto de Assôs, onde devíamos esperar Paulo. Ele mandou que fizéssemos isso porque queria ir por terra até lá.
14 Zeñtté íba ye añára re Asos ot loot faiyé, añára íba re zaáñs ot tulí looi Mitulen cóor ot aiccí.
14 Quando ele se encontrou conosco em Assôs, nós o recebemos no navio e seguimos viagem até a cidade de Mitilene.
15 Aar héntu zaáñs ot góri zai tarfor din Kiyos ḍiyar muúntu foóñicci, yár tarfor din Sámos ḍiyat aiccí, baade yár tarfor din Miletus cóor ot foóñicci.
15 Então partimos dali e, no dia seguinte, passamos perto da ilha de Quios. No outro dia já estávamos na ilha de Samos e um dia depois chegamos ao porto de Mileto.
16 Kiyólla-hoilé Páule age lóti fáisela goijjíl de, zaáñs ot góri zaibarcót Ífisas ot no gólibo, zeéne íba ttu Ecíyat ṭaim haṛa no fore, kiyólla-hoilé íba ye Jerúsalem ot foóñsi bolla duadi goijjíl, farilé, Penṭikos or din.
16 Paulo tinha resolvido não parar na cidade de Éfeso para não ficar muito tempo na província da Ásia. Ele estava com pressa, pois queria chegar a Jerusalém, se possível, antes do dia de Pentecostes .
17 Miletus ottu Páule Ífisas ot hóbor difeṛái zomát or murubbi-neta ókkol ore mataiyé.
17 Em Mileto Paulo mandou chamar os presbíteros da igreja de Éfeso para se encontrarem com ele.
18 Ítara zeñtté íbar héṛe aiccé, íba ye ítara re hoór de, “Tuáñra nize toh zano, añí Ecíyat aiccí de foóila din lóti tuáñrar fúañti hárr októ keéngori haṛaáilam.
18 Quando eles chegaram, Paulo disse: — Vocês sabem como foi que passei todo o tempo que estivemos juntos, desde o primeiro dia em que cheguei à
19 Yohúdi ókkol or sail or zoriya añr uore ze mosibot ókkol aiccíl, híin añí furafuri norom or sáañte edde suk or faní bácai-bácai bordac gorí Malik or hédmot goijjí.
19 Fiz o meu trabalho como servo do Senhor, com toda a humildade e com lágrimas. E isso apesar dos tempos difíceis que tive, por causa dos judeus que se juntavam contra mim.
20 Tuáñra toh zano, añí tuáñra lla fáida ó de héndilla honó hotá tuáñra ttu lukai nó rakí, bólke tuáñra re kúlamela góri edde góre-góre taalim diyí.
20 Vocês também sabem que fiz tudo para ajudar vocês, anunciando o evangelho e ensinando publicamente e nas casas.
21 Añí Yohúdi ókkol ore edde Girík ókkol ore horagori zanaidiyí de, ítara ttu touwá gorí Allar uzu fíra foribó, aar añárar Malik Isár uore iman aná foribó.
21 Eu disse com firmeza aos judeus e aos não judeus que eles deviam se arrepender dos seus pecados, voltar para Deus e crer no nosso Senhor Jesus.
22 “Aar ehón, Pak-Ruhr hotá mozin añí Jerúsalem ot zair, héṛe añr uore kii guzoribó añí hoi no fari.
22 Agora eu vou para Jerusalém, obedecendo ao Espírito Santo, sem saber o que vai me acontecer lá.
23 Añí siríf yián zani, Pak-Ruh ye añré fottí cóor ot zanaider de ki, ziyól edde mosibot añár lla entezar gorí asé.
23 Sei somente que em todas as cidades o Espírito Santo tem me avisado que prisões e sofrimentos estão me esperando.
24 Háir! Añí añr zan ore nizor lla honó muillo bouli no ṭáari; añr siríf niyot óilde, tobolik or ham edde ze zimmadari Malik Isá ttu añí faiyí híyan adai gorón, yáni Allar rahámot or kúchóbor or gobá dón.
24 Mas eu não dou valor à minha própria vida. O importante é que eu complete a minha missão e termine o trabalho que o Senhor Jesus me deu para fazer. E a missão é esta: anunciar a boa notícia da graça de Deus.
25 “Yala añí zani, tuáñra zetarár hañse añí Allar raijjor tobolik goijjí, tuáñra añr muk ar no dekíba.
25 — Eu tenho estado entre vocês, anunciando o Reino de Deus , e agora sei que vocês não vão me ver mais.
26 Hétolla aijja añí tuáñra re hoóir, tuáñra honókiyor lou wór zimma añí no.
26 Por isso, com toda a certeza eu afirmo hoje que, se algum de vocês se perder, eu não sou o responsável.
27 Kiyólla-hoilé añí toh Allar furafuri moncá re tuáñrar hañse boiyan goitté fissá nó mari.
27 Pois não deixei de lhes anunciar todo o plano de Deus.
28 Hétolla nizoré nize úñciyar aar Pak-Ruh ye tuáñra re bérasóol or zák zibár saásita-goróya banaiyé yíba guñṛa re lói yó úñciyar. Allar zomát or soroya bono, ziyán Íba ye Nizor Fuar lou loi kinné.
28 Cuidem de vocês mesmos e de todo o rebanho que o Espírito Santo entregou aos seus cuidados, como pastores da Igreja de Deus, que ele comprou por meio do sangue do seu próprio Filho.
29 Añí zani, añí zaigói baade tuáñrar bútore hótarnak rangkuñir ókkol aibó, aar bérasóol or zák ore hóti goríbo.
29 Pois eu sei que, depois que eu for, aparecerão lobos ferozes no meio de vocês e eles não terão pena do rebanho.
30 Ebbe tuáñrar bútottu úddwa kessú manúc uṛí báañra-báañra hotá ókkol hoibó, zeéne ummot ókkol ore ítarar híkka gorífelai fare.
30 E chegará o tempo em que alguns de vocês contarão mentiras, procurando levar os irmãos para o seu lado.
31 Hétolla úñciyar táikko! Monot rakíyo de, tin bosór foijjonto añí raite dine suk or faní bácai-bácai tuáñra re nicót gorá bon nó gorí.
31 Portanto, fiquem vigiando e lembrem que durante três anos, de dia e de noite, eu, chorando, não parei de ensinar cada um de vocês.
32 “Yala añí tuáñra re Allar át ot edde Íbar rahámoti kalam ot gosáidir. Hé kalame tuáñrar ruúhani torki gorí faribó, aar pak gorá gíyeh de ítarar bútore cámil gorí miras dii faribó.
32 — E agora eu os entrego aos cuidados de Deus e da palavra da sua graça. Pois ele pode ajudá-los a progredir espiritualmente e pode dar-lhes as bênçãos que guarda para todo o seu povo.
33 Añí toh honókiyor cúna-cañdir, yáh hoorsuor or lalós nó gorí.
33 Não cobicei nem a prata, nem o ouro, nem as roupas de ninguém.
34 Tuáñra nize de zano, añr e át iíne ham gorí añr edde añr sáañti ókkol or zorurot ókkol fura goijjí.
34 Pelo contrário, vocês sabem que eu trabalhei com as minhas próprias mãos e consegui tudo o que eu e os meus companheiros de trabalho precisávamos.
35 Añí goijjí de hárr kessú loi tuáñra re daháiyi de ki, héndilla dorómoro meénnot gorí-gorí añára ttu komzur ókkol ore modot gorár zorur, aar Malik Isár e hotá monot raká foribó, ziyán Íba Nize hoiyé, ki hoilé, ‘Lowar túaro diiya bicí mubarek.’ ”
35 Em tudo tenho mostrado a vocês que é trabalhando assim que podemos ajudar os necessitados. Lembrem das palavras do Senhor Jesus: “É mais feliz quem dá do que quem recebe.”
36 Híin hoiyá ói baade, Páule añṛú félai ítara beggún or fúañti dua goijjé.
36 Quando Paulo acabou de falar, ajoelhou-se com os irmãos e orou.
37 Baade ítara beggúne Pául ore sibi dóri bicí haindé, aar íba re appá díye.
37 Então todos choraram muito e abraçaram e beijaram Paulo.
38 Háasgori íba ye ítara re íbar muk ar no dekíbo hoiyé de híyane ítara bicí ferecan óiye. Tarfore ítara íba re zaáñs or héddur foijjonto baráidiye.
38 Estavam tristes, especialmente porque ele lhes tinha dito que nunca mais iam vê-lo. Então eles o acompanharam até o navio.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.