Gênesis 43
Rote Rikou Alkitab (RGU) vs NTLH
1 Tepoꞌ ria, fai laas a boe-boe tamba naan seli nai Kanaꞌan.
1 A fome continuava muito grande em Canaã.
2 Yakob kileoboboki nara raa heni nanaaꞌ fo riꞌ faiꞌ naa ra, ana nara reni remeꞌ Masir mai a. Basa boe ma ana nafada si nae, “Ana kara, e! Malole lenaꞌ emi fali seluꞌ Masir meu, fo asa hade dei.”
2 Quando as famílias de Jacó e dos seus filhos comeram todo o mantimento que tinha sido trazido do Egito, Jacó disse aos filhos: — Voltem ao Egito e comprem mais um pouco de alimento para nós.
3 Tehuu Yahuda sipoꞌ nae, “Papa! Faiꞌ naa ra, mane Masir lima boa ona na fee ami nafarereneꞌ so nae, ami ta bole matudu mata-idu mara neuꞌ ana, maneniko ami ta moo papa ka ana mateꞌa tei-susum, Benyamin.
3 Mas Judá lembrou: — Aquele homem deixou bem claro que, se o nosso irmão não fosse junto com a gente, ele não nos receberia.
4 De, papa ka muste poꞌi Benyamin, fo tuka ami dei. Besaꞌ ko ami meu asa nanaaꞌ fee papa ka.
4 Se o senhor deixar que ele vá, nós iremos comprar mantimentos para o senhor.
5 Maneniko papa ka ta fee Benyamin neu fa, sona ami ta meu boeꞌ. Huu fo lahenda Masir ria nae leoꞌ na so.”
5 Se o senhor não deixar, não iremos. Aquele homem disse assim: “Eu só os receberei se vocês trouxerem o seu irmão mais novo.”
6 Boe ma Yakob nasaꞌai si nae, “Ubeaꞌ taon de emi mafada lahenda ria mae, emi bei manuu fadiꞌ esa bali! Emi saka susa fee au!”
6 Jacó disse: — Por que vocês fizeram cair tamanha desgraça sobre mim? Por que foram dizer ao tal homem que tinham outro irmão?
7 Ara leleꞌo rae, “Papa, e! Lahenda ria natane naroo, fo nau bubuluꞌ ita, ma basa ita kileoboboki nara. Ana natane nae, ‘Leoꞌ bea? Emi papa ma bei sodaꞌ, do? Emi bei manuu fadi tou fekeꞌ boe, do?’ De, ami bei mae leoꞌ bea bali! Nau do ta nau fa oo, ami tui teaꞌ leo. Te bea bubuluꞌ nae, ana nadenu fo ami moo ami fadi ma leo naꞌ neu?”
7 Eles responderam: — Aquele homem fez muitas perguntas a respeito de nós e da nossa família. Ele perguntou: “O pai de vocês ainda está vivo? Vocês têm mais um irmão?” Nós tivemos de responder às perguntas dele. Por acaso podíamos adivinhar que ele ia pedir que levássemos o nosso irmão?
8 — ausente —
8 Aí Judá disse ao pai: — Deixe o rapaz por minha conta. Nós partiremos agora mesmo, e assim ninguém morrerá: nem nós, nem o senhor, nem os nossos filhinhos.
9 — ausente —
9 Eu fico responsável por Benjamim. Se eu não o trouxer de volta são e salvo, o senhor poderá pôr a culpa em mim. Serei culpado diante do senhor pelo resto da minha vida.
10 Soba ami ta mahani doo-naru basa ia, sona tantu ami fali laiꞌ dua so.”
10 Se não tivéssemos demorado tanto, já teríamos ido e voltado duas vezes.
11 Basa boe ma sira papa na nae, “Maneniko leoꞌ na, sona emi tao leo iaꞌ. Meu hai ma ita buna-boa malole naan seli. Riꞌ: fani oeꞌ, bumbu, ai-nana maboo meniꞌ, modo-aidoo salap, kanari ma ai-deke fekeꞌ ara. Meni fee mane Masir a lima boa onan ria, fo ela mafada mae ia nana ita hata haituan.
11 Então o pai disse: — Já que não existe outro jeito, façam o seguinte: ponham nos sacos alguns presentes para aquele homem. Levem os melhores produtos desta terra: um pouco de bálsamo, um pouco de mel,
12 Emi meni doiꞌ desi lena ria laiꞌ dua boe, nana huu emi muste fee faliꞌ doiꞌ fo riꞌ faiꞌ na emi hapu si rai karong mara a. Bate lahenda sira siꞌ tao rasalaꞌ.
12 Levem também o dinheiro em dobro, pois vocês precisam devolver a quantia que foi encontrada na boca dos sacos de mantimentos que vocês trouxeram. Deve ter havido algum engano.
13 Moo emi fadi ma boe, ma malale fo meu leo!
13 Levem o irmão de vocês e vão depressa encontrar-se outra vez com aquele homem.
14 Au hule ela Manetualain fo Manakuasa Kahereꞌ a tao na mane Masir lima boa onan ria, kasian neuꞌ emi, losaꞌ ana nau fee faliꞌ Benyamin no Simeon, fo emi basa fali belaꞌ a. Tehuu maneniko au ana kara mopo si, sona ela au lepa aroo susa ria.”
14 Que o Deus Todo-Poderoso faça com que ele tenha pena de vocês e deixe que o seu outro irmão e Benjamim voltem para casa. Quanto a mim, se tenho de perder os meus filhos, o que é que eu posso fazer?
15 Basa ria boe ma, rabubua ra sira hata haitua nara, ma doiꞌ, fo reni leo Masir reu. Ara roo Benyamin boe. Losa naa, boe ma ara reu rasare Yusuf.
15 Assim, os filhos de Jacó pegaram os presentes e o dinheiro em dobro e foram para o Egito, levando Benjamim. Logo que chegaram, foram falar com José.
16 Yusuf nita Benyamin no aꞌa nara, boe ma ana nadenu malaka malalau na nae, “Ae! Moo lahenda ia ra leo au uma ka reu! Basa nana meu tati sapi esa, fo tunu-nasu mina-malada. Huu fo ara leledon ia ara raa-rinu ro au.”
16 Quando José viu que Benjamim estava com eles, disse ao funcionário administrador da sua casa: — Leve esses homens até a minha casa. Mate um animal e prepare tudo, pois eles vão almoçar comigo hoje, ao meio-dia.
17 Basa de malaka malalau a tao tuka Yusuf pareta na. Boe ma ana no si leo Yusuf uma na reu.
17 O administrador cumpriu a ordem e levou os irmãos até a casa de José.
18 Fai fo ara laꞌo-laꞌo leo Yusuf uma na reu, aꞌa nara bii raan seli. Nai eno taladaꞌ ara beidea rae, “Ae! Ubeaꞌ taon de ana nadenu fo roo ita leo iaꞌ mai? Bate ana nau tao nasususaꞌ ita, nana huu doiꞌ fo faiꞌ naa ra ara fee faliꞌ asa nai ita karong ara daleꞌ a. Ara roi taoꞌ, de ro ita leo iaꞌ mai fo kekeneu te homu ra ita, ela tao ita teuꞌ ria atan. Basa te ara roso ra ita keledei nara katemaꞌ.”
18 Quando chegaram lá, eles ficaram com medo e disseram uns aos outros: — Trouxeram a gente para cá por causa do dinheiro que da outra vez foi colocado de volta nos sacos de mantimentos. Com certeza eles vão nos atacar, vão tomar de nós os nossos jumentos e obrigar a gente a trabalhar como escravos.
19 Huu ria na, de ara raneneaꞌ Yusuf uma na, boe ma ara dedea ro malaka malalau ria rae,
19 Assim que chegaram à porta da casa, disseram ao administrador:
20 “Papa! Ami hule ampon, huu fo faiꞌ naa ra ami parna mai asa nanaaꞌ nai ia so.
20 — Por favor, senhor! Já viemos aqui uma vez para comprar mantimentos.
21 — ausente —
21 Porém, quando chegamos ao lugar onde íamos passar a noite, abrimos os sacos de mantimentos, e na boca dos sacos cada um encontrou o seu dinheiro, sem faltar nada. Trouxemos esse dinheiro de volta
22 — ausente —
22 e também temos mais dinheiro aqui para comprar mantimentos. Nós não sabemos quem colocou o dinheiro nos sacos de mantimentos.
23 Basa ria, boe ma malaka malalau a nataa nae, “Emi nee-nee! Bosoꞌ bii! Bate emi Manetualain ma, riꞌ fee emi ua-naleꞌ ria nai karong sira daleꞌ. Tepoꞌ ria, au sipo a emi doi mara katemaꞌ so. Emi ta mahuta soꞌ!” Basa de ana kalua na Simeon fee ni leo toranoo nara neu.
23 Aí o administrador respondeu: — Fiquem tranquilos, não tenham medo. O Deus de vocês e do seu pai deve ter posto o dinheiro nos sacos de mantimentos para vocês, pois eu recebi o dinheiro que pagaram. O administrador trouxe Simeão ao lugar onde eles estavam.
24 Boe ma basa si masoꞌ leo Yusuf uman daleꞌ reu. Basa de, malaka malalau ria fee si oe fo safe makamoi ei nara. Ana hani sira keledei nara boe.
24 Depois os levou para dentro da casa, deu água para lavarem os pés e também deu de comer aos jumentos.
25 Basa boe ma ana nafada nae, “Neuꞌ ko leledon ia emi mia sama-sama mo malaka a.” Ara bei rahani Yusuf mamai na, te ara ator memaꞌ sira hata haitua nara.
25 Os irmãos prepararam os presentes que iam entregar a José quando ele viesse ao meio-dia, pois já sabiam que iam almoçar ali.
26 Yusuf losa, boe ma basa si sundaꞌ undulaka nara rai mata na. Boe ma ara fee ni hata haitua ra.
26 Quando José chegou à sua casa, eles lhe entregaram os presentes que haviam trazido, se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
27 Basa de, Yusuf natane si nae, “Leoꞌ bea? Emi basa sodaꞌ, do? Emi papam fo namalasi so a, leoꞌ bea? Ana bei sodaꞌ boe, do?”
27 José perguntou como iam passando e depois disse: — E como vai o pai de vocês, aquele velho de quem me falaram? Ele ainda vive?
28 Ara rataa rae, “Papa ata lasi mi ria, fo riꞌ ami papa boki ma, bei sodaꞌ.” Boe ma ara ratele bali, fo fee hada-horomata neuꞌ ana.
28 Eles responderam: — O seu humilde criado, o nosso pai, ainda está vivo e vai passando bem.
29 Basa de, Yusuf mete nalelei asa, losaꞌ nita fadin Benyamin. Dua si nana, ama esa ma ina esa. Boe ma ana nae, “Ooo! Faiꞌ na tui mae emi fadi mateꞌa tei-susu ma, nana riaꞌ, do?” Basa de, ana dedea no Benyamin nae, “Anaꞌ ki on, e! Au hule Manetualain fo bati fee o ua-naleꞌ dodouꞌ.”
29 José olhou em volta e, quando viu Benjamim, o seu irmão por parte de pai e mãe, disse: — É esse o irmão mais moço de vocês, de quem me falaram? Que Deus o abençoe, meu filho!
30 Yusuf nita Benyamin, boe ma dale na nahiiꞌ naan seli so, huu fo ana sue na fadin ria seli. Ana ta bisa nanenete nala dale na soꞌ. Boe ma ana nalale foa ela si, leo kama na daleꞌ neu de dola.
30 Ao ver o seu irmão, José ficou tão emocionado, que teve vontade de chorar. Então foi para o seu quarto e ali chorou.
31 Dola basa, boe ma ana neu narou oe. Ana natatama dale na, basa de kalua neu naneta no si. Boe ma nadenu ana uma dale nara fo reu ator nanaaꞌ neuꞌ mei.
31 Quando conseguiu se controlar, lavou o rosto e saiu. E disse: — Sirvam o almoço.
32 Basa de ara peda fee Yusuf mesaꞌ ana neuꞌ mei esa. Aꞌa-fadi nara raa reuꞌ mei fekeꞌ. Ria pagawen lahenda Masir ara, mesaꞌ asa raa nai mei fekeꞌ boe, nana huu lahenda Masir ara raa-rinu rabua ro lahenda Ibrani ra, sona rahiaꞌ.
32 Serviram o almoço a José numa mesa e aos seus irmãos em outra. E havia ainda outra mesa para os egípcios que estavam ali, pois estes, por motivos religiosos, eram proibidos de comer junto com os israelitas.
33 Malaka malalau ria ator fo Yusuf aꞌa-fadi nara ratuuꞌ rasasare mataꞌ ro Yusuf. Ana ator, de ratuu tuka sira esaꞌko teu-fai bobokin, mulai neme uluꞌ a mai losa mateꞌa tei-susuꞌ a. Ara rita ator natuu nara leoꞌ na, boe ma ara roi ramakokoaꞌ a.
33 Os irmãos se sentaram de frente para José. Eles foram colocados por ordem de idade, desde o mais velho até o mais moço. Quando viram isso, eles começaram a olhar uns para os outros, muito admirados.
34 Basa de Yusuf ator fo ana uma dale nara hai fee aꞌa-fadin nanaaꞌ neme ria mei na mai. Basa si sipo bei dedesiꞌ. Tehuu ara fee Benyamin desi lena aꞌa nara laiꞌ lima. Ara raa-rinu losaꞌ rabete.
34 Serviram a eles da mesma comida que foi servida a José e deram a Benjamim cinco vezes mais comida do que aos outros. E eles beberam com José até ficarem alegres.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 43, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.