Lucas 15
PAHPÃM JARKWA CUPAHTI JÕ KÀHHÔC (RAM) vs ACF
1 Ne amcro nõ na Jeju wỳr me hàhtôa ne me mõ, cute mempar prãmte, mã pahhiti jarkwa na me hũhkra kam me hàmcwỳr catêjê jàhtôa ne ihwỳr me mõ, ne mehkwỳ te amji kam me hapac xà kêanre.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Mã Parixêw catêjê me, me cumã Mojxe xwỳ jõ kàhhôc to hahkre catêjê me, cute me Jeju te mehkrã kên catêjê mã ampo to hahkre na me hõmpun, ne me ahna xwỳ kam mehtẽm, ne me ajpẽn mã:
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Mã Jeju te me hapackre kam ihtẽm, ne me cumã:
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 ― Ỹhỹ, quê me anõ mã carà cahàcre hôhti te xẽj, ne pyxit ne apê acto, xà ca ha ajkĩ nee hapên nare? Ca ha atỳj cute nowẽntinowi atajê mã põ kam hikra, ne ma pyxit ata japên to mõ, ne cumã acato.
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Ne hũrên gakry, ca ha apỳ ne ma to amji jaxà.
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Ne ikre mã to acato, ne acahê na gõ ikwỳ nõ mehkrĩ atajê to cuprõ, ne me cumã: “Me gakry, nãmri wa ite carà cahàcre hôhti pictor ata mã icator” hane.
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 ― He me apê carà cahàcre hôhti jàhtô na, cute nowẽntinowi atajê pyràac, ne atỳj amji pej na me amji cãmjĩ. Ne por me anõ pyxit te ihkên jicu, ne hacpỹa mã Pahpãm wỳr amji jaxàr ata pê ri carà cahàcre hôhti pyxit pictor ata pyràac.
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 ― Ne ihnõ xwỳjê, quê ha cahãj nõ mã wakỳre prà jakare te ihpore hy tej, ne cupê pyxit ne acto, quê ha ihtỳj hapê. Ne cute cumã cator xà caxuw, quê ha hàhcujro xà nõ pôc, ne ikre capõ ne hapên to impeaj to mõ, ne ihtỳj cumã cato.
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Ne me hõ ikwỳ nõ catêjê me, me cahê na amehkrĩ atajê to cuprõ, ne me cumã: “Me gakry, ite ihpore hy pictor ata mã icator” hane.
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 ― He wa ampeaj kam me amã awjarẽ, ihpore hy pictor ata pê jũm te ihkên ton to ipa ata pyràac. Ata kôpit na, quê ha Pahpãm jarkwa to imprar catêjê côjkwa kam, por jũm pyxit peaj te amji kam hapac xà kên mã hikran, ne hacpỹa mã Pahpãm wỳr amji jaxàr ata pyrên, quê ha ame hakry.
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 — ausente —
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 — ausente —
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 ― Mã ahna amcro jàhtô nare, mã hapu na ihkra ita te ampo to hõ tekjê ita to cuprõn, ne ma pjê nõ wỳr to mõ. Ne curia ihkrĩ, ne cute ihkên to amji to hipu tu, ne por cute hũm pê ampo cwỳr atajê to ampo kên cunea na hamre partu.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 ― Ne hamre, cute ampo to hamre jirô pê, ampeaj kam pjê ata kam me cumã prãm cati. Mã prãm te kam ihtẽm.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Mã cute pjê ata kam jũmjê krĩ atajê na hàhwỳr, cute me cumã hàpên ne amji mã harte prãmte. Mã cute crô to ipijapar xà wỳr mehkujahêc, cute crô mã harte, ne me cumã hamãr xà na.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Mã curia apu crô jamãr to ipa, ne ampeaj kam cumã prãm. Mã tee crô jõ ata kwỳ krẽr to prãm cakrô, mã nee jũm te cumã crô jõ ita kwỳ jõr nare.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 ― Mã cute hỹr, ne amji kam hapac ne amji mã: “Ampeaj kam inxũ mã me hàpên catêjê jàhtô, ne me cumã hõ cati, ne cute me hakren tu. Wa mehkĩnte ajte ita ri tee prãm to amji curan prãm.
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Ne wa ha ma inxũ wỳr amji jaxà, ne cumã amji jarẽn to hane he: ‘Inxũ, wa ite côjkwa kam Pahpãm me, acuna mã ikêanre ton.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 Na wa nee hipêr ate ito amji kra na ana ijàhwỳr nare. Ca ha ito amji mã cama amã ijàpên catê’ ” hane.
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 Ne ma hacpỹ mã hũm wỳr cute amji jaxàr.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 ― Mã cumã: “Inxũ, wa ite côjkwa kam Pahpãm me acuna mã ikêanre ton. Na wa nee hipêr ate ito amji kra na ana ijàhwỳr nare” hane.
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 ― Mã hũm te cumã me hàpên catêjê nõ mã harkwa hyr, ne me cumã: “Ame kware ne ajpên me cumã ihkà impeaj nõ to tẽ, ne me cumã haxà, quê to ihkà. Ne hũhhi na hê xà nõ to cumã me hũhkrahhi na hê, ne hanea ne ihpar kà nõ mã me haxà.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Ne hanea ne ajpên me pryti krahti nõ jicotti to me mõ, ne mehcura, cume to amji kĩn to.
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 Nãmri, wa ikra pictor ita tyc na amji mã to hajỹr cakrô, mã ihhêj ne hacpỹa mã ihtĩr ne mõ ne cator, cwỳrjapê ri hũrên ijakry” hane. Ne cute amji kĩn kam me to ihtẽm.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 ― Ne cormã ame amji kĩn ita toan kam, mã ihkra kà ita pur kam apu apê. Ne cute amji jaxàr, ne ramã ikre na hàhtêp to mõ, ne cute me hõkrepôj me, me hàkrun jàhkrihkrit kam hapac.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Ne cute me hàpên catêjê nõ na hàhwỳr, ne ihcukij ne cumã: “Ampo na mã ame hane?” hajỹr.
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 ― Mã hàpên catê nõ ata cumã: “Gapyre te amji jaxàr ne impej pêa mã cator. Cwỳrjapê ri apãm te amji kĩn ita caxuw pryti kra jicotti curan na me imẽn, wa ite mehcuran, mã ame to amji kĩn” hane.
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 ― Mã ihkra kà te ita kam hapac, ne apu kam incryc. Ne ma apu ikre mã hàr caca, ne ma amehkôt amji kĩn ita na amji ton caca. Mã hũm põ mã cator, ne tee apu to hàr to hahkre.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Mã cute hũm mã: “Rỳ pêa mã wa ipê amã ijàpên catê pyràac, ne amã ijàpên to ipa. Ne nee wa rỳ jũ caxuw ite garkwa par caca nare cakrô, ca rỳ jũ caxuw ate imã carà cahàcre nõ jõr, wa ite ijõ ikwỳ nõ catêjê me, me to amji kĩn nõ ton nare.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Mã akra kêanre ita te, por me cahãj pijapit xyre atajê na, ate cumã ampo jõr atajê rẽn partu. Ne cute amji jaxàr, ca ate quêt cumã pryti jicotti ita curan, ne ame to amji kĩn” hane.
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 ― Mã hũm te cumã: “Ikra, apu hajỹr nare, ca gõtpê icahê na apu apa. Ne wa ampo cunea to itekjê itajê, pê atekjêa ri.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Ne ampeaj kam wa ite amji kĩn ita ton na amji mã prãm, me pajakry prãmte. Ampo na? He me pamã amji kĩn nõti ita na ipê ihkaj na. Ne ampo na wa ite ita ton? He gapyre ita ramã ihhêj ne ihtyc, ne hacpỹa mã ihtĩr, ne hanea ne ipictor ne hacpỹa ne cator cwỳrjapê wa ite ton” ― hajỹr.
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.