Romanos 4
Mushog Testamento (QXONT) vs NTLH
1 Musyantsicmi Abrahampita llapan Israel runacuna mirayanganta. Tsaynö caycaptinga mä tantiyacushun Tayta Dios Abrahamta jutsancunapita perdonangantapis. ¿Allita rurar cawanganpitatsurä perdonargan o Tayta Dios auninganta criyinganpitatsurä?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Manam allita rurar cawanganpitatsu Abrahamta Tayta Dios perdonargan, sinöga Tayta Dios auninganta cumplinanpä cagta criyinganpitam. Alli rurag canganpita Tayta Dios perdonaptinga yachag tucunmanmi cargan.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Tayta Diospa palabran gellgaranganchöpis caynömi nican: “Tayta Diosman yäracur auninganta cumplinanpä cagta Abraham criyiptinmi jutsa ruraynincunata perdonargan” nir.
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Musyangantsicnöpis arupacog runa arunganpitaga pägunta chasquinmi. Mana aruycar imatapis chasquirga chasquin manam pägutatsu, sinöga garaytam.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Mana arog runa garayta chasquingannöllam Tayta Diospa perdonninta chasquirga pipis chasquin cuyapäcog cayninwan perdonaptin. Tsaynö caycaptinga manam allicunata rurangantsicpitatsu Tayta Dios jutsantsiccunapita perdonamantsic, sinöga perdonamantsic payman yäracur Jesucristuta chasquicungantsicpitam.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Jutsa ruragcunata Tayta Dios perdonanganta musyarmi unay rey Davidpis caynö gellgargan:
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 “Imanö cushicuychörä cayan jutsancunapita Tayta Dios perdonangan runacuna.
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Pitapis perdonarga Tayta Dios mananam yarparannatsu jutsata ruracungancunataga” nir.
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Tsaynö nirnin manam cuerpun señalacushga cagcunallatatsu Tayta Dios jutsancunapita perdonan, sinöga mana señalacushga cagcunatapis payman criyicuyaptinga perdonaycanmi. Abrahamtapis Tayta Dios jutsancunapita perdonargan payman yäracunganpitam.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Peru ¿cuerpunta señalacunganchörätsurä Abrahamta perdonargan o manarä señalacuptintsurä? Paytapis Tayta Dios perdonargan cuerpunta manarä señalacuptinmi.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 — ausente —
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 — ausente —
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Tsaynö caycaptinga manam Moises gellgangan leycunata cumplinganpitatsu Abrahampis ni paynö yäracog cagcunapis Tayta Dios auningan cay patsa herenciata chasquiycäyan, sinöga payman yäracur criyicuyanganpitam.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Tsaynö captinpis waquin Israel runacuna mana tantiyarmi niyan: “Nogaga Abrahamta Tayta Dios auningan herenciata chasquishä Moises gellgangan leycunata cumplingäpitam” nirnin. Paycuna niyangannö captinga Abrahampis Tayta Diosman yäracunmanräcu cargan. Y Tayta Dios Abrahamta auninganpis manacagllapächir canman cargan.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Moises gellgangan leycunata musyaycarpis manam pipis cumpliyta puëdiyantsu. Tsaynö cayanganpita Tayta Dios mana perdonaypam infiernuman gaycunga.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Jutsata rurar Tayta Diosta rabyatsishgapis perdonta mañacur payman yäracushgam llapan jutsantsiccunapita perdonamantsic. Tsaymi Israel runa carpis mana Israel runa carpis Abrahamnö yäracushgaga cuyapämarnintsic salvamantsic. Abraham yäracungannö yäracurga maypita tsaypita carpis Abraham castallam caycantsic.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 May nacion runacunapis Señor Jesucristuta chasquicogcuna Abraham castalla cananpä cagtaga Tayta Diospa palabran gellgaranganchö caynömi nin: “Gamta acrargö maytsay nacioncunapa taytannö canayquipämi” nir. Abrahamga rucuna caycarpis Tayta Dios auninganman yäracurmi criyirgan paypita yuregpita atsca nacionman mirayänanpä cagta. Tsaynö criyirmi Abraham shuyacurgan Tayta Dios paypä imaycatapis rurananpäna cagta.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 — ausente —
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 — ausente —
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Payga manam “¿Imanötä tsay canga?” nirgantsu. Tsaypa rantinga Tayta Diosta alabarmi masrä yäracurgan.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Payga musyargan auninganta imanöpapis Tayta Dios cumplinanpä cagtam.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Tsayta musyar yäracunganpitam jutsancunapita Tayta Dios Abrahamta perdonar chasquirgan.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 — ausente —
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 — ausente —
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Cruzman clavaycur wanutsiyashga captinpis payga cawamurgan jutsantsiccunapita perdonashga canantsicpämi.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.