Romanos 4
Muśhü limalicuy (QVWNT) vs NTLH
1 Ñatac lluy caycunapi ¿imanichwanmi awquillunchic tayta Abrahampi?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Sïchuśh Abraham lulayninpa Tayta Dioswan allinpa caycuptin'a, alawacunanpä canmanćhá cala. Ñatac Tayta Diosćhu'a manamari.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Chaymi Diospa limayninćhu niyan: “Tayta Diosman chalapacuśhallanpam Abraham allinpäña ćhasquiycuśha cala” nil.
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Canan má, lulachicuśhanchic nunap pägunta manam rigalayänüchu uyanchic, sinu'a lulaśhanpi tincüninmanmi unchic.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Ñatac mayanpis quiquillan lulananpïtá, jucha-sapacta juchannäman muyuchï Tayta Diosman chalapacullalmi ichá, allin chuya nunapäña licaycuśha cayan.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Caynu nunacunäpa lulayninta mana licallal juchannäta Tayta Dios licaycuśhanta, puydï mandacü Davidpis tantialam. Paycunapïtamari isquirbishanćhüpis “sumä cushishacuna” niyan:
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 “¡Paycunapá maynu cushicuymi juchanta pampachaycuśhanpi,
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 ¡Maynu cushicuymi juchancunacta manaña imaypis Taytanchic yalpalcuśhancunäpá!” nil.
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 ¿Cay cushicuy Israel siñalachicüśha caśhtacunallapächun icha juc-lädu mana siñalachicüśhacunäpäwanchun? Nilanchicmari chalapacuyllanpa Abrahamta allinpäña Tayta Dios ćhasquiycuśhanta.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Chaynu captin'a ¿imaytá allinpa ćhasquiycula, siñalachicüluptinñachun icha puntactalächun? ¡Manaläpis siñalachicuptinmá!
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Chaypïlämi siñalachicula. Chay Tayta Dios mana juchayütaña chalapacuyllanpa ćhasquiycuśhanta camalachinallanpämi cala. Ñatac payman chalapacula manaläpis siñalachicüśha cayalmi. Chaymi Tayta Diosman chalapaculcal'a lluy mana siñalachicüśhacunäpis Abrahampa ayllunña cayalcan. Chaymi paynüpis mana juchayüña licaycuśha cayalcan.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Chaynütacmi siñaläśhacunäpis milaynincuna cayalcan. Manam siñaläśha cayllanpachu, sinu'a manaläpis Abraham siñaläśha cayal chalapacuyninpa laśhćhunman jaluycuśhanpawanmi.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Tayta Dios limalicula Abraham lluy milaynintin jinantin pachäta ćhasquiycunanpä manam camachicuyta lulaycuśhanpachu, sinu'a Tayta Diosman chalapacuśhallanpam. Chaymi mana juchayütaña Dios licaycula.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Chayurá “Tayta Diospa limalicuśhanca camachicuyta cäsucücunapämi cayan” niyaptinchic'a, Tayta Diosman chalapacuypis yan'almá, limalicuśhanpis, pampapämá.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 ¿Imactamá camachicuyca limalicun? Mana cäsucünincunacta mućhuycachiyllactamá. Ñatac camachicuy mana cayaptin'a jalutacuy manamá canmanchu.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Chaymi limalicuyca chalapacuyllanchicpa śhamun Tayta Diospa llaquipayllanpa caśhanta camalaycachimänanchicpä. Caynüpamari Abrahamman limalicuśhanta tacyalpachin llapa milaynincunapäpis. Yapa niycuśhayqui: Manam camachicuyta lulay jicutänallapächu, sinu'a Abraham chalapacuśhannuy Tayta Diosman chalapacuśhanchiccunäpäwanmi. Paymari chalapacuy cüsacunaćhu lluypa awquillunchic, Diospa shiminćhu nishannüpis:
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 “Lluy nasyuncunap awquillunmi canqui” nil. Abraham chalapacuśhan Tayta Dios caymari: wañuśhacunactapis cawsayta uycücämi, limayninwan mana cäpïpis licalichïcämi.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Masqui lluy mana lulacacünuy captinpis Tayta Diospa limalicuśhanmanmi Abraham chalapacula. Chaynu jinaśhanpamari achca nasyuncunap taytan licalïla, limalicuyćhu: “Achcam milayniquicuna can'a” nishanmannuy.
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Chaynu aychan wañuypa patanćhü-yupayña cayaptinpis, paćhac watayü-yupayña cayalpis, jinaman walmin Sara mana waćhacü chacwaśhyayaptinpis, Diosman chalapacuynin'a manam mirmalachu.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 — ausente —
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 — ausente —
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Chaymi Diospa shiminćhüpis, “Chaynu chalapacuyllanpam Tayta Dios allinpäña ćhasquiycula” niyan.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 — ausente —
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 — ausente —
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Aw, juchanchic-laycum Tayta Dios wañuycäman Jesusta ćhulaycula. Jinaman juchannätaña licaycamänanchicpämi śhalcachimula.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.