Atos 27

Muśhü limalicuy (QVWNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Ñä Italiaćhu Romaman caćhananpä Pabloctawan juc prïsucunäta cachacucunap puydïnin Julio nishanpa maquinmanmi ćhulaycula. Paymi quiquin Romaćhu puydïcäpa cachacuncunacta mandänin cala.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Chayćhümi yaluculcá lamar patanćhu cä Adramitio malcäpi juc barcu Asia-lädućhu malcacunaman yalücäwan. Chayćhütacmi ya'acunawan cayäla Macedoniap Tesalonica malcanpi Aristarco nuna.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Chay walantinñatacmi lamar patanćhu Sidonman ćhälälí. Chayćhu Pablo lisinaculcäśhanman watucü linanpämi Julio cuyaywan awniycula.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Chay Sidonpïta pasapäcuptí waywaca puntapi sumbaypa-sumbal waywacayämuptinmi Chipre malcap allïninpa lipäculá.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Chaynu liyalcá Cilicia malcap, Panfilia malcap chimpancunapmi aśhta Liciap Mira malcanman ćhäpäcunäcama.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Chay Mira malcäćhümi cachacucunap puydïninca talïlun Alejandriapi juc barcu Italiaman liyäta. Chaymanmi ishpïlächiman biäjicta pasapäcunäpä.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Ñatac achca muyunña allillapi liyalcalmari sumä ñacapäcuśhäta Gnidup chimpallanman wañuy cawsay ćhälälí. Chayćhu waywaca jinalla sumä-sumä cayaptinmi Salmun malcap chimpanpa muyulcul Cretap ichünin lädup lamar patanllanpa pasapäculá.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Chaynu ñacapäcuśhätam ćhälälí lamar patanćhu Buenos Puertos malcäman, Lasea malcap sircallanman.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Chaynu alli-allictaña dimuräläliptïmi tamyamunan quillaca allacaycamuptin calu biäjicunacta linapä manaña bälilachu.
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 Chaymi Pablo: “Taytacuna, cay lishanchic manam allinchu canman. Manam barcütawan apaśhanchiccunällactachu chincapacüluchwan, sinu'a aśhta bïdanchictapis apäluchwanmi” nila.
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Chayćhu Pablop nishanta uyaliycunantá aśhwanpam Julio chay barcup nunanwan puśhänin nunaca limapäśhanta mastá cäsülun.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Ñatac chay lamar patanćhu jamapapäcuśhan tamya quillaćhu quïdapäcunanpä manam allinchu cala. Chaymi lluy-yupay nicuyalcan: “Cayćhu manam allinchu cachwan. Aśhwanpa Fenice malcäćhu tamya quilläta pasanapä imanuypapis ćhäśhun” nil. (Cay Fenice cala Cretap malcanmi mana ulapïpis janapïpis waywa ćhänan.)
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 — ausente —
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 — ausente —
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Chaynu puntaman mana liyta atipalmi, jinaña waywäwan apachiculcälá.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Chaynu apayalcämaptinmi ćhälälí Cawda malcap ipanćhu mana ancha waywa caśhanman. Chayćhümi ñaca-ñacayta pallalcälälí barcu apaśhan bütichacta.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Chayćhümi barcuca mana wichicacunanpä watucunawan lulipi pasalcachil sumä masïsälälin. Ñatac chay Sirte nishanćhu arrinilläman mana śhaticacunanpämi barcup waywa puśhanan tuldïrantanuy cäcäta julälälin. Jinayculmi waywäwan jinaña apachiculcälá.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Chay walantin jinalla waywaca sumä-sumä captinmi barcüćhu apapäcuśhan ipincunactapis yacüman jitalpuyta lluy allacaycälin.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Chay śhamü muyuncäćhüñatacmi jinalla waywaca cacuyaptin barcup mana bälityänintá quiquincuna maquincunawan yacüman lluyña jitalpücuyalcan.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Chaynu waywalla pucutaylla sumä-sumä cacuptinmi unayña intïtapis uyllurtapis mana lical: “Canan manañaćh cawsachwanchu” nipäculá.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Canan achca muyunña micuypi cayalcaptinmi Pablo śhalcuculcul: “Taytacuna, ya'acta uyalicalcämal'a Cretapi manaćh yalamuchwanchu cala. Chayurá manaćh caynu ñacayachwanchu, nï imactapis mana caśhanman cutichichwanchu cala.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Canan'a ama-ari manchäśha jucmanyäśha cayalcaychu. Manam jucllayquipis wañupäcunquichu barcüta yacuca lluy millpüluptinpis.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Canan tutam alawaśhá sirbishá Diosnïpa anjilnin suyñuynïćhu niman:
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 ‘Ama manchacuychu Pablo, Romaćhu Cesarman prisïsanmi ćhänayqui. Chaymi am-laycu lluy barcüćhu cäcunäta wañuypi juluycuśhä’ nil.
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 — ausente —
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 — ausente —
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Ñatac ishcay simänaña waywaca wicman cayman apaycaćhayalcämaptinmi Adriatico lamarcäćhüña cayalcäñá. Chayćhu ñä ćhawpi tutañam barcüta puśhäcunaca tantiälälin allpamanña ñaćhapaycuyalcäśhäta.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Chayćhümi yacuca “Jundulächućh pachallañachućh cayan” nil tupuptin quimsa ćhunca sütayu mitru cañä. Puntascaćhu yapaptin'a ishcay ćhunca anćhishniyu mitrullaña cacuyaptinmi sumä manchalicälälisha:
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 “Wancamanćha tupacacüśhun” nil tawa tita watu llasä jïrruyü-camacta barcup ipanman jitalpapäcula chalalänanpä. Jinalculmi “Wälälunmanñapis” nilcul Diosman ñaćhaña ishpicuyalcanpis.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Ñatac waquinnin barcüta puśhäcunämi manchalicuypïta “Ayicuśhun” nilcälil uchuy bütichallacta bäjacuyalcan barcup puntanćhu watüta jitalpuycul “masïsämuśhä” nïnülla.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Chayćhümi Pabloñatac cachacucunätawan puydïnincunacta: “Sïchuśh paycuna ayiyculcaptin'a amcuna manam salbacuyta atipapäcunquichu” nila.
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Niptin-pacham cachacucunaca chay bütichäta chalalä watucunäta cuchulcul lamarcäman caćhalpaycälälin.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Ñatac wäläluptinmi Pablo callpanchäla lluy chayćhu cäcunäta: “Ishcay simänañam mana micuśha nï puñuśha cayalcanqui.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Chaymi canan salbacuyta munapäcul'a imallactapis micaycälinayqui prisïsan. Manam mayanniquipapis jucllay ächallayquipis chincan'achu” nila.
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Nilculmi lluypa puntanćhu juc tantacta apticulcul Diosta sulpäta ucula. Jinalculmi partiycul micuyta allaycula.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Jinaptinmi lluypis balurchacalcälil micapäcula.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 (Chay barcućhu ishcay paćhac anćhish ćhunca sütayu (276) nunam capäcula.)
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Chayćhu lluy maćhacaycälilmi barcuca jacyalpunanpä quïdaśhan trïgucunäta lamarcäman lluy jitalpälälin.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Chayćhu ñä achicäluptinñam barcüta puśhäcunaca mana may allpa caśhantapis lisipäculachu. Chayćhu tantiapaculcänanpämi juc ućhanu lamar patanćhu arrinillayu jawca yacucta licälälil limanacucuyalcan chayman barcüta imanuypapis ćhächipäcunanpä.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Chaynu nilculmi watü chalaläśhancunäta cuchuycul lamarcäćhu caćhaycälälin. Barcup puśhanan wataläcätapis wayaycälälinmi. Chaynütac barcup puntanćhu lataśhcätapis waywäman pallalcäläliptinmi barcuca allpa-läduman liyta allacuycun.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Chaynu allin liyäśhanćhümi wicpi caypi yacu tupacacäśhanćhu arrinilla uluchacäśhäman barcup puntan śhaticacüluptin mana cuyulil quïdälun. Ipantañatacmi alli-alli yacu wicapacamüca lluy wichicächicuyan.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Chaynu jinacuyaptinmi cachacucunaca: “Prïsu puśhaśhanchicunäta lluy wañuchishun mana nädaśhtin ayiyculcänanpä” nin.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Niptinmi cachacup puydïnin Pablocta cawsayäta ćhächiyta munal aśhwanpa: “Nädayta yaćhäcunacá yacüman ji'alcalpul puntapäcuy allpäman.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Juccunäñatacćha ima tablachacunactapis chalalcul janäninman ishpilcul yalapäcunqui” nila. Chaynüpam cawsayal allpäman lluypis allin ćhälälí.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.