Atos 27
Muśhü limalicuy (QVWNT) vs NVI
1 Ñä Italiaćhu Romaman caćhananpä Pabloctawan juc prïsucunäta cachacucunap puydïnin Julio nishanpa maquinmanmi ćhulaycula. Paymi quiquin Romaćhu puydïcäpa cachacuncunacta mandänin cala.
1 Quando ficou decidido que navegaríamos para a Itália, Paulo e alguns outros presos foram entregues a um centurião chamado Júlio, que pertencia ao Regimento Imperial.
2 Chayćhümi yaluculcá lamar patanćhu cä Adramitio malcäpi juc barcu Asia-lädućhu malcacunaman yalücäwan. Chayćhütacmi ya'acunawan cayäla Macedoniap Tesalonica malcanpi Aristarco nuna.
2 Embarcamos num navio de Adramítio, que estava de partida para alguns lugares da província da Ásia, e saímos ao mar, estando conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Chay walantinñatacmi lamar patanćhu Sidonman ćhälälí. Chayćhu Pablo lisinaculcäśhanman watucü linanpämi Julio cuyaywan awniycula.
3 No dia seguinte, ancoramos em Sidom; e Júlio, num gesto de bondade para com Paulo, permitiu-lhe que fosse ao encontro dos seus amigos, para que estes suprissem as suas necessidades.
4 Chay Sidonpïta pasapäcuptí waywaca puntapi sumbaypa-sumbal waywacayämuptinmi Chipre malcap allïninpa lipäculá.
4 Quando partimos de lá, passamos ao norte de Chipre, porque os ventos nos eram contrários.
5 Chaynu liyalcá Cilicia malcap, Panfilia malcap chimpancunapmi aśhta Liciap Mira malcanman ćhäpäcunäcama.
5 Tendo atravessado o mar aberto ao longo da Cilícia e da Panfília, ancoramos em Mirra, na Lícia.
6 Chay Mira malcäćhümi cachacucunap puydïninca talïlun Alejandriapi juc barcu Italiaman liyäta. Chaymanmi ishpïlächiman biäjicta pasapäcunäpä.
6 Ali, o centurião encontrou um navio alexandrino que estava de partida para a Itália e nele nos fez embarcar.
7 Ñatac achca muyunña allillapi liyalcalmari sumä ñacapäcuśhäta Gnidup chimpallanman wañuy cawsay ćhälälí. Chayćhu waywaca jinalla sumä-sumä cayaptinmi Salmun malcap chimpanpa muyulcul Cretap ichünin lädup lamar patanllanpa pasapäculá.
7 Navegamos vagarosamente por muitos dias e tivemos dificuldade para chegar a Cnido. Não sendo possível prosseguir em nossa rota, devido aos ventos contrários, navegamos ao sul de Creta, defronte a Salmona.
8 Chaynu ñacapäcuśhätam ćhälälí lamar patanćhu Buenos Puertos malcäman, Lasea malcap sircallanman.
8 Costeamos a ilha com dificuldade e chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto da cidade de Laséia.
9 Chaynu alli-allictaña dimuräläliptïmi tamyamunan quillaca allacaycamuptin calu biäjicunacta linapä manaña bälilachu.
9 Tínhamos perdido muito tempo, e agora a navegação se tornara perigosa, pois já havia passado o Jejum. Por isso Paulo os advertiu:
10 Chaymi Pablo: “Taytacuna, cay lishanchic manam allinchu canman. Manam barcütawan apaśhanchiccunällactachu chincapacüluchwan, sinu'a aśhta bïdanchictapis apäluchwanmi” nila.
10 "Senhores, vejo que a nossa viagem será desastrosa e acarretará grande prejuízo para o navio, para a carga e também para as nossas vidas".
11 Chayćhu Pablop nishanta uyaliycunantá aśhwanpam Julio chay barcup nunanwan puśhänin nunaca limapäśhanta mastá cäsülun.
11 Mas o centurião, em vez de ouvir o que Paulo falava, seguiu o conselho do piloto e do dono do navio.
12 Ñatac chay lamar patanćhu jamapapäcuśhan tamya quillaćhu quïdapäcunanpä manam allinchu cala. Chaymi lluy-yupay nicuyalcan: “Cayćhu manam allinchu cachwan. Aśhwanpa Fenice malcäćhu tamya quilläta pasanapä imanuypapis ćhäśhun” nil. (Cay Fenice cala Cretap malcanmi mana ulapïpis janapïpis waywa ćhänan.)
12 Visto que o porto não era próprio para passar o inverno, a maioria decidiu que deveríamos continuar navegando, com a esperança de alcançar Fenice e ali passar o inverno. Este era um porto de Creta, que dava para sudoeste e noroeste.
13 — ausente —
13 Começando a soprar suavemente o vento sul, eles pensaram que haviam obtido o que desejavam; por isso levantaram âncoras e foram navegando ao longo da costa de Creta.
14 — ausente —
14 Pouco tempo depois, desencadeou-se da ilha um vento muito forte, chamado Nordeste.
15 Chaynu puntaman mana liyta atipalmi, jinaña waywäwan apachiculcälá.
15 O navio foi arrastado pela tempestade, sem poder resistir ao vento; assim, cessamos as manobras e ficamos à deriva.
16 Chaynu apayalcämaptinmi ćhälälí Cawda malcap ipanćhu mana ancha waywa caśhanman. Chayćhümi ñaca-ñacayta pallalcälälí barcu apaśhan bütichacta.
16 Passando ao sul de uma pequena ilha chamada Clauda, foi com dificuldade que conseguimos recolher o barco salva-vidas.
17 Chayćhümi barcuca mana wichicacunanpä watucunawan lulipi pasalcachil sumä masïsälälin. Ñatac chay Sirte nishanćhu arrinilläman mana śhaticacunanpämi barcup waywa puśhanan tuldïrantanuy cäcäta julälälin. Jinayculmi waywäwan jinaña apachiculcälá.
17 Levantando-o, lançaram mão de todos os meios para reforçar o navio com cordas; e temendo que ele encalhasse nos bancos de areia de Sirte, baixaram as velas e deixaram o navio à deriva.
18 Chay walantin jinalla waywaca sumä-sumä captinmi barcüćhu apapäcuśhan ipincunactapis yacüman jitalpuyta lluy allacaycälin.
18 No dia seguinte, sendo violentamente castigados pela tempestade, começaram a lançar fora a carga.
19 Chay śhamü muyuncäćhüñatacmi jinalla waywaca cacuyaptin barcup mana bälityänintá quiquincuna maquincunawan yacüman lluyña jitalpücuyalcan.
19 No terceiro dia, lançaram fora, com as próprias mãos, a armação do navio.
20 Chaynu waywalla pucutaylla sumä-sumä cacuptinmi unayña intïtapis uyllurtapis mana lical: “Canan manañaćh cawsachwanchu” nipäculá.
20 Não aparecendo nem sol nem estrelas por muitos dias, e continuando a abater-se sobre nós grande tempestade, finalmente perdemos toda a esperança de salvamento.
21 Canan achca muyunña micuypi cayalcaptinmi Pablo śhalcuculcul: “Taytacuna, ya'acta uyalicalcämal'a Cretapi manaćh yalamuchwanchu cala. Chayurá manaćh caynu ñacayachwanchu, nï imactapis mana caśhanman cutichichwanchu cala.
21 Visto que os homens tinham passado muito tempo sem comer, Paulo levantou-se diante deles e disse: "Os senhores deviam ter aceitado o meu conselho de não partir de Creta, pois assim teriam evitado este dano e prejuízo.
22 Canan'a ama-ari manchäśha jucmanyäśha cayalcaychu. Manam jucllayquipis wañupäcunquichu barcüta yacuca lluy millpüluptinpis.
22 Mas agora recomendo-lhes que tenham coragem, pois nenhum de vocês perderá a vida; apenas o navio será destruído.
23 Canan tutam alawaśhá sirbishá Diosnïpa anjilnin suyñuynïćhu niman:
23 Pois ontem à noite apareceu-me um anjo do Deus a quem pertenço e a quem adoro, dizendo-me:
24 ‘Ama manchacuychu Pablo, Romaćhu Cesarman prisïsanmi ćhänayqui. Chaymi am-laycu lluy barcüćhu cäcunäta wañuypi juluycuśhä’ nil.
24 ‘Paulo, não tenha medo. É preciso que você compareça perante César; Deus, por sua graça, deu-lhe as vidas de todos os que estão navegando com você’.
25 — ausente —
25 Assim, tenham ânimo, senhores! Creio em Deus que acontecerá do modo como me foi dito.
26 — ausente —
26 Devemos ser arrastados para alguma ilha".
27 Ñatac ishcay simänaña waywaca wicman cayman apaycaćhayalcämaptinmi Adriatico lamarcäćhüña cayalcäñá. Chayćhu ñä ćhawpi tutañam barcüta puśhäcunaca tantiälälin allpamanña ñaćhapaycuyalcäśhäta.
27 Na décima quarta noite, ainda estávamos sendo levados de um lado para outro no mar Adriático, quando, por volta da meia-noite, os marinheiros imaginaram que estávamos próximos da terra.
28 Chayćhümi yacuca “Jundulächućh pachallañachućh cayan” nil tupuptin quimsa ćhunca sütayu mitru cañä. Puntascaćhu yapaptin'a ishcay ćhunca anćhishniyu mitrullaña cacuyaptinmi sumä manchalicälälisha:
28 Lançando a sonda, verificaram que a profundidade era de trinta e sete metros; pouco tempo depois, lançaram novamente a sonda e encontraram vinte e sete metros.
29 “Wancamanćha tupacacüśhun” nil tawa tita watu llasä jïrruyü-camacta barcup ipanman jitalpapäcula chalalänanpä. Jinalculmi “Wälälunmanñapis” nilcul Diosman ñaćhaña ishpicuyalcanpis.
29 Temendo que fôssemos jogados contra as pedras, lançaram quatro âncoras da popa e faziam preces para que amanhecesse o dia.
30 Ñatac waquinnin barcüta puśhäcunämi manchalicuypïta “Ayicuśhun” nilcälil uchuy bütichallacta bäjacuyalcan barcup puntanćhu watüta jitalpuycul “masïsämuśhä” nïnülla.
30 Tentando escapar do navio, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas ao mar, a pretexto de lançar âncoras da proa.
31 Chayćhümi Pabloñatac cachacucunätawan puydïnincunacta: “Sïchuśh paycuna ayiyculcaptin'a amcuna manam salbacuyta atipapäcunquichu” nila.
31 Então Paulo disse ao centurião e aos soldados: "Se estes homens não ficarem no navio, vocês não poderão salvar-se".
32 Niptin-pacham cachacucunaca chay bütichäta chalalä watucunäta cuchulcul lamarcäman caćhalpaycälälin.
32 Com isso os soldados cortaram as cordas que prendiam o barco salva-vidas e o deixaram cair.
33 Ñatac wäläluptinmi Pablo callpanchäla lluy chayćhu cäcunäta: “Ishcay simänañam mana micuśha nï puñuśha cayalcanqui.
33 Pouco antes do amanhecer, Paulo insistia que todos se alimentassem, dizendo: "Hoje faz catorze dias que vocês têm estado em vigília constante, sem nada comer.
34 Chaymi canan salbacuyta munapäcul'a imallactapis micaycälinayqui prisïsan. Manam mayanniquipapis jucllay ächallayquipis chincan'achu” nila.
34 Agora eu os aconselho a comerem algo, pois só assim poderão sobreviver. Nenhum de vocês perderá um fio de cabelo sequer".
35 Nilculmi lluypa puntanćhu juc tantacta apticulcul Diosta sulpäta ucula. Jinalculmi partiycul micuyta allaycula.
35 Tendo dito isso, tomou pão e deu graças a Deus diante de todos. Então o partiu e começou a comer.
36 Jinaptinmi lluypis balurchacalcälil micapäcula.
36 Todos se reanimaram e também comeram algo.
37 (Chay barcućhu ishcay paćhac anćhish ćhunca sütayu (276) nunam capäcula.)
37 Estavam a bordo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Chayćhu lluy maćhacaycälilmi barcuca jacyalpunanpä quïdaśhan trïgucunäta lamarcäman lluy jitalpälälin.
38 Depois de terem comido até ficarem satisfeitos, aliviaram o peso do navio, atirando todo o trigo ao mar.
39 Chayćhu ñä achicäluptinñam barcüta puśhäcunaca mana may allpa caśhantapis lisipäculachu. Chayćhu tantiapaculcänanpämi juc ućhanu lamar patanćhu arrinillayu jawca yacucta licälälil limanacucuyalcan chayman barcüta imanuypapis ćhächipäcunanpä.
39 Quando amanheceu não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, para onde decidiram conduzir o navio, se fosse possível.
40 Chaynu nilculmi watü chalaläśhancunäta cuchuycul lamarcäćhu caćhaycälälin. Barcup puśhanan wataläcätapis wayaycälälinmi. Chaynütac barcup puntanćhu lataśhcätapis waywäman pallalcäläliptinmi barcuca allpa-läduman liyta allacuycun.
40 Cortando as âncoras, deixaram-nas no mar, desatando ao mesmo tempo as cordas que prendiam os lemes. Então, alçando a vela da proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Chaynu allin liyäśhanćhümi wicpi caypi yacu tupacacäśhanćhu arrinilla uluchacäśhäman barcup puntan śhaticacüluptin mana cuyulil quïdälun. Ipantañatacmi alli-alli yacu wicapacamüca lluy wichicächicuyan.
41 Mas o navio encalhou num banco de areia, onde tocou o fundo. A proa encravou-se e ficou imóvel, e a popa foi quebrada pela violência das ondas.
42 Chaynu jinacuyaptinmi cachacucunaca: “Prïsu puśhaśhanchicunäta lluy wañuchishun mana nädaśhtin ayiyculcänanpä” nin.
42 Os soldados resolveram matar os presos para impedir que algum deles fugisse, jogando-se ao mar.
43 Niptinmi cachacup puydïnin Pablocta cawsayäta ćhächiyta munal aśhwanpa: “Nädayta yaćhäcunacá yacüman ji'alcalpul puntapäcuy allpäman.
43 Mas o centurião queria poupar a vida de Paulo e os impediu de executar o plano. Então ordenou aos que sabiam nadar que se lançassem primeiro ao mar em direção à terra.
44 Juccunäñatacćha ima tablachacunactapis chalalcul janäninman ishpilcul yalapäcunqui” nila. Chaynüpam cawsayal allpäman lluypis allin ćhälälí.
44 Os outros teriam que salvar-se em tábuas ou em pedaços do navio. Dessa forma, todos chegaram a salvo em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.