Atos 27

Muśhü limalicuy (QVWNT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Ñä Italiaćhu Romaman caćhananpä Pabloctawan juc prïsucunäta cachacucunap puydïnin Julio nishanpa maquinmanmi ćhulaycula. Paymi quiquin Romaćhu puydïcäpa cachacuncunacta mandänin cala.
1 E, como se determinou que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da corte augusta.
2 Chayćhümi yaluculcá lamar patanćhu cä Adramitio malcäpi juc barcu Asia-lädućhu malcacunaman yalücäwan. Chayćhütacmi ya'acunawan cayäla Macedoniap Tesalonica malcanpi Aristarco nuna.
2 E, embarcando em um navio de Adramítio, que estava prestes a navegar em demanda dos portos pela costa da Ásia, fizemo-nos ao mar, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Chay walantinñatacmi lamar patanćhu Sidonman ćhälälí. Chayćhu Pablo lisinaculcäśhanman watucü linanpämi Julio cuyaywan awniycula.
3 No dia seguinte chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com bondade, permitiu-lhe ir ver os amigos e receber deles os cuidados necessários.
4 Chay Sidonpïta pasapäcuptí waywaca puntapi sumbaypa-sumbal waywacayämuptinmi Chipre malcap allïninpa lipäculá.
4 Partindo dali, fomos navegando a sotavento de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Chaynu liyalcá Cilicia malcap, Panfilia malcap chimpancunapmi aśhta Liciap Mira malcanman ćhäpäcunäcama.
5 Tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Chay Mira malcäćhümi cachacucunap puydïninca talïlun Alejandriapi juc barcu Italiaman liyäta. Chaymanmi ishpïlächiman biäjicta pasapäcunäpä.
6 Ali o centurião achou um navio de Alexandria que navegava para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Ñatac achca muyunña allillapi liyalcalmari sumä ñacapäcuśhäta Gnidup chimpallanman wañuy cawsay ćhälälí. Chayćhu waywaca jinalla sumä-sumä cayaptinmi Salmun malcap chimpanpa muyulcul Cretap ichünin lädup lamar patanllanpa pasapäculá.
7 Navegando vagarosamente por muitos dias, e havendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos a sotavento de Creta, à altura de Salmone;
8 Chaynu ñacapäcuśhätam ćhälälí lamar patanćhu Buenos Puertos malcäman, Lasea malcap sircallanman.
8 e, costeando-a com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Chaynu alli-allictaña dimuräläliptïmi tamyamunan quillaca allacaycamuptin calu biäjicunacta linapä manaña bälilachu.
9 Havendo decorrido muito tempo e tendo-se tornado perigosa a navegação, porque já havia passado o jejum, Paulo os advertia,
10 Chaymi Pablo: “Taytacuna, cay lishanchic manam allinchu canman. Manam barcütawan apaśhanchiccunällactachu chincapacüluchwan, sinu'a aśhta bïdanchictapis apäluchwanmi” nila.
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser com avaria e muita perda não só para a carga e o navio, mas também para as nossas vidas.
11 Chayćhu Pablop nishanta uyaliycunantá aśhwanpam Julio chay barcup nunanwan puśhänin nunaca limapäśhanta mastá cäsülun.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao dono do navio do que às coisas que Paulo dizia.
12 Ñatac chay lamar patanćhu jamapapäcuśhan tamya quillaćhu quïdapäcunanpä manam allinchu cala. Chaymi lluy-yupay nicuyalcan: “Cayćhu manam allinchu cachwan. Aśhwanpa Fenice malcäćhu tamya quilläta pasanapä imanuypapis ćhäśhun” nil. (Cay Fenice cala Cretap malcanmi mana ulapïpis janapïpis waywa ćhänan.)
12 E não sendo o porto muito próprio para invernar, os mais deles foram de parecer que daí se fizessem ao mar para ver se de algum modo podiam chegar a Fênice, um porto de Creta que olha para o nordeste e para o sueste, para ali invernar.
13 — ausente —
13 Soprando brandamente o vento sul, e supondo eles terem alcançado o que desejavam, levantaram ferro e iam costeando Creta bem de perto.
14 — ausente —
14 Mas não muito depois desencadeou-se do lado da ilha um tufão de vento chamado euro-aquilão;
15 Chaynu puntaman mana liyta atipalmi, jinaña waywäwan apachiculcälá.
15 e, sendo arrebatado o navio e não podendo navegar contra o vento, cedemos à sua força e nos deixávamos levar.
16 Chaynu apayalcämaptinmi ćhälälí Cawda malcap ipanćhu mana ancha waywa caśhanman. Chayćhümi ñaca-ñacayta pallalcälälí barcu apaśhan bütichacta.
16 Correndo a sota-vento de uma pequena ilha chamada Clauda, somente a custo pudemos segurar o batel,
17 Chayćhümi barcuca mana wichicacunanpä watucunawan lulipi pasalcachil sumä masïsälälin. Ñatac chay Sirte nishanćhu arrinilläman mana śhaticacunanpämi barcup waywa puśhanan tuldïrantanuy cäcäta julälälin. Jinayculmi waywäwan jinaña apachiculcälá.
17 o qual recolheram, usando então os meios disponíveis para cingir o navio; e, temendo que fossem lançados na Sirte, arriaram os aparelhos e se deixavam levar.
18 Chay walantin jinalla waywaca sumä-sumä captinmi barcüćhu apapäcuśhan ipincunactapis yacüman jitalpuyta lluy allacaycälin.
18 Como fôssemos violentamente açoitados pela tempestade, no dia seguinte começaram a alijar a carga ao mar.
19 Chay śhamü muyuncäćhüñatacmi jinalla waywaca cacuyaptin barcup mana bälityänintá quiquincuna maquincunawan yacüman lluyña jitalpücuyalcan.
19 E ao terceiro dia, com as próprias mãos lançaram os aparelhos do navio.
20 Chaynu waywalla pucutaylla sumä-sumä cacuptinmi unayña intïtapis uyllurtapis mana lical: “Canan manañaćh cawsachwanchu” nipäculá.
20 Não aparecendo por muitos dia nem sol nem estrelas, e sendo nós ainda batidos por grande tempestade, fugiu-nos afinal toda a esperança de sermos salvos.
21 Canan achca muyunña micuypi cayalcaptinmi Pablo śhalcuculcul: “Taytacuna, ya'acta uyalicalcämal'a Cretapi manaćh yalamuchwanchu cala. Chayurá manaćh caynu ñacayachwanchu, nï imactapis mana caśhanman cutichichwanchu cala.
21 Havendo eles estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, devíeis ter-me ouvido e não ter partido de Creta, para evitar esta avaria e perda.
22 Canan'a ama-ari manchäśha jucmanyäśha cayalcaychu. Manam jucllayquipis wañupäcunquichu barcüta yacuca lluy millpüluptinpis.
22 E agora vos exorto a que tenhais bom ânimo, pois não se perderá vida alguma entre vós, mas somente o navio.
23 Canan tutam alawaśhá sirbishá Diosnïpa anjilnin suyñuynïćhu niman:
23 Porque esta noite me apareceu um anjo do Deus de quem eu sou e a quem sirvo,
24 ‘Ama manchacuychu Pablo, Romaćhu Cesarman prisïsanmi ćhänayqui. Chaymi am-laycu lluy barcüćhu cäcunäta wañuypi juluycuśhä’ nil.
24 dizendo: Não temas, Paulo, importa que compareças perante César, e eis que Deus te deu todos os que navegam contigo.
25 — ausente —
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo; pois creio em Deus que há de suceder assim como me foi dito.
26 — ausente —
26 Contudo é necessário irmos dar em alguma ilha.
27 Ñatac ishcay simänaña waywaca wicman cayman apaycaćhayalcämaptinmi Adriatico lamarcäćhüña cayalcäñá. Chayćhu ñä ćhawpi tutañam barcüta puśhäcunaca tantiälälin allpamanña ñaćhapaycuyalcäśhäta.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós ainda impelidos pela tempestade no mar de Ádria, pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros a proximidade de terra;
28 Chayćhümi yacuca “Jundulächućh pachallañachućh cayan” nil tupuptin quimsa ćhunca sütayu mitru cañä. Puntascaćhu yapaptin'a ishcay ćhunca anćhishniyu mitrullaña cacuyaptinmi sumä manchalicälälisha:
28 e lançando a sonda, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, e tornando a lançar a sonda, acharam quinze braças.
29 “Wancamanćha tupacacüśhun” nil tawa tita watu llasä jïrruyü-camacta barcup ipanman jitalpapäcula chalalänanpä. Jinalculmi “Wälälunmanñapis” nilcul Diosman ñaćhaña ishpicuyalcanpis.
29 Ora, temendo irmos dar em rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, e esperaram ansiosos que amanhecesse.
30 Ñatac waquinnin barcüta puśhäcunämi manchalicuypïta “Ayicuśhun” nilcälil uchuy bütichallacta bäjacuyalcan barcup puntanćhu watüta jitalpuycul “masïsämuśhä” nïnülla.
30 Procurando, entrementes, os marinheiros fugir do navio, e tendo arriado o batel ao mar sob pretexto de irem lançar âncoras pela proa,
31 Chayćhümi Pabloñatac cachacucunätawan puydïnincunacta: “Sïchuśh paycuna ayiyculcaptin'a amcuna manam salbacuyta atipapäcunquichu” nila.
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Niptin-pacham cachacucunaca chay bütichäta chalalä watucunäta cuchulcul lamarcäman caćhalpaycälälin.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Ñatac wäläluptinmi Pablo callpanchäla lluy chayćhu cäcunäta: “Ishcay simänañam mana micuśha nï puñuśha cayalcanqui.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis em jejum, não havendo provado coisa alguma.
34 Chaymi canan salbacuyta munapäcul'a imallactapis micaycälinayqui prisïsan. Manam mayanniquipapis jucllay ächallayquipis chincan'achu” nila.
34 Rogo-vos, portanto, que comais alguma coisa, porque disso depende a vossa segurança; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Nilculmi lluypa puntanćhu juc tantacta apticulcul Diosta sulpäta ucula. Jinalculmi partiycul micuyta allaycula.
35 E, havendo dito isto, tomou o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo-o começou a comer.
36 Jinaptinmi lluypis balurchacalcälil micapäcula.
36 Então todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 (Chay barcućhu ishcay paćhac anćhish ćhunca sütayu (276) nunam capäcula.)
37 Éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 Chayćhu lluy maćhacaycälilmi barcuca jacyalpunanpä quïdaśhan trïgucunäta lamarcäman lluy jitalpälälin.
38 Depois de saciados com a comida, começaram a aliviar o navio, alijando o trigo no mar.
39 Chayćhu ñä achicäluptinñam barcüta puśhäcunaca mana may allpa caśhantapis lisipäculachu. Chayćhu tantiapaculcänanpämi juc ućhanu lamar patanćhu arrinillayu jawca yacucta licälälil limanacucuyalcan chayman barcüta imanuypapis ćhächipäcunanpä.
39 Quando amanheceu, não reconheciam a terra; divisavam, porém, uma enseada com uma praia, e consultavam se poderiam nela encalhar o navio.
40 Chaynu nilculmi watü chalaläśhancunäta cuchuycul lamarcäćhu caćhaycälälin. Barcup puśhanan wataläcätapis wayaycälälinmi. Chaynütac barcup puntanćhu lataśhcätapis waywäman pallalcäläliptinmi barcuca allpa-läduman liyta allacuycun.
40 Soltando as âncoras, deixaram-nas no mar, largando ao mesmo tempo as amarras do leme; e, içando ao vento a vela da proa, dirigiram-se para a praia.
41 Chaynu allin liyäśhanćhümi wicpi caypi yacu tupacacäśhanćhu arrinilla uluchacäśhäman barcup puntan śhaticacüluptin mana cuyulil quïdälun. Ipantañatacmi alli-alli yacu wicapacamüca lluy wichicächicuyan.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam o navio; e a proa, encravando-se, ficou imóvel, mas a popa se desfazia com a força das ondas.
42 Chaynu jinacuyaptinmi cachacucunaca: “Prïsu puśhaśhanchicunäta lluy wañuchishun mana nädaśhtin ayiyculcänanpä” nin.
42 Então o parecer dos soldados era que matassem os presos para que nenhum deles fugisse, escapando a nado.
43 Niptinmi cachacup puydïnin Pablocta cawsayäta ćhächiyta munal aśhwanpa: “Nädayta yaćhäcunacá yacüman ji'alcalpul puntapäcuy allpäman.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, estorvou-lhes este intento; e mandou que os que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra;
44 Juccunäñatacćha ima tablachacunactapis chalalcul janäninman ishpilcul yalapäcunqui” nila. Chaynüpam cawsayal allpäman lluypis allin ćhälälí.
44 e que os demais se salvassem, uns em tábuas e outros em quaisquer destroços do navio. Assim chegaram todos à terra salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.