Atos 16
Muśhü limalicuy (QVWNT) vs NTLH
1 Derbe malcäpi Pablo pasalmi Listra malcäćhu talïlun chalapacü nunacta Timoteo śhutiyüta. Paymi Israel caśhta chalapacü mamayu, taytanpïñatac mana-Israel caśhta cala.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Paypïtam cay Listraćhu, Iconioćhu cä chalapacücunaca allinta limapäcula.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Chaymi Pablo cumpañïrunpä “puśhacuśhä” nila. Ñatac taytanpi mana-Israel caśhta caśhanta llapanpis yaćhapäcuptinmi Pablo: “Timoteocta ya'acunactanümi siñalachishä malca-masïcuna yan'al mana jucnüpa licapämänanpä” nil siñalachila custumrinmannuy.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Chaypïtam intiru malcacunap pasapäcula Jerusalenćhu puydï yaćhapacücunaca, caminaycücunaca limanaculcäśhanta “cäsuculcay” nil willacuśhtin.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Chaynu uyalichiptinmi llapa chalapacücunäpis mas masïsucta chalapaculcäla. Jinaman muyun-muyun mas achcamantac milapäculapis.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Chaypi Asia-lädu malcacunäćhu willacuyta munaptinpis chay-läduman linanta Chuya Ispiritum mana cunsintilachu. Jinaptinmi Frigiap, Galaciap malcancunap pasacula.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Chaynu liyäśhanćhu Misia-läducunap lindanman ćhälul Bitinia malcacunäman yaycuyta munaptinpis Chuya Ispiritum yaycunanpä mićhacula.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Chaynu dirichucta pasaśhanćhümi lamar patanćhu Troas malcäman ćhälun.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Chayćhümi chay tuta Pablop suyñuyninćhu juc Macedonia-lädu nuna puntanćhu śhäcuyal ruygacuyäñä “Macedoniacta śhamuy, yanapaycamänayquipä” nil.
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Chaynüta suyñülul-pacham “Caycunawan'a Diosninchicmi tantiachimanchic willananchicpä” nila. Niptinmi Macedoniacta pasapäcunäpä alistaculcälá.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Jinalcul lamar patanćhu Troas malcäpi barcuwan pasapäcuśhäćhümi ćhälälí chay lamar ćhawpićhu Samotracia malcäman. Chaypi chay wäla pasapäcuśhäćhülämi Macedoniap Neapolis malcanman ćhälälí.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Chaypïtam Roma nasyun tacyachishan Filipos malcaman liculcälá. Cay malcam Macedoniap mas prinsipal malcan cala. Chayćhümi unaylä capäculá.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Chaypïtam chay warda muyuncäćhu malcäpi yaluculcul lipäculá mayu-läducta “Cay cayćhu cayanpisćha Diosta mañacunapä sityup” nil. Chayman ćhaycul taycacaycälilmi chayćhu juntula walmicunäta Jesuspi willapäculá.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Chayćhu jucnin walmim Tiatira malcapi cañä Lidia śhutiyu. Paymi sumä fïnu-fïnu-cama tïla nigusyuyu cacuñä. Pay'a Diosta imaypis pinsalaśhtinshi Jesusta mana lisiyalpis cala. Chaymi Pablo Jesuspi willaptin Diosninchic gänaśhwan uyaliycachiptin chalapacula.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Chaymi wasintin lluy bawtisachicälälil wasinćhu quïdachipämänanpä ruygacayalcäman: “Rasunpa Jesusman chalapacuśhäta tantiapämaptiqui'a, acuchun, wasïćhu jamaculcay” nil. Nilculmi quïdälächiman wasinćhu.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Chaypi juc-pun mañacunan sityüta yapa cutilcäśhäćhümi talïlälí Satanaśhpa maquinwan licacuyta yaćhä wamlacta. Chay wamla uyway calmi puydïnincunacta licacuyninwan illaypi'a altullaćhu cachila.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Chay wamlam ya'acunap ipäta śhacayämun apalcaćhaypanuy: “Cay wayapacuná Sumä Munayniyu Diosta sirbïcunam. Chaymi amcunacta willalcäśhunqui imanuypa salbaśha capäcunayquipäpis” nishtin.
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Caynu achca muyuncunaña nïlla niyaptinmi Pablo rabyalcul chay wamlaćhu cä achatüta: “¡Salbacü Jesuspa pudirnin caynïwan cay wamläta caćhaycuy!” niycülun. Niycüluptin-pacham achatun caćhaycüluptin licacuynintapis wamlaca lluy pantälun.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Chaynu illay ünin jinäluptinmi nunancuna rabyälul Pabloctawan Silasta chalalcul aysacuyalcan chay malcap prinsipal pläsanćhu cä puydï awturidänincunäman.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 — ausente —
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 — ausente —
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Niptinmi nunacunäpis Pablop Silaspa cuntran śhalcucuyalcan. Jinaptinmi fispis: “Müdananta lluy uśhtilcälil calallacta wiryap wiryaycäläliy” nicuyan.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Chaynu lluy camacalcuptinmi carsilcäman pasachila. Chayćhümi chay carsil täpäcäta sumäta täpananpä ćhuncay-ćhuncay nila.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Jinaptin carsil mas tunäman apaycachilmi cadinawan ćhaquincunacta pampäman cadinaycul cachila.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Jinaptinmi chay ćhawpi tutani'a Pablowan Silas Diosta mañacuyalcan, taquiyalcan. Chayćhümi juc prïsu-masincunapis uyaliyalcan.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Chayćhümi un'aypi juc jatun śhaśhay pasal chay carsilpa simintuntapis śhaśhalcachil llapa puirtancunactapis manyapi quićhacacächin. Ñatac llapa prïsup cadinancunapis lluy shacllallacyayllam pasquicacülun.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Chay jinaman carsil täpäca licaćhacämulmi, llapa puirtactapis quićhalayäta licälun. Jinalculmi “Taytallay-taytay, canan'a juc prïsupis canmanchu-ari” nil ispädanta julalcamul “tucsicüśhä” nicuyan.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Jinacuyaptinmi chay lulipi Pablo ayaycaćhämun: “¡Ama wañuchicuychu! ¡Llapämi cayćhu cayalcá!” nil.
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Niptinmi täpäca “¡Acchicta apamuy!” nil chay lulicta licä cürri-cürriwan ji'acuycun. Jinalculmi manchapacüśha chucchuśhtin Pablop Silaspa ñawpäninman un'ulacuycul:
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 “Taytacuna, ¿imactalä lulalläman salbacunäpä?” nicuyan.
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 — ausente —
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 — ausente —
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 — ausente —
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 — ausente —
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Chay wälam fiscunaca chay carsil täpä nunäman cumisyunta caćhälun: “Pabloctawan Silasta caćhaycuchun” nil.
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Niptinmi chay carsil täpäca Pablocta nila: “Fiscuna partipïmi cumisyun ćhämuman ‘Pabloctawan Silastash caćhaycunqui’ nil; chayurá, taytacuna, jawcalla liculcänayquipä yalupäcuy-ari” nin.
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Niptinmi Pablo: “¿Ima? Roma-lädu nuna cayalcaptïpis mana sumä yaćhacuycultac llapa nunap puntanćhu upaminti caynüpa lawćhayalcächiman. Jinalcultac cay carsilcämanmi wićhaycayalcächiman. Chaynu jinalcälilchun canan pictapis mana yaćhachï-tumpalla caćhaycälichimayta munan. Juluyta munapämal'a quiquin fiscunaca śhamumächun, llapanpa ñawpäninćhu ‘Mana juchayümi canqui’ nil tantiachinanpä” nin.
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Niptin imam nishantanuy wardiacunaca chay fiscunäta willapäcuptin Roma caśhta capäcuśhanta uyalïlälilmi alli-allicta manchapacälälisha muyuycaćhacuyalcan.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Chaymi uchuc shimillanwan ćhäpäcula Pabloman, Silasman “Cay lulaśhacpi pampachaycälillämay, taytacuna” nil. Chaynu julalcälimulmi chay malcapi liculcänanpä alli-allicta ruygapäcula.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Jinaptinmi chay carsilpi yalalcälimul pasacalcämula Lidiap wasinta. Chayćhu llapa chalapacücunäwan tincuyculmi, callpanchaculcänanpä lluy limapaycälishanpi chay malcäpi pasaculcäla.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.