Romanos 9
Yesu Kerisoné So Whi̧ Tao Sere Kisi Fo Wisi (PPO) vs NAA
1 — ausente —
1 Digo a verdade em Cristo, não minto, e a minha consciência confirma isso por meio do Espírito Santo:
2 — ausente —
2 sinto grande tristeza e tenho incessante dor no coração.
3 Ya̧lo no nerape Israel fake so whi̧ atima ȩ betere kaae wisiyóló beteró̧póló tao suraalu, ȩ Yesu Kerisotamo beta̧mó betere ala tekeyóló kae beteratepa ti wisirapóló kisipa mutapó.
3 Porque eu mesmo desejaria ser amaldiçoado, separado de Cristo, por amor de meus irmãos, meus compatriotas segundo a carne.
4 Ti ai Israel fake so whi̧ Kótóné dape sóró ama naale senaale beteróo, ama kae ere ala wisinaale atimané koló̧póló yó melóo, Kótóné ama so whi̧póló atimatamo mo dirii fo dokóló mulaté wóo, ama tukóló muló betere fokélé atimapaae melóo, momatere bemó Talené doimó mepaae alarape erótu betae yóo, ama wisi ala atimapaae mo eraalopóló, yóló mulaté wóo erapó.
4 São israelitas. A eles pertence a adoção, assim como a glória, as alianças, a promulgação da Lei, o culto e as promessas.
5 Ti atimata, Israel fake kaarale whi̧rapené deté wale so whi̧pó. Ai fake sonéta, so whi̧ tȩteróló kaae tawaaire whi̧ Yesu Keriso mo whi̧ tiki daai dealepó. Ti Yesu a̧ta, fea ala fea tȩteróló kaae tare Kótó beterapa, ama mole doi wisinaale mo ti muó tanó̧póló, sóró horótu betae. Mo kée! Téyó̧póló yae.
5 Deles são os patriarcas, e também deles descende o Cristo, segundo a carne, o qual é sobre todos, Deus bendito para sempre. Amém!
6 Kótóné atimapaae i ala eraalopó ere fo ha̧sókó felepóló kisipa mute? Mo meipó. Ti noatepae, kale whi̧ Israel-né deyale naalerape fea betó moletei, atima Israel faketóró bitinipó.
6 E não pensemos que a palavra de Deus falhou. Porque nem todos os de Israel são, de fato, israelitas,
7 Abraham-né deale naale senaale betó moletei, fea ama doi mole naale senaaletóró bitini, mepaae ti ama doi munire naale senaale beterapó. Asȩmó i fo mulapó. Kótóné Abraham-paae duraalu,
7 nem por serem descendentes de Abraão são todos filhos. Pelo contrário: “Por meio de Isaque será chamada a sua descendência.”
8 Ai ere fo bete i ape. Abraham-né ama naale tamo dealetei, mo whi̧né naale senaale detere ala sya fóló deale naaleta, ti ama naale meipó. Kótóné Abraham-paae eraalopó yale fo dokonóturaalu deale naaleta, ti Kótóné ama doi mole naale senaalepó erapó.
8 Isto é, não são os filhos da carne que são filhos de Deus, mas os filhos da promessa é que são contados como descendência.
9 Ti Kótóné ama mo eraalopó yóló mulale fo i ape.
9 Porque a palavra da promessa é esta: “Por esse tempo voltarei, e Sara terá um filho.”
10 Ai maaté mei, Rebekanékélé da̧né noutere Aisak-tamo beta̧ be dȩmó naale tamo deipakalepó.
10 E isto não aconteceu somente com ela, mas também com Rebeca, ao conceber de um só, de Isaque, nosso pai.
11 — ausente —
11 E os gêmeos ainda não eram nascidos, nem tinham feito o bem ou o mal — para que o propósito de Deus, quanto à eleição, prevalecesse, não por obras, mas por aquele que chama —,
12 — ausente —
12 quando foi dito a Rebeca: “O mais velho será servo do mais moço.”
13 Ai fo kaaetóró asȩmókélé erapó.
13 Como está escrito: “Amei Jacó, porém desprezei Esaú.”
14 Atérapa, mió da̧né noa fo yaaloé? Kótó a̧ta, whi̧né du betere ala donoyóló tale dumi, ho̧ko taletere Kótópóló kisipa mute? Mo meipó.
14 Que diremos, então? Que Deus é injusto? De modo nenhum!
15 Ti Kótóné Moses-paae i fo erapó.
15 Pois ele diz a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu tiver misericórdia e terei compaixão de quem eu tiver compaixão.”
16 Ti Kótóné tao sóró erótu betere alata, whi̧né mole kisipa ó ketekȩ buóló ditere kutó kilituraalu dumitei, Kótó a̧ tua̧mó ere ko̧letere alané tao sóró erótua dapó.
16 Assim, pois, isto não depende de quem quer ou de quem corre, mas de Deus, que tem misericórdia.
17 Kale asȩyóló mole Kótóné fo tua̧mó topo whi̧ Feropaae i fo erapó.
17 Porque a Escritura diz a Faraó: “Foi para isto mesmo que eu o levantei, para mostrar em você o meu poder e para que o meu nome seja anunciado em toda a terra.”
18 Ti Kótóné ama ko̧leaané ko̧leturaalu tao sere whi̧ tao sóo, mepaae so whi̧ hosaa ta̧róló dowa̧ae fole ala eraai depa, ti mo dowa̧ae falóo, du beterapó.
18 Logo, Deus tem misericórdia de quem quer e também endurece a quem ele quer.
19 Dia̧kó beta̧ whi̧né ȩpaae etei kaae fo enérapó. “Ai fotamo mo epa, Kótóné da̧né yale dowi alamó da̧ só deratere ala, noatepa du betere? Ti atétepa ama kisipa mole ala yao̧sóró, mené sesé yaairetei mo su̧nipó,”
19 Mas você vai me dizer: “Por que Deus ainda se queixa? Pois quem pode resistir à sua vontade?”
20 Ti ya̧ noa kaae whi̧ bitu, Kótópaae bi ka̧atere fo dute? Kale doka haenétei wuti aletu betere whi̧paae “Naao noatepa ȩ etéró ho̧ko aleyaleé?” fo enére?
20 Mas quem é você, caro amigo, para discutir com Deus? Será que o objeto pode perguntar a quem o fez: “Por que você me fez assim?”
21 Kale wuti aletere whi̧né ama beta̧ hae bula ka̧ayóló mo o̧la deyaaire wuti aleyóo, mepaae ha̧le ho̧ko o̧la deyaairetei aleyóo dua dapó. Ti ama o̧la ereteiné ama kisipané alenére o̧latóró su̧mó alenérapó.
21 Será que o oleiro não tem direito sobre a massa, para do mesmo barro fazer um vaso para honra e outro para desonra?
22 Atétere kaae, Kótó a̧ fopaae buturaalu ama doraai taketi bukóló kae beterale so whi̧ kwia melaai kisipa mualepó. A̧ atéró fopaae butu, kwia matere alaró fotoko̧tamo so whi̧ feané koló̧póló hapale ha̧kearóló ini, dua kaae taté fu betere alamó da̧né noa fo yaaloé?
22 Que diremos, se Deus, querendo mostrar a sua ira e dar a conhecer o seu poder, suportou com muita paciência os vasos de ira, preparados para a destruição,
23 Aita ha̧le mei, Kótóné ama kae ere dȩ wisinaale tua̧mó fa̧ane wisi wisi ala ama ko̧letu tao saaire so whi̧né tuȩ́ yó̧póló ere alamó da̧né noa fo yaaloé? Ai so whi̧ta, Kótóné ama kae ere dȩ tua̧mó beteró̧póló, taketi tukóló muló beterapó.
23 a fim de que também desse a conhecer as riquezas da sua glória nos vasos de misericórdia, que de antemão preparou para glória?
24 Atére so whi̧ta me kae mei, da̧tórótipó. Ti da̧ Juda fake maaté a̧ beterepaae ape ini, Juda meire fake so whi̧kélé a̧ beterepaae ape erapó.
24 Estes vasos somos nós, a quem também chamou, não só dentre os judeus, mas também dentre os gentios,
25 Ya̧lo i dere fo kaae, Hosea buk-mókélé Kótóné ama i fo erapó.
25 como também diz em Oseias: “Chamarei de ‘meu povo’ ao que não era meu povo; e de ‘amada’ à que não era amada.
26 Atére kaae,
26 E no lugar em que lhes foi dito: ‘Vocês não são o meu povo’, ali mesmo serão chamados ‘filhos do Deus vivo’.”
27 Aisaiané Israel so whi̧mó kisipa mutu, fo fakeyóló i fo erapó.
27 Mas Isaías clama a respeito de Israel: “Ainda que o número dos filhos de Israel seja como a areia do mar, o remanescente é que será salvo.
28 Ti noatepae, Talené i haemó betó mole so whi̧né yale dowi alamó kwia melaairetei ha̧sókó feni, hapale tétitóró mo turó melaalo ai ape.”
28 Porque o Senhor cumprirá a sua palavra sobre a terra, de forma plena e em breve.”
29 Ti i bope yale ala Israel so whi̧paae eraai teópatei, mo take Aisaianékélé asȩyóló muló beterapó.
29 Como Isaías já disse: “Se o Senhor dos Exércitos não nos tivesse deixado descendência, nós nos teríamos tornado como Sodoma e semelhantes a Gomorra.”
30 Atérapa, mió da̧né noa fo yaaloé? Juda meire fake so whi̧ atimapaae Kótóné mo donoi so whi̧pó yó̧póló, me wisi alakélé initei, Kótópaae beta̧ kisipa tiki tiratere ala kilituraalu, mo donoi so whi̧pó erapó.
30 Que diremos, então? Que os gentios, que não buscavam a justificação, vieram a alcançá-la, a saber, a justificação que decorre da fé,
31 Téyaletei, Israel fake so whi̧né kale tukóló muló betere foné erae dere ala eratepa kilitu, mo donoi so whi̧pó yó̧póló, ketekȩ buóló du betaletei, donoi so whi̧pó yaaire da̧lemó sókó fenipó.
31 e que Israel, que buscava a lei de justiça, não chegou a atingir essa lei.
32 Ti noatepae, atima tuȩ́ tiki tiratere ala ini, kale tukóló muló betere fo sya fupa saalopóló kisipa mutu wóputu betaleteiné sini ipakalepó. Ti atimatei kale kotóo sóró dée nalatere kane fakemó kotóo sóró dée nukua yalepó.
32 Por quê? Porque não a buscou pela fé, mas como que por obras. Tropeçaram na pedra de tropeço,
33 Ti atima ai ere alata, i asȩmó mole fo kaaetóró erapó.
33 como está escrito: “Eis que ponho em Sião uma pedra de tropeço e rocha de ofensa, e aquele que nela crê não será envergonhado.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.