Romanos 4

Yesu Kerisoné So Whi̧ Tao Sere Kisi Fo Wisi (PPO) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 I yale fomó, da̧ Juda fakené noutere Abraham-paae Kótóné noa ala eratepa ama kolóló kisipa salepóló da̧né noa fo yaaloé?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Motamo Abraham-né du betale wisi ala kolóló, Kótóné a̧paae mo donoi whi̧pó ua̧sóró, ti a̧ bopé faketere ala ua̧pó. Tépatei, whi̧ beta̧nékélé Kótóné keletómó bopé fake dere ala mo enénipó.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Ti buk-mó noa fo asȩyóló muló betere?
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Beta̧ whi̧ mené kutó dirateremó matere duputa, ko̧leyóló ha̧le mótumitei, ama diale kutómó matapó.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Ti mo whi̧néta ai ala dua deretei, me whi̧né a̧paae mo donoi whi̧pó yó̧póló kisipa mutu, me wisi ala ini, dowi ala dere so whi̧ donoratere Kótópaae tuȩ́ tiki tiratere kilitu, ai whi̧né ama dowi ala kwia tokó̧ló aluróló, mo donoi whi̧pó dua dapó.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 I dere fo kaae, Depit-nékélé asȩrapó. Me whi̧né ama ditere kutó kolóló dumi, Kótóné mo donoi whi̧pó dere fo wosetu, a̧ hai̧né sukutu beterapó. Ai ere fo i ape.
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 “Mepaae whi̧né Kótóné fo tikitu beteremó, melaai yale kwia ha̧le kemeróo, atimané mepaae dowi alakélé Talené ama husuróo, ere whi̧rapeta, mo hai̧né sukutu beterapó.
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Mepaae whi̧né ama yale dowi alamó Talené kwia mo melókélé yaalomeipó, dere fo wosetere whi̧ a̧ hai̧né sukutu beterapó,” erapó.
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 Mepaae whi̧ Talené wisiralepóló hai̧né sukutere alata, tiki sekaȩ tikire whi̧paae maaté eróturaalu, tikinire whi̧paae eranénipóló kisipa mute? Mo meipó. Ai fake tamo wusurópaae beta̧ kaae alatóró eraalo ai ape. Ti da̧né noa fo yó maté waleé? Abraham-né Talepaae tuȩ́ tiki tiratepa kilituraalu, a̧paae me alakélé muni, mo donoi whi̧pó yalepó.
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 A̧paae ai fo eretei-a, tiki sekaȩ tikire whi̧ betepa yalepé, tikaai ha̧le betepa yaleé? Aita, tiki sekaȩ tukóló betepa ini, tikaaipa yalepó.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Mo take Abraham a̧ tiki sekaȩ tikaaipatei, Kótópaae tuȩ́ tiki tiró betere kilitu, a̧paae mo donoi whi̧pó erapó. Até itikimó, nalo ama tiki sekaȩ tukóló sirirélipakalepó. Aita, a̧ mo donoi whi̧pó ere fo mo erapó yó̧póló, da̧le muló beterapó. Abraham a̧ ai ala ereteiné mepaae tiki sekaȩ tikinirutei Kótópaae tuȩ́ tiki tiró betere so whi̧né aya beterapó. A̧ atéreteita ha̧le meipó. Atimané tuȩ́ tiki tiró betere ala Kótóné kilitu, mo donoi so whi̧pó yó̧póló erapó.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Ti Abraham a̧ta, tiki sekaȩ tikire whi̧rapené ayakélé beterapó. Ai ala maaté mei, a̧ tiki sekaȩ tikaaipatei, tuȩ́ tiki tirale ala sya fu betere so whi̧né ayakélé beterapó.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Kótóné Abraham-paae duraalu, “Ya̧ró naao naalené deté faaire naaletamomó i hae tiki mo turó melaalopóló,” yóló munélipakalepó. Ai alata, Kótóné tukóló mulale fo sya fóló eraleteiné sini, Talepaae tuȩ́ tiki tiratepa donoi whi̧pó yale alané salepó.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Ti noatepae, tukóló muló betere fopaae kisipa tiratere so whi̧né ama eraalopó yóló mulale o̧latamo supa, ti tuȩ́ tiki tiratere ala ke buni yóo, Talené ama eraalopó yóló muló betere fokélé bete muni yóo, ere ao̧ratapó.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Ti noatepae, mepaae so whi̧né kale tukóló muló betere fo sya fu bitutei, tukóló dowi ala depa, Kótó a̧ fopaae buturaalu, kwia mótua dapó. Ai tukóló muló betere fo kisipa inire whi̧rapené ai fo tikitepa, ti kale fo tikitapó fo dumipó.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Atérapa, Kótóné ama eraalopó yóló mulale fo dokonóló eratere alata, Kótó a̧paae kisipa tiratere so whi̧né ama hamokoróló ha̧le tao sere ala só̧póló mótua dapó. Ti ama eraalopó yóló mulale fo dokonóturaalu, Abraham-né deté faaire naale senaalepaae eró̧póló yalepó. Ti Abraham-né naale senaaleta de maaté? Aita, kale tukóló muló betere fo kaae tawae yóló, melale fakepaae maaté eraalomeitei, Abraham-né tuȩ́ tiki tirale ala sya fu betere so whi̧paaekélé eraalopó. Ti a̧ta, da̧ tuȩ́ tiki tiró betere so whi̧né ayapó.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Aita, i asȩre fo kaaepó. “Ya̧lo ya̧ haemó betóló fale kae kae tiki daae mole so whi̧ feané aya beteratapó,” Ti a̧ta, ama kisipa tirale Kótóné keletómó da̧né aya beterapó. Ai Kótóta, suka̧le so whi̧ momó kepaaróo, me ala yaai teópatei, mo erapó dere Tale betóo erapó.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Kótóné Abraham-paae eraalopó yale ala eraaire ao̧pa meitei, mo eraalopóló Talepaae kisipa tiki tiraleteiné, kae kae tiki daale so whi̧né aya alée felepó. Ti ai alata, Talené a̧paae duraalu, “Ó sa̧paae kese horóló ho̧re dosa̧ayae. Naao deté faaire naale senaaleta, ai ere ala kaaetóró yaalopó,” yale fo mo dokonalepó.
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 — ausente —
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 — ausente —
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 Aita ha̧le mei, Kótóné eraalopó yóló mulale fo ama fotoko̧né mo su̧mó eranérapóló kisipa mutu, ama tuȩ́ tiki tiratere ala mo ti fotoko̧ bualepó.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Atéreteiné Kótóné a̧paae “Ya̧ mo donoi whi̧ aleróló beteratapó,” erapó.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 — ausente —
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 — ausente —
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Ti da̧né dowi ala tokó̧ló aluraai Kótóné naalema dó̧póló melóo, da̧ me dowi alakélé muni, mo donoi so whi̧pó yaairaalu, a̧ momó kepaaróló beteróo erapó.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.