Romanos 4

Yesu Kerisoné So Whi̧ Tao Sere Kisi Fo Wisi (PPO) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 I yale fomó, da̧ Juda fakené noutere Abraham-paae Kótóné noa ala eratepa ama kolóló kisipa salepóló da̧né noa fo yaaloé?
1 Que, pois, diremos ter alcançado Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Motamo Abraham-né du betale wisi ala kolóló, Kótóné a̧paae mo donoi whi̧pó ua̧sóró, ti a̧ bopé faketere ala ua̧pó. Tépatei, whi̧ beta̧nékélé Kótóné keletómó bopé fake dere ala mo enénipó.
2 Porque, se Abraão foi justificado por obras, tem de que se gloriar, porém não diante de Deus.
3 Ti buk-mó noa fo asȩyóló muló betere?
3 Pois que diz a Escritura? Abraão creu em Deus, e isso lhe foi imputado para justiça.
4 Beta̧ whi̧ mené kutó dirateremó matere duputa, ko̧leyóló ha̧le mótumitei, ama diale kutómó matapó.
4 Ora, ao que trabalha, o salário não é considerado como favor, e sim como dívida.
5 Ti mo whi̧néta ai ala dua deretei, me whi̧né a̧paae mo donoi whi̧pó yó̧póló kisipa mutu, me wisi ala ini, dowi ala dere so whi̧ donoratere Kótópaae tuȩ́ tiki tiratere kilitu, ai whi̧né ama dowi ala kwia tokó̧ló aluróló, mo donoi whi̧pó dua dapó.
5 Mas, ao que não trabalha, porém crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é atribuída como justiça.
6 I dere fo kaae, Depit-nékélé asȩrapó. Me whi̧né ama ditere kutó kolóló dumi, Kótóné mo donoi whi̧pó dere fo wosetu, a̧ hai̧né sukutu beterapó. Ai ere fo i ape.
6 E é assim também que Davi declara ser bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente de obras:
7 “Mepaae whi̧né Kótóné fo tikitu beteremó, melaai yale kwia ha̧le kemeróo, atimané mepaae dowi alakélé Talené ama husuróo, ere whi̧rapeta, mo hai̧né sukutu beterapó.
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniquidades são perdoadas, e cujos pecados são cobertos;
8 Mepaae whi̧né ama yale dowi alamó Talené kwia mo melókélé yaalomeipó, dere fo wosetere whi̧ a̧ hai̧né sukutu beterapó,” erapó.
8 bem-aventurado o homem a quem o Senhor jamais imputará pecado.
9 Mepaae whi̧ Talené wisiralepóló hai̧né sukutere alata, tiki sekaȩ tikire whi̧paae maaté eróturaalu, tikinire whi̧paae eranénipóló kisipa mute? Mo meipó. Ai fake tamo wusurópaae beta̧ kaae alatóró eraalo ai ape. Ti da̧né noa fo yó maté waleé? Abraham-né Talepaae tuȩ́ tiki tiratepa kilituraalu, a̧paae me alakélé muni, mo donoi whi̧pó yalepó.
9 Vem, pois, esta bem-aventurança exclusivamente sobre os circuncisos ou também sobre os incircuncisos? Visto que dizemos: a fé foi imputada a Abraão para justiça.
10 A̧paae ai fo eretei-a, tiki sekaȩ tikire whi̧ betepa yalepé, tikaai ha̧le betepa yaleé? Aita, tiki sekaȩ tukóló betepa ini, tikaaipa yalepó.
10 Como, pois, lhe foi atribuída? Estando ele já circuncidado ou ainda incircunciso? Não no regime da circuncisão, e sim quando incircunciso.
11 Mo take Abraham a̧ tiki sekaȩ tikaaipatei, Kótópaae tuȩ́ tiki tiró betere kilitu, a̧paae mo donoi whi̧pó erapó. Até itikimó, nalo ama tiki sekaȩ tukóló sirirélipakalepó. Aita, a̧ mo donoi whi̧pó ere fo mo erapó yó̧póló, da̧le muló beterapó. Abraham a̧ ai ala ereteiné mepaae tiki sekaȩ tikinirutei Kótópaae tuȩ́ tiki tiró betere so whi̧né aya beterapó. A̧ atéreteita ha̧le meipó. Atimané tuȩ́ tiki tiró betere ala Kótóné kilitu, mo donoi so whi̧pó yó̧póló erapó.
11 E recebeu o sinal da circuncisão como selo da justiça da fé que teve quando ainda incircunciso; para vir a ser o pai de todos os que creem, embora não circuncidados, a fim de que lhes fosse imputada a justiça,
12 Ti Abraham a̧ta, tiki sekaȩ tikire whi̧rapené ayakélé beterapó. Ai ala maaté mei, a̧ tiki sekaȩ tikaaipatei, tuȩ́ tiki tirale ala sya fu betere so whi̧né ayakélé beterapó.
12 e pai da circuncisão, isto é, daqueles que não são apenas circuncisos, mas também andam nas pisadas da fé que teve Abraão, nosso pai, antes de ser circuncidado.
13 Kótóné Abraham-paae duraalu, “Ya̧ró naao naalené deté faaire naaletamomó i hae tiki mo turó melaalopóló,” yóló munélipakalepó. Ai alata, Kótóné tukóló mulale fo sya fóló eraleteiné sini, Talepaae tuȩ́ tiki tiratepa donoi whi̧pó yale alané salepó.
13 Não foi por intermédio da lei que a Abraão ou a sua descendência coube a promessa de ser herdeiro do mundo, e sim mediante a justiça da fé.
14 Ti noatepae, tukóló muló betere fopaae kisipa tiratere so whi̧né ama eraalopó yóló mulale o̧latamo supa, ti tuȩ́ tiki tiratere ala ke buni yóo, Talené ama eraalopó yóló muló betere fokélé bete muni yóo, ere ao̧ratapó.
14 Pois, se os da lei é que são os herdeiros, anula-se a fé e cancela-se a promessa,
15 Ti noatepae, mepaae so whi̧né kale tukóló muló betere fo sya fu bitutei, tukóló dowi ala depa, Kótó a̧ fopaae buturaalu, kwia mótua dapó. Ai tukóló muló betere fo kisipa inire whi̧rapené ai fo tikitepa, ti kale fo tikitapó fo dumipó.
15 porque a lei suscita a ira; mas onde não há lei, também não há transgressão.
16 Atérapa, Kótóné ama eraalopó yóló mulale fo dokonóló eratere alata, Kótó a̧paae kisipa tiratere so whi̧né ama hamokoróló ha̧le tao sere ala só̧póló mótua dapó. Ti ama eraalopó yóló mulale fo dokonóturaalu, Abraham-né deté faaire naale senaalepaae eró̧póló yalepó. Ti Abraham-né naale senaaleta de maaté? Aita, kale tukóló muló betere fo kaae tawae yóló, melale fakepaae maaté eraalomeitei, Abraham-né tuȩ́ tiki tirale ala sya fu betere so whi̧paaekélé eraalopó. Ti a̧ta, da̧ tuȩ́ tiki tiró betere so whi̧né ayapó.
16 Essa é a razão por que provém da fé, para que seja segundo a graça, a fim de que seja firme a promessa para toda a descendência, não somente ao que está no regime da lei, mas também ao que é da fé que teve Abraão (porque Abraão é pai de todos nós,
17 Aita, i asȩre fo kaaepó. “Ya̧lo ya̧ haemó betóló fale kae kae tiki daae mole so whi̧ feané aya beteratapó,” Ti a̧ta, ama kisipa tirale Kótóné keletómó da̧né aya beterapó. Ai Kótóta, suka̧le so whi̧ momó kepaaróo, me ala yaai teópatei, mo erapó dere Tale betóo erapó.
17 como está escrito: Por pai de muitas nações te constituí. ), perante aquele no qual creu, o Deus que vivifica os mortos e chama à existência as coisas que não existem.
18 Kótóné Abraham-paae eraalopó yale ala eraaire ao̧pa meitei, mo eraalopóló Talepaae kisipa tiki tiraleteiné, kae kae tiki daale so whi̧né aya alée felepó. Ti ai alata, Talené a̧paae duraalu, “Ó sa̧paae kese horóló ho̧re dosa̧ayae. Naao deté faaire naale senaaleta, ai ere ala kaaetóró yaalopó,” yale fo mo dokonalepó.
18 Abraão, esperando contra a esperança, creu, para vir a ser pai de muitas nações, segundo lhe fora dito: Assim será a tua descendência.
19 — ausente —
19 E, sem enfraquecer na fé, embora levasse em conta o seu próprio corpo amortecido, sendo já de cem anos, e a idade avançada de Sara,
20 — ausente —
20 não duvidou, por incredulidade, da promessa de Deus; mas, pela fé, se fortaleceu, dando glória a Deus,
21 Aita ha̧le mei, Kótóné eraalopó yóló mulale fo ama fotoko̧né mo su̧mó eranérapóló kisipa mutu, ama tuȩ́ tiki tiratere ala mo ti fotoko̧ bualepó.
21 estando plenamente convicto de que ele era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Atéreteiné Kótóné a̧paae “Ya̧ mo donoi whi̧ aleróló beteratapó,” erapó.
22 Pelo que isso lhe foi também imputado para justiça.
23 — ausente —
23 E não somente por causa dele está escrito que lhe foi levado em conta,
24 — ausente —
24 mas também por nossa causa, posto que a nós igualmente nos será imputado, a saber, a nós que cremos naquele que ressuscitou dentre os mortos a Jesus, nosso Senhor,
25 Ti da̧né dowi ala tokó̧ló aluraai Kótóné naalema dó̧póló melóo, da̧ me dowi alakélé muni, mo donoi so whi̧pó yaairaalu, a̧ momó kepaaróló beteróo erapó.
25 o qual foi entregue por causa das nossas transgressões e ressuscitou por causa da nossa justificação.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.