Romanos 4
Yesu Kerisoné So Whi̧ Tao Sere Kisi Fo Wisi (PPO) vs NAA
1 I yale fomó, da̧ Juda fakené noutere Abraham-paae Kótóné noa ala eratepa ama kolóló kisipa salepóló da̧né noa fo yaaloé?
1 Que diremos, então, a respeito de Abraão, nosso pai segundo a carne? O que foi que ele conseguiu?
2 Motamo Abraham-né du betale wisi ala kolóló, Kótóné a̧paae mo donoi whi̧pó ua̧sóró, ti a̧ bopé faketere ala ua̧pó. Tépatei, whi̧ beta̧nékélé Kótóné keletómó bopé fake dere ala mo enénipó.
2 Porque, se Abraão foi justificado por obras, tem do que se orgulhar, porém não diante de Deus.
3 Ti buk-mó noa fo asȩyóló muló betere?
3 Pois o que diz a Escritura? Ela diz: “Abraão creu em Deus, e isso lhe foi atribuído para justiça.”
4 Beta̧ whi̧ mené kutó dirateremó matere duputa, ko̧leyóló ha̧le mótumitei, ama diale kutómó matapó.
4 Ora, para quem trabalha, o salário não é considerado como favor, mas como dívida.
5 Ti mo whi̧néta ai ala dua deretei, me whi̧né a̧paae mo donoi whi̧pó yó̧póló kisipa mutu, me wisi ala ini, dowi ala dere so whi̧ donoratere Kótópaae tuȩ́ tiki tiratere kilitu, ai whi̧né ama dowi ala kwia tokó̧ló aluróló, mo donoi whi̧pó dua dapó.
5 Mas, para quem não trabalha, porém crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é atribuída como justiça.
6 I dere fo kaae, Depit-nékélé asȩrapó. Me whi̧né ama ditere kutó kolóló dumi, Kótóné mo donoi whi̧pó dere fo wosetu, a̧ hai̧né sukutu beterapó. Ai ere fo i ape.
6 E é assim também que Davi declara ser bem-aventurado aquele a quem Deus atribui justiça, independentemente de obras.
7 “Mepaae whi̧né Kótóné fo tikitu beteremó, melaai yale kwia ha̧le kemeróo, atimané mepaae dowi alakélé Talené ama husuróo, ere whi̧rapeta, mo hai̧né sukutu beterapó.
7 Davi disse: “Bem-aventurados aqueles cujas transgressões são perdoadas, e cujos pecados são cobertos;
8 Mepaae whi̧né ama yale dowi alamó Talené kwia mo melókélé yaalomeipó, dere fo wosetere whi̧ a̧ hai̧né sukutu beterapó,” erapó.
8 bem-aventurado aquele a quem o Senhor jamais atribuir pecado.”
9 Mepaae whi̧ Talené wisiralepóló hai̧né sukutere alata, tiki sekaȩ tikire whi̧paae maaté eróturaalu, tikinire whi̧paae eranénipóló kisipa mute? Mo meipó. Ai fake tamo wusurópaae beta̧ kaae alatóró eraalo ai ape. Ti da̧né noa fo yó maté waleé? Abraham-né Talepaae tuȩ́ tiki tiratepa kilituraalu, a̧paae me alakélé muni, mo donoi whi̧pó yalepó.
9 Esta bem-aventurança vem apenas sobre os circuncisos ou será que ela vem também sobre os incircuncisos? Porque dizemos: “A fé foi atribuída a Abraão para justiça.”
10 A̧paae ai fo eretei-a, tiki sekaȩ tikire whi̧ betepa yalepé, tikaai ha̧le betepa yaleé? Aita, tiki sekaȩ tukóló betepa ini, tikaaipa yalepó.
10 Como, pois, lhe foi atribuída? Estando ele já circuncidado ou sendo ainda incircunciso? Não foi no regime da circuncisão, mas quando ele ainda não havia sido circuncidado.
11 Mo take Abraham a̧ tiki sekaȩ tikaaipatei, Kótópaae tuȩ́ tiki tiró betere kilitu, a̧paae mo donoi whi̧pó erapó. Até itikimó, nalo ama tiki sekaȩ tukóló sirirélipakalepó. Aita, a̧ mo donoi whi̧pó ere fo mo erapó yó̧póló, da̧le muló beterapó. Abraham a̧ ai ala ereteiné mepaae tiki sekaȩ tikinirutei Kótópaae tuȩ́ tiki tiró betere so whi̧né aya beterapó. A̧ atéreteita ha̧le meipó. Atimané tuȩ́ tiki tiró betere ala Kótóné kilitu, mo donoi so whi̧pó yó̧póló erapó.
11 E Abraão recebeu o sinal da circuncisão como selo da justiça da fé que teve quando ainda não havia sido circuncidado. E isto para que ele viesse a ser o pai de todos os que creem, embora não circuncidados, a fim de que a justiça fosse atribuída também a eles.
12 Ti Abraham a̧ta, tiki sekaȩ tikire whi̧rapené ayakélé beterapó. Ai ala maaté mei, a̧ tiki sekaȩ tikaaipatei, tuȩ́ tiki tirale ala sya fu betere so whi̧né ayakélé beterapó.
12 Ele é também pai da circuncisão, isto é, daqueles que não são apenas circuncisos, mas também andam nas pisadas da fé que teve Abraão, nosso pai, antes de ser circuncidado.
13 Kótóné Abraham-paae duraalu, “Ya̧ró naao naalené deté faaire naaletamomó i hae tiki mo turó melaalopóló,” yóló munélipakalepó. Ai alata, Kótóné tukóló mulale fo sya fóló eraleteiné sini, Talepaae tuȩ́ tiki tiratepa donoi whi̧pó yale alané salepó.
13 A promessa de que seria herdeiro do mundo não veio a Abraão ou à sua descendência por meio da lei, e sim por meio da justiça da fé.
14 Ti noatepae, tukóló muló betere fopaae kisipa tiratere so whi̧né ama eraalopó yóló mulale o̧latamo supa, ti tuȩ́ tiki tiratere ala ke buni yóo, Talené ama eraalopó yóló muló betere fokélé bete muni yóo, ere ao̧ratapó.
14 Pois, se os da lei é que são os herdeiros, anula-se a fé e cancela-se a promessa.
15 Ti noatepae, mepaae so whi̧né kale tukóló muló betere fo sya fu bitutei, tukóló dowi ala depa, Kótó a̧ fopaae buturaalu, kwia mótua dapó. Ai tukóló muló betere fo kisipa inire whi̧rapené ai fo tikitepa, ti kale fo tikitapó fo dumipó.
15 Porque a lei suscita a ira; mas onde não há lei, também não há transgressão.
16 Atérapa, Kótóné ama eraalopó yóló mulale fo dokonóló eratere alata, Kótó a̧paae kisipa tiratere so whi̧né ama hamokoróló ha̧le tao sere ala só̧póló mótua dapó. Ti ama eraalopó yóló mulale fo dokonóturaalu, Abraham-né deté faaire naale senaalepaae eró̧póló yalepó. Ti Abraham-né naale senaaleta de maaté? Aita, kale tukóló muló betere fo kaae tawae yóló, melale fakepaae maaté eraalomeitei, Abraham-né tuȩ́ tiki tirale ala sya fu betere so whi̧paaekélé eraalopó. Ti a̧ta, da̧ tuȩ́ tiki tiró betere so whi̧né ayapó.
16 Essa é a razão por que provém da fé, para que seja segundo a graça, a fim de que a promessa seja garantida para toda a descendência, não somente à descendência que está no regime da lei, mas também à descendência que tem a fé que Abraão teve — porque Abraão é pai de todos nós,
17 Aita, i asȩre fo kaaepó. “Ya̧lo ya̧ haemó betóló fale kae kae tiki daae mole so whi̧ feané aya beteratapó,” Ti a̧ta, ama kisipa tirale Kótóné keletómó da̧né aya beterapó. Ai Kótóta, suka̧le so whi̧ momó kepaaróo, me ala yaai teópatei, mo erapó dere Tale betóo erapó.
17 como está escrito: “Eu o constituí por pai de muitas nações” — diante daquele em quem Abraão creu, o Deus que vivifica os mortos e chama à existência as coisas que não existem.
18 Kótóné Abraham-paae eraalopó yale ala eraaire ao̧pa meitei, mo eraalopóló Talepaae kisipa tiki tiraleteiné, kae kae tiki daale so whi̧né aya alée felepó. Ti ai alata, Talené a̧paae duraalu, “Ó sa̧paae kese horóló ho̧re dosa̧ayae. Naao deté faaire naale senaaleta, ai ere ala kaaetóró yaalopó,” yale fo mo dokonalepó.
18 Abraão, esperando contra a esperança, creu, para vir a ser pai de muitas nações, segundo lhe havia sido dito: “Assim será a sua descendência.”
19 — ausente —
19 E, sem enfraquecer na fé, levou em conta o seu próprio corpo já amortecido, tendo ele quase cem anos, e a esterilidade do ventre de Sara.
20 — ausente —
20 Não duvidou, por incredulidade, da promessa de Deus; mas, pela fé, se fortaleceu, dando glória a Deus,
21 Aita ha̧le mei, Kótóné eraalopó yóló mulale fo ama fotoko̧né mo su̧mó eranérapóló kisipa mutu, ama tuȩ́ tiki tiratere ala mo ti fotoko̧ bualepó.
21 estando plenamente convicto de que Deus era poderoso para cumprir o que havia prometido.
22 Atéreteiné Kótóné a̧paae “Ya̧ mo donoi whi̧ aleróló beteratapó,” erapó.
22 Assim, também isso lhe foi atribuído para justiça.
23 — ausente —
23 E as palavras “lhe foi atribuído” foram escritas não somente por causa dele,
24 — ausente —
24 mas também por nossa causa, visto que a nós igualmente nos será atribuído, a saber, a nós que cremos naquele que ressuscitou dentre os mortos a Jesus, nosso Senhor,
25 Ti da̧né dowi ala tokó̧ló aluraai Kótóné naalema dó̧póló melóo, da̧ me dowi alakélé muni, mo donoi so whi̧pó yaairaalu, a̧ momó kepaaróló beteróo erapó.
25 o qual foi entregue por causa das nossas transgressões e ressuscitou para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.