Atos 27
Yesu Kerisoné So Whi̧ Tao Sere Kisi Fo Wisi (PPO) vs NTLH
1 Atimané da̧ Itali hae kwiapaae wȩi nukumó fó̧póló, taleyóló tukóló muló betepa, Pol-tamo mepaae dipula whi̧rapekélé, diki tare whi̧rape kaae tare whi̧né naase tua̧mó mulóló dotȩyaai yalepó. Ai kaae tare whi̧ Julias-ta, Sisané ama kae beteró betere diki tare whi̧ doi mole fakekópó.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Téró, da̧ fóló Adramitium be whi̧né nukutei Esia hae kwiamó wȩi fóku sesekȩ kotere nuku duló betepa, da̧ sóró felepó. Ai nukumó Masedonia hae kwiamó tȩne be Tesalonaika be hulua whi̧kó Aristarkus-kélé, da̧tamo felepó.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Da̧ atéró fóló wȩi tómó fiyóló hi̧ka Saidon bemó sókó felepó. Ai bemó nuku daaróló Julias tuȩ́ wisi muturaalu, Pol ama fulumu whi̧rape betere tikipaae a̧ ya̧ya̧re o̧lakó meló̧póló kwȩyae yóló dotonalepó.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Téró, da̧ ai Saidon be hulua taaróló felemó, da̧ faaire tikiró doakale besȩ́ tiki wouraalu faai dere su̧nipa, Saiprus hae kwia fakeró wȩi fanoko sesekȩ besȩ́ wale tiki kinaté felepó.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Téró, da̧ Silisia beró Pampilia betamomó mole wȩi kȩla tua̧mó tukóló fóló, Lisia hae kwiamó tȩne be Maira bemó sókó walepó.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Téró da̧ ai bemó sókó fóló, kale diki tare whi̧rape kaae tare whi̧né Aleksandria be huluamó Itali be huluapaae faaire nuku duló betepa kelalepó. Atépa, da̧ ai nukumó beteró felepó.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Téró, da̧ besȩ́né dere alamó dua wóputé fu betepatei, be dȩrape dekéró kemeyalepó. Até deté furaalu, Nidus be kese faté felemó doasi besȩ́ tikiné fenénipa, dȩpaae bolokó felepó. Atéró, wȩiné bopéró daaló betere hae kwia Krit tua̧mó wȩi fókumó tȩne Salmone bemó sókó felepó.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Téró da̧ mo doasi besȩ́ tikiné fenénipa, hae duné kinaté mo dua wóputé wȩi fanoko sesekȩ fu betalepó. Téró Lasea be felekemó beta̧ wȩi sukó̧ló mulale fale tiki wisinaale doi mole nuku dulótua dere tikimó sókó felepó.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Atéró, wóputé fu betepatei, be dȩrape dekéró ha̧le kemeyalepó. Téró, kale Juda whi̧rapené o̧la weyóló betere be dȩ kemene folepaae, besȩ́ró sosóli alitamo felekemó waai yalepó. Atei kaae be dȩmó wȩi tómó nukutamo kotere ala mo wisinipóló kisipa mutu, Pol-né nuku só kotere whi̧rapepaae i fo yalepó.
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 “Ti be whi̧-ó, da̧ mió doai sosóliró besȩ́ alitamo tua̧mó fupata, ti da̧kélé, i nukukélé o̧la o̧lakélé, mo fea tua̧ tikimó aluyaalopó,” yalepó.
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Ti fo yaletei, kale diki tare whi̧rape kaae tare whi̧né nuku taleró nuku só kotere whi̧tamoné dere fo woseturaalu, Pol-né dere fo sisópaae eralepó.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Kale ai wȩi sukó̧ló mulale fale tikimó da̧ sosóli ali kemeyó̧póló kaae tawóló betaai yaletei sosóliné betenénipa, fo tiki kȩlaaróló tale yalepó. Atéró mo turó whi̧rapené duraalu, ai hae tikimótei me be hulua Finiks-mó betaai faalopó depa felepó. Ti ai wȩi nuku dura̧leta dere tiki Krit haeta, saot-ró west-tamo upaae ene fóo, norti-ró west-tamo ipaae ene wóo epa tua̧mó erapó.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Atima atéró uté saot-ró fakeró maaté sawa béi besȩ́ wapa, kale nuku duló betere halika teraayóló atima Krit wȩi fóku sesekȩ faairaalu felepó.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Téró atima mo tupaae fenipatei, hasi bosenóló wȩi tómópaae dorowale doakale fotoko̧i besȩ́ tikiné doi norti-ist besȩ́ sókó wouraalu kale nuku tao sóró feteraai yalepó.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 Ai besȩ́ tikiné nuku tao sóró wȩi kulu tua̧paae taae fatepa, besȩ́ walepaaetei, i̧alesumó hó̧né suka̧lepó. Atétepa, ama ko̧leaané sóró fó̧pólópó nuku bisiki tao diliki yóló ha̧le betó mupa, besȩ́né amatei sóró fu betalepó.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Téró, besȩ́nétei sóró fóló wȩiné bopéróló daaló betere hae kwia Kaoda-mó sókó felepó. Atéró ai hae tikiné kale besȩ́ kinóló fanokomó sesekȩ furaalu, kale beleka̧amale nuku doasi nukumó dulaairaalu wolopeté felepó.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Téyale tikimó besȩ́ró hali tikitamo wouraalu, fotoko̧né fenénipa kale nuku sóró doasi nuku tómó beleralepó. Atéró halika tikiné atima betere doasi nuku tekée fao̧sóró, ó kwiaró a kwiatamomó si̧yóló dokóo, tua̧mókélé si̧yóló dokóo, yalepó. Aita nuku hapale ho̧ko furaalu, atika̧mó dée tane fóló atima dorao̧sóró wituraalu yalepó. Kale wȩi tómó ama ko̧leaané fó̧póló nuku kei̧raté fole kuti kwia wȩipaae deróló duralepó. Ai wȩi kulu tua̧mó tukure halepané doita, Sirtis-pó.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Téró, fiyóló hi̧kakélé doakale besȩ́ tikiró wȩi asyatamoné da̧ felekemó sóró deratepa, nuku fé yó̧póló ai muó mole o̧la o̧la sóró wȩipaae kaae sóró teraayalepó.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Sore eratere be dȩmó da̧ mo felekemó alunépa, kale nuku kotere o̧la o̧latei tao suyóló wȩipaae teraayalepó.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Atéru, sukakekélé ho̧rekélé mo sawa keleni, besȩ́ tiki beta̧ ha̧le wómaaté tapatei be dȩrape dekéró kemeyalepó. Atétepa, da̧ betaaire kisipa mei, mo suka̧aire kisipa beta̧ muóló betó molepó.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Atére alamó kale be whi̧rape atima bitiré wale doko̧ o̧lakélé néni, wote siri betó molepó. Atéru, Pol turukó holóló duraalu “Ti be whi̧-ó, take ya̧lo Krit hae kwia taaróló faalo meipó yale fo diaao̧ wosua̧sóró, ti da̧ etei kaae sekȩ sóo, diaao̧ o̧la o̧lakélé wȩipaae teraa yóo, wua̧ meipó.
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 Téretei mió ya̧lo dia̧paae mo dapó. Da̧ i betó mole whi̧kó wȩimó aluyaalo meipa, beta̧ kisipa muóló faalopa sae. I nuku beta̧ wȩi tua̧mó doyaalopa da̧ wi dere ala ini, hosaa diriyóló betae.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Ȩ Tale Kótóné ama kutó diró̧póló sóró beteró betere whi̧reteiné, take dilikitamo hepen bemó kutó diratere ensel ȩ felekemó daane walepó.
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 Atéró, ȩpaae i fo yalepó. ‘Pol-ó, ya̧ wi yao̧se. Kótóné ko̧lené sukutere ala ya̧tamo mulu, Sisané keletómó daalu fo tokó̧ló tale inipatei, ya̧ró ai nukumó betere whi̧rapetamo alu yaalo meipó,’ yalepó.
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Térapa, ti be whi̧-ó, dia̧ i wȩiné dere alamó wiyóló diri furu furu yao̧se. Tale Kótóné ama kutó diratere ensel-né ȩpaae yale fo motóró eraalopóló kisipa mutu, ya̧lo hosaa muni deyóló hai̧né sukó̧ló i betere ape.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Téyaalotei, i nuku beta̧ ti wȩiné bopéróló daaló betere hae kwia felekemó tukure halepamó dene fóló doyaalo ai ape,” yalepó.
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Téró, da̧ Adriatik doasi wȩi kȩla tua̧mó fu betepatei, 14 be dȩrape kemeyalepó. Ai 14 be dȩ dilikitamo 12 kilok kale nuku só kotere whi̧rapené tuȩ́né mió kale wȩiné bopéróló daaló betere hae kwiapaae felekemó sókó faai dapó kisipa mualepó.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 Atei kisipa mutu, halepa feleke déró kelaai sawa sekȩi o̧la deralepó. Téyalemó, wȩi dolopaae doropóló hae olaane derepele da̧le doko̧ salemó 37 mita epa kelalepó. Atéró sawa fóló tumó kale dere kaae momó deróló salemó 27 mita epa kelalepó.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Atéteremó, kale nuku hapale furaalu, wȩi dolomó daae mole kapomó dene folo da̧ felekemó doranépa witu, sekȩi o̧larape nuku salemó dou̧ró duwóló deralepó. Atéró, furaalu, be hapale dȩyó̧póló moma deté fu betalepó.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Kale nuku só kotere whi̧rapené wȩiné atima sóró alurao̧sóró botokó faaire tu̧ keketu i ala yalepó. Atimané mepaae whi̧rape dilikó̧ló atima faai kale sekȩi o̧larape nuku topomó duróló deratapóló, beleka̧amale nukuné halika teraatu betalepó.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Téyaletei, Pol-né kale diki tare whi̧rapené topo whi̧ró ama diki tare whi̧rapetamopaae duraalu, “Ai whi̧rape atimatamo i nuku tua̧mó bitini depata, ti da̧ fea wȩiné dóló aluraalopó,” yalepó.
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Atétepa, kale diki tare whi̧rapené nuku beleka̧a tiki duló betere képi wȩi dolopaae turukóló taae deralepó.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Téró be dȩteretamo Pol-né ai whi̧rapepaae duraalu, “Dia̧ fula tamo tua̧ wȩiné dere alamó aso sókó fóló bitu, o̧la sawakélé olaa yóló bitinipó.
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Atéyaleteiné mió ya̧lo dia̧paae o̧la nae yóló sȩ dere fo i dere ape. Dia̧ wotené sukao̧sóró fotoko̧ buó̧póló o̧la dekéró nae. Dia̧ta, wȩiné mo beta̧ whi̧kókélé aluréni, wisiyóló dua sókó fóló betaalo ai ape,” yalepó.
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Ai fo yóló ki̧lipaae bred o bula sóró taru atimané keletómó Tale Kótópaae mo kée yóló kolokó daalu yóló, a̧ kaae sóró nalepó.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Atétere ala kilitu, whi̧rape fea hosaa muni deyóló hai̧tamo atimakélé sóró nalepó.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Da̧ ai nukumó betale whi̧rape doko̧ suraalu, 276 whi̧rapepó.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Atima o̧la nóló kemeróló kelalemó, kale nuku sekȩ epa fé yó̧póló whit o yorape wȩipaae sóró teraayalepó.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Atéró folo, hi̧ka be dȩtepa, beta̧ hae kwia epa kelaletei ai hae tiki atima wisiyóló kisipa inipó. Atéró ai hae kwia ere tikipaae kese faralemó, wȩi sukó̧ló mulale fale atika̧ wisinaale keletepa aimó nuku dakera̧le faalopó yalepó.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Atéyaairaalu, kale sekȩi o̧larape duló betere halika tikirape turukóló wȩi dolopaae taae deralepó. Téró kale nuku só kotere ni fake dokore halika tikikélé teraayalepó. Kale nuku besȩ́né sóró fó̧póló duló betere kuti kwiarapekélé, teraayóló mulaletei, momó ó nuku kwia fói̧ró woloralepó. Atéró, atima wȩi fóku atika̧ tópaae sókó faai felepó.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Téyalemó, kale nuku furaalu, wȩi tua̧mó sokore halepamó deyóló ka̧ae saletikimó tokó̧ló faaitere mo su̧nipó. Atépa doasi wȩi asyané, kale nuku sale mo terekeyóló taae falepó.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Atétepa, kale diki tare whi̧rapené dipula whi̧rape botokó wȩi a̧laae fao̧sóró mo fea dóló aluraai tuȩ́ mualepó.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Té yaai yaletei, atima kaae tare whi̧né Pol sinao̧sóró kisipa mutu, diki tare whi̧rapené yaai yale ala sesé yóló taalalepó. Atéró, kaae tare whi̧né duraalu, dia̧ mepaae wȩi a̧laae fole kisipare whi̧rapeta, ti wȩi a̧laae fae yalepó.
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 Mepaae wȩi a̧laae fole ketere whi̧rapeta, ti ai nuku terekée fele ni fake halake dolomó bulóló a̧laae fua yae depa, atima fea ai fotóró sya fóló, wisiyóló sókó felepó.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.