Atos 27
Yesu Kerisoné So Whi̧ Tao Sere Kisi Fo Wisi (PPO) vs NAA
1 Atimané da̧ Itali hae kwiapaae wȩi nukumó fó̧póló, taleyóló tukóló muló betepa, Pol-tamo mepaae dipula whi̧rapekélé, diki tare whi̧rape kaae tare whi̧né naase tua̧mó mulóló dotȩyaai yalepó. Ai kaae tare whi̧ Julias-ta, Sisané ama kae beteró betere diki tare whi̧ doi mole fakekópó.
1 Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.
2 Téró, da̧ fóló Adramitium be whi̧né nukutei Esia hae kwiamó wȩi fóku sesekȩ kotere nuku duló betepa, da̧ sóró felepó. Ai nukumó Masedonia hae kwiamó tȩne be Tesalonaika be hulua whi̧kó Aristarkus-kélé, da̧tamo felepó.
2 Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Da̧ atéró fóló wȩi tómó fiyóló hi̧ka Saidon bemó sókó felepó. Ai bemó nuku daaróló Julias tuȩ́ wisi muturaalu, Pol ama fulumu whi̧rape betere tikipaae a̧ ya̧ya̧re o̧lakó meló̧póló kwȩyae yóló dotonalepó.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.
4 Téró, da̧ ai Saidon be hulua taaróló felemó, da̧ faaire tikiró doakale besȩ́ tiki wouraalu faai dere su̧nipa, Saiprus hae kwia fakeró wȩi fanoko sesekȩ besȩ́ wale tiki kinaté felepó.
4 Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Téró, da̧ Silisia beró Pampilia betamomó mole wȩi kȩla tua̧mó tukóló fóló, Lisia hae kwiamó tȩne be Maira bemó sókó walepó.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Téró da̧ ai bemó sókó fóló, kale diki tare whi̧rape kaae tare whi̧né Aleksandria be huluamó Itali be huluapaae faaire nuku duló betepa kelalepó. Atépa, da̧ ai nukumó beteró felepó.
6 Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Téró, da̧ besȩ́né dere alamó dua wóputé fu betepatei, be dȩrape dekéró kemeyalepó. Até deté furaalu, Nidus be kese faté felemó doasi besȩ́ tikiné fenénipa, dȩpaae bolokó felepó. Atéró, wȩiné bopéró daaló betere hae kwia Krit tua̧mó wȩi fókumó tȩne Salmone bemó sókó felepó.
7 Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.
8 Téró da̧ mo doasi besȩ́ tikiné fenénipa, hae duné kinaté mo dua wóputé wȩi fanoko sesekȩ fu betalepó. Téró Lasea be felekemó beta̧ wȩi sukó̧ló mulale fale tiki wisinaale doi mole nuku dulótua dere tikimó sókó felepó.
8 Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Atéró, wóputé fu betepatei, be dȩrape dekéró ha̧le kemeyalepó. Téró, kale Juda whi̧rapené o̧la weyóló betere be dȩ kemene folepaae, besȩ́ró sosóli alitamo felekemó waai yalepó. Atei kaae be dȩmó wȩi tómó nukutamo kotere ala mo wisinipóló kisipa mutu, Pol-né nuku só kotere whi̧rapepaae i fo yalepó.
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,
10 “Ti be whi̧-ó, da̧ mió doai sosóliró besȩ́ alitamo tua̧mó fupata, ti da̧kélé, i nukukélé o̧la o̧lakélé, mo fea tua̧ tikimó aluyaalopó,” yalepó.
10 dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Ti fo yaletei, kale diki tare whi̧rape kaae tare whi̧né nuku taleró nuku só kotere whi̧tamoné dere fo woseturaalu, Pol-né dere fo sisópaae eralepó.
11 Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Kale ai wȩi sukó̧ló mulale fale tikimó da̧ sosóli ali kemeyó̧póló kaae tawóló betaai yaletei sosóliné betenénipa, fo tiki kȩlaaróló tale yalepó. Atéró mo turó whi̧rapené duraalu, ai hae tikimótei me be hulua Finiks-mó betaai faalopó depa felepó. Ti ai wȩi nuku dura̧leta dere tiki Krit haeta, saot-ró west-tamo upaae ene fóo, norti-ró west-tamo ipaae ene wóo epa tua̧mó erapó.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.
13 Atima atéró uté saot-ró fakeró maaté sawa béi besȩ́ wapa, kale nuku duló betere halika teraayóló atima Krit wȩi fóku sesekȩ faairaalu felepó.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Téró atima mo tupaae fenipatei, hasi bosenóló wȩi tómópaae dorowale doakale fotoko̧i besȩ́ tikiné doi norti-ist besȩ́ sókó wouraalu kale nuku tao sóró feteraai yalepó.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.
15 Ai besȩ́ tikiné nuku tao sóró wȩi kulu tua̧paae taae fatepa, besȩ́ walepaaetei, i̧alesumó hó̧né suka̧lepó. Atétepa, ama ko̧leaané sóró fó̧pólópó nuku bisiki tao diliki yóló ha̧le betó mupa, besȩ́né amatei sóró fu betalepó.
15 O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Téró, besȩ́nétei sóró fóló wȩiné bopéróló daaló betere hae kwia Kaoda-mó sókó felepó. Atéró ai hae tikiné kale besȩ́ kinóló fanokomó sesekȩ furaalu, kale beleka̧amale nuku doasi nukumó dulaairaalu wolopeté felepó.
16 Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.
17 Téyale tikimó besȩ́ró hali tikitamo wouraalu, fotoko̧né fenénipa kale nuku sóró doasi nuku tómó beleralepó. Atéró halika tikiné atima betere doasi nuku tekée fao̧sóró, ó kwiaró a kwiatamomó si̧yóló dokóo, tua̧mókélé si̧yóló dokóo, yalepó. Aita nuku hapale ho̧ko furaalu, atika̧mó dée tane fóló atima dorao̧sóró wituraalu yalepó. Kale wȩi tómó ama ko̧leaané fó̧póló nuku kei̧raté fole kuti kwia wȩipaae deróló duralepó. Ai wȩi kulu tua̧mó tukure halepané doita, Sirtis-pó.
17 Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.
18 Téró, fiyóló hi̧kakélé doakale besȩ́ tikiró wȩi asyatamoné da̧ felekemó sóró deratepa, nuku fé yó̧póló ai muó mole o̧la o̧la sóró wȩipaae kaae sóró teraayalepó.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Sore eratere be dȩmó da̧ mo felekemó alunépa, kale nuku kotere o̧la o̧latei tao suyóló wȩipaae teraayalepó.
19 E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Atéru, sukakekélé ho̧rekélé mo sawa keleni, besȩ́ tiki beta̧ ha̧le wómaaté tapatei be dȩrape dekéró kemeyalepó. Atétepa, da̧ betaaire kisipa mei, mo suka̧aire kisipa beta̧ muóló betó molepó.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Atére alamó kale be whi̧rape atima bitiré wale doko̧ o̧lakélé néni, wote siri betó molepó. Atéru, Pol turukó holóló duraalu “Ti be whi̧-ó, take ya̧lo Krit hae kwia taaróló faalo meipó yale fo diaao̧ wosua̧sóró, ti da̧ etei kaae sekȩ sóo, diaao̧ o̧la o̧lakélé wȩipaae teraa yóo, wua̧ meipó.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Téretei mió ya̧lo dia̧paae mo dapó. Da̧ i betó mole whi̧kó wȩimó aluyaalo meipa, beta̧ kisipa muóló faalopa sae. I nuku beta̧ wȩi tua̧mó doyaalopa da̧ wi dere ala ini, hosaa diriyóló betae.
22 Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.
23 Ȩ Tale Kótóné ama kutó diró̧póló sóró beteró betere whi̧reteiné, take dilikitamo hepen bemó kutó diratere ensel ȩ felekemó daane walepó.
23 Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Atéró, ȩpaae i fo yalepó. ‘Pol-ó, ya̧ wi yao̧se. Kótóné ko̧lené sukutere ala ya̧tamo mulu, Sisané keletómó daalu fo tokó̧ló tale inipatei, ya̧ró ai nukumó betere whi̧rapetamo alu yaalo meipó,’ yalepó.
24 dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”
25 Térapa, ti be whi̧-ó, dia̧ i wȩiné dere alamó wiyóló diri furu furu yao̧se. Tale Kótóné ama kutó diratere ensel-né ȩpaae yale fo motóró eraalopóló kisipa mutu, ya̧lo hosaa muni deyóló hai̧né sukó̧ló i betere ape.
25 Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.
26 Téyaalotei, i nuku beta̧ ti wȩiné bopéróló daaló betere hae kwia felekemó tukure halepamó dene fóló doyaalo ai ape,” yalepó.
26 Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.
27 Téró, da̧ Adriatik doasi wȩi kȩla tua̧mó fu betepatei, 14 be dȩrape kemeyalepó. Ai 14 be dȩ dilikitamo 12 kilok kale nuku só kotere whi̧rapené tuȩ́né mió kale wȩiné bopéróló daaló betere hae kwiapaae felekemó sókó faai dapó kisipa mualepó.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.
28 Atei kisipa mutu, halepa feleke déró kelaai sawa sekȩi o̧la deralepó. Téyalemó, wȩi dolopaae doropóló hae olaane derepele da̧le doko̧ salemó 37 mita epa kelalepó. Atéró sawa fóló tumó kale dere kaae momó deróló salemó 27 mita epa kelalepó.
28 E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.
29 Atéteremó, kale nuku hapale furaalu, wȩi dolomó daae mole kapomó dene folo da̧ felekemó doranépa witu, sekȩi o̧larape nuku salemó dou̧ró duwóló deralepó. Atéró, furaalu, be hapale dȩyó̧póló moma deté fu betalepó.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Kale nuku só kotere whi̧rapené wȩiné atima sóró alurao̧sóró botokó faaire tu̧ keketu i ala yalepó. Atimané mepaae whi̧rape dilikó̧ló atima faai kale sekȩi o̧larape nuku topomó duróló deratapóló, beleka̧amale nukuné halika teraatu betalepó.
30 Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.
31 Téyaletei, Pol-né kale diki tare whi̧rapené topo whi̧ró ama diki tare whi̧rapetamopaae duraalu, “Ai whi̧rape atimatamo i nuku tua̧mó bitini depata, ti da̧ fea wȩiné dóló aluraalopó,” yalepó.
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.
32 Atétepa, kale diki tare whi̧rapené nuku beleka̧a tiki duló betere képi wȩi dolopaae turukóló taae deralepó.
32 Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Téró be dȩteretamo Pol-né ai whi̧rapepaae duraalu, “Dia̧ fula tamo tua̧ wȩiné dere alamó aso sókó fóló bitu, o̧la sawakélé olaa yóló bitinipó.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.
34 Atéyaleteiné mió ya̧lo dia̧paae o̧la nae yóló sȩ dere fo i dere ape. Dia̧ wotené sukao̧sóró fotoko̧ buó̧póló o̧la dekéró nae. Dia̧ta, wȩiné mo beta̧ whi̧kókélé aluréni, wisiyóló dua sókó fóló betaalo ai ape,” yalepó.
34 Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Ai fo yóló ki̧lipaae bred o bula sóró taru atimané keletómó Tale Kótópaae mo kée yóló kolokó daalu yóló, a̧ kaae sóró nalepó.
35 Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Atétere ala kilitu, whi̧rape fea hosaa muni deyóló hai̧tamo atimakélé sóró nalepó.
36 Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.
37 Da̧ ai nukumó betale whi̧rape doko̧ suraalu, 276 whi̧rapepó.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Atima o̧la nóló kemeróló kelalemó, kale nuku sekȩ epa fé yó̧póló whit o yorape wȩipaae sóró teraayalepó.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.
39 Atéró folo, hi̧ka be dȩtepa, beta̧ hae kwia epa kelaletei ai hae tiki atima wisiyóló kisipa inipó. Atéró ai hae kwia ere tikipaae kese faralemó, wȩi sukó̧ló mulale fale atika̧ wisinaale keletepa aimó nuku dakera̧le faalopó yalepó.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Atéyaairaalu, kale sekȩi o̧larape duló betere halika tikirape turukóló wȩi dolopaae taae deralepó. Téró kale nuku só kotere ni fake dokore halika tikikélé teraayalepó. Kale nuku besȩ́né sóró fó̧póló duló betere kuti kwiarapekélé, teraayóló mulaletei, momó ó nuku kwia fói̧ró woloralepó. Atéró, atima wȩi fóku atika̧ tópaae sókó faai felepó.
40 Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Téyalemó, kale nuku furaalu, wȩi tua̧mó sokore halepamó deyóló ka̧ae saletikimó tokó̧ló faaitere mo su̧nipó. Atépa doasi wȩi asyané, kale nuku sale mo terekeyóló taae falepó.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.
42 Atétepa, kale diki tare whi̧rapené dipula whi̧rape botokó wȩi a̧laae fao̧sóró mo fea dóló aluraai tuȩ́ mualepó.
42 O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.
43 Té yaai yaletei, atima kaae tare whi̧né Pol sinao̧sóró kisipa mutu, diki tare whi̧rapené yaai yale ala sesé yóló taalalepó. Atéró, kaae tare whi̧né duraalu, dia̧ mepaae wȩi a̧laae fole kisipare whi̧rapeta, ti wȩi a̧laae fae yalepó.
43 Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Mepaae wȩi a̧laae fole ketere whi̧rapeta, ti ai nuku terekée fele ni fake halake dolomó bulóló a̧laae fua yae depa, atima fea ai fotóró sya fóló, wisiyóló sókó felepó.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.