Atos 22
Yesu Kerisoné So Whi̧ Tao Sere Kisi Fo Wisi (PPO) vs VC
1 Téró ama atimapaae duraalu, “Noraperó ayarapetamo-ó, diaao̧ kisipané ȩta dowi ala du betere whi̧ nisi yao̧sóró, ya̧lo dia̧paae ha̧keamó i dapa wosae,” yalepó.
1 Irmãos e pais, ouvi o que vos tenho a dizer em minha defesa.
2 Téró, Pol-né Hibru whi̧rapené du betere be foné deremó, fo tekeni dua betó molepó. Tépa, kale sekȩ́né atimapaae i fo yalepó.
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, escutaram-no com a maior atenção.
3 “Eta, Juda whi̧tei ȩ deyale beta, ti Silisia hae kwiamó tȩne be hulua Tarsus-pó. Téyaletei, ȩ holóló i Jerusalem bemó doayalepó. Atéró betepa, kale doi mole yó matere whi̧ Kamaliel-né ȩ skul yó malepó. Ama ȩ atéró yó móturaalu, kale Moses-né asȩre foró da̧né ayarapené mara mole alatamo mo wisiyóló yó matepa, ya̧lo mo diriyóló kisipa salepó. Atéyale be dȩmó, Kótóné ala eraai mió diaao̧ ai bole ketekȩ kaae ya̧lokélé yalepó.
3 Continuou ele: Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade, instruí-me aos pés de Gamaliel, em toda a observância da lei de nossos pais, partidário entusiasta da causa de Deus como todos vós também o sois no dia de hoje.
4 Ȩ até du bitu, Yesu Keriso sya fu betere sokélé whi̧kélé susupuróló mo ti sukó̧póló daairaalu doakale sekȩi ala eróló dipulakélé betera̧leta du betalepó.
4 Eu persegui de morte essa doutrina, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres.
5 Ya̧lo yale alata, ai so whi̧mó momaratere topo whi̧ró fo tokó̧ló taleratere whi̧rapetamoné kisipareteiné atima ya̧lo dere fo woseturaalu, mo dapó enérapó. Ai whi̧rapené ȩ Damaskus bemó betó mole nomarapepaae asȩ sóró fae depa, ya̧lo sóró felepó. Ti ai asȩta, Damaskus bemó betó mole Keriso so whi̧ tawóló Jerusalem bemó susupuróló dipula beteraai sóró waaire tu̧ muló̧póló yalepó.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos anciãos me são testemunhas. E foi deles que também recebi cartas para os irmãos de Damasco, para onde me dirigi, com o fim de prender os que lá se achassem e trazê-los a Jerusalém, para que fossem castigados.
6 Ȩ atéró fu betalemó, 12 kilok felekemó saai depa Damaskus bepaae sókó faai deremó, sa̧mó dȩ doasi dorowóló ya̧lo tiki husiralepó.
6 Ora, estando eu a caminho, e aproximando-me de Damasco, pelo meio-dia, de repente me cercou uma forte luz do céu.
7 Até dereteiné ȩ haepaae dóló taae deróló mupa, ai dȩ tua̧mó fo fakeyóló duraalu, ‘Sol! Sol! Naao ȩ noatepa, susupuraté kutu bitu de?’ yalepó.
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Tétepa ya̧lo duraalu, ‘Tale-ó, ya̧ né de?’ yalemó, ama ȩpaae duraalu, ‘Ȩta, Nasaret whi̧kó naao susupurótu betere whi̧ Yesu i ape,’ yalepó.
8 Eu repliquei: Quem és tu, Senhor? A voz me disse: Eu sou Jesus de Nazaré, a quem tu persegues.
9 Tétepa, ȩtamo wale ya̧lo fulumu whi̧rapené ai dȩ kelaletei, ȩpaae dere fo bete atimané diriyóló wosenipó.
9 Os meus companheiros viram a luz, mas não ouviram a voz de quem falava.
10 Atétepa ya̧lo a̧paae woseturaalu, ‘Tale-ó, mió ya̧lo noa alakó yaró de?’ depa, Talené ȩpaae duraalu, ‘Turukó holóló Damaskus bepaae fae. Fóló, aimó naao yaaire ala ya̧lo tukóló muló beteretei, beta̧ whi̧né ya̧paae yó melaalo ai ape,’ yalepó.
10 Então eu disse: Senhor, que devo fazer? E o Senhor me respondeu: Levanta-te, vai a Damasco e lá te será dito tudo o que deves fazer.
11 Ai dȩné ya̧lo kele dilikiraleteiné tu̧ fenitepa, ya̧lo fulumu whi̧rapené ȩ naase tawóló a̧lisóró Damaskus bepaae felepó.
11 Como eu não pudesse ver por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos meus companheiros, cheguei a Damasco.
12 Ai be huluamó whi̧ beta̧né doi Ananias ȩ beterepaae walepó. Ai sekȩ́ta, Moses-né asȩre fo mo wisiyóló tuȩ́ru eró tare whi̧ betepa, Damaskus bemó betó mole Juda so whi̧né a̧ mo doasi kisipa dotoróȩ fale whi̧ wisipó du beterepó.
12 Um certo Ananias, homem piedoso e observador da lei, muito bem conceituado entre todos os judeus daquela cidade,
13 Ai sekȩ́ ȩ fire felekemó daane wóló duraalu, ‘No Sol-ó, naao kele fisa̧ae horóló kelae,’ yalemó, mo ai fapotóró ya̧lo kele momó wisiyalepó.
13 veio ter comigo e disse-me: Irmão Saulo, recobra a tua vista. Naquela mesma hora pude enxergá-lo.
14 Téró, ama ȩpaae duraalu, ‘Da̧né ayarapené Kótóné tuȩ́ mole ala naao tuȩ́ yó̧póló ya̧ sóró ai daalale ape. Dowi ala beta̧kélé, inire whi̧ kolóo, ama ko̧lómó sókó wale fokélé, wosóo, yó̧póló ya̧ ai sóró daalale ape.
14 Continuou ele: O Deus de nossos pais te predestinou para que conhecesses a sua vontade, visses o Justo e ouvisses a palavra da sua boca,
15 Naaota, ama yó matepa kelale alaró wosale fotamo so whi̧ feapaae yó maté kwȩyó̧póló erapó.
15 pois lhe serás, diante de todos os homens, testemunha das coisas que tens visto e ouvido.
16 Térapa, ya̧ noatepa ha̧le bitu de? Yesu Kerisoné doimó naao dowi ala kwia kemeró̧póló wȩi tópuaai turukó horóló a̧paae kema yae,’ yalepó.
16 E agora, por que tardas? Levanta-te. Recebe o batismo e purifica-te dos teus pecados, invocando o seu nome.
17 — ausente —
17 Voltei para Jerusalém e, orando no templo, fui arrebatado em êxtase.
18 — ausente —
18 E vi Jesus que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 Ai fo depa, ya̧lo a̧paae duraalu, ‘Tale-ó, ti mo deretei, ai be hulua so whi̧ atima feané ya̧lo yale ala kolóló kisiparapó. Ȩ atimané fo wosetere be doko̧ feamó ya̧paae kisipa tiki tiróló betó mole Keriso so whi̧ susupuróló, dipula betera̧leta yaletei atimané mo kisiparapó.
19 Eu repliquei: Senhor, eles sabem que eu encarcerava e açoitava com varas nas sinagogas os que crêem em ti.
20 Naao ala etérópóló ha̧keamó yó mótu betere whi̧ wisi Stipen dale sukamó, ȩkélé daalu a̧ dilapó depa ya̧lo duraalu, “Téyae,” yalepó. Ai whi̧rapené Stipen duraalu, atimané tómó bukóló kotere kutirape ȩ daale tikimó sorokóló mulatepa kaae tawóló daayale whi̧ ȩtórótipó,’ yalepó.
20 E quando se derramou o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu estava presente, consentia nisso e guardava os mantos dos que o matavam.
21 Téyalemó, Talené ama ȩpaae duraalu, ‘Ya̧lo ya̧ Juda meire fake so whi̧ betó mole be huluarape saletópaae dotonatapa fae,’” yalepó.
21 Mas ele me respondeu: Vai, porque eu te enviarei para longe, às nações...
22 Kale so whi̧ Pol-né dere fo woseté feletei, Juda meire fake so whi̧paaekélé, yó male fae dere fo woseturaalu, fo fake yóló i fo yalepó. “Atei kaae whi̧ imó da̧tamo betaalo meipa, dóló alurae,” yalepó.
22 Haviam-no escutado até essa palavra. Então levantaram a voz: Tira do mundo esse homem! Não é digno de viver!
23 Atéturaalu, atimané tómó bukó mole kutirape sókó mulóló dokómu buó sóró ópaae fesekée horóló fo fake du betalepó.
23 Como vociferassem, arrojassem de si as vestes e lançassem pó ao ar,
24 Atétepa, kale diki tare whi̧rapené topo whi̧né duraalu, “Doai so whi̧né fo tiki whaa du betere noatepa déró, ai sekȩ́ diki tare whi̧rape beterepaae dapesó holóló, halika tikiné fokosoi ala yóló dae. Téturaalu, i dere fo bete noa betené déró a̧paae wosae,” yalepó.
24 o tribuno mandou recolhê-lo à cidadela, açoitá-lo e submetê-lo a torturas, para saber por que causa clamavam assim contra ele.
25 Tétepa, kale whi̧rapené Pol naasemó bulaakó sóró daaló bitu, halika tikiné fokosoi ala yaai yalepó. Atétepa, Pol-né ai diki tare whi̧rapené topo whi̧paae duraalu, “Rom Gavman-né so whi̧ tua̧mó doi mole whi̧ fo tokó̧ló tale inipatei, fokosói ala yóló dae fo ere?” yalepó.
25 Quando o iam amarrando com a correia, Paulo perguntou a um centurião que estava presente: É permitido açoitar um cidadão romano que nem sequer foi julgado?
26 Ti fo depa, kale diki tare whi̧rapené topo whi̧né a̧ kaae tare topo whi̧paae i fo yalepóló ene felepó. Atéró duraalu, “I whi̧ta, Rom Gavman-né fake so whi̧tamo beta̧mó doi mole whi̧patei du beterapa, naao yaai dere ala kisipa faróló yae,” yalepó.
26 Ao ouvir isso, o centurião foi ter com o tribuno e avisou-o: Que vais fazer? Este homem é cidadão romano.
27 Tétepa kale doasi topo whi̧ wóló Pol-paae woseturaalu, “Ya̧ Rom whi̧é,” depa, ama tokó̧ mótu duraalu, “Ȩ́pó,” yalepó.
27 Veio o tribuno e perguntou-lhe: Dize-me, és romano? Sim, respondeu-lhe.
28 Ti fo depa kale topo whi̧né duraalu, “Ya̧lo doi Rom fake so whi̧tamo touróló mulaairaalu, doakale moni-né dupu yalepó,” yalepó. Ai fo depa Pol-né tokó̧ mótu duraalu, “Ya̧ta atéretei, ȩ ti Tarsus bemó deyaleteiné Rom whi̧ beterapó,” yalepó.
28 O tribuno replicou: Eu adquiri este direito de cidadão por grande soma de dinheiro. Paulo respondeu: Pois eu o sou de nascimento.
29 Ai fo depa, woseturaalu, a̧ daai yale whi̧rape mo hapale hi̧kili fóló tumó daane felepó. Kale doasi topo whi̧né Pol a̧ta, Rom fake so whi̧ tua̧mó doi mole whi̧tei sein képiné dokirapóló a̧ witu yalepó.
29 Apartaram-se então dele os que iam torturá-lo. O tribuno alarmou-se porque o mandara acorrentar, sendo ele um cidadão romano.
30 Téró, hi̧ka be dȩtepa, kale diki tare whi̧rapené topo whi̧né Pol daai du betere fo tale yaairaalu, a̧ dipula beteraletei sokóló so whi̧mó momaratere whi̧rapené topo whi̧raperó, fo tokó̧ló taletere whi̧rapetamo toura̧le ape yalepó. Atéró wóló betó mupa, Pol dapesó fóló atima betó mole tua̧mó daalalepó.
30 No dia seguinte, querendo saber com mais exatidão de que os judeus o acusavam, soltou-o e ordenou que se reunissem os sumos sacerdotes e todo o Grande Conselho. Trouxe Paulo e o mandou comparecer diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.