Atos 22
Yesu Kerisoné So Whi̧ Tao Sere Kisi Fo Wisi (PPO) vs NVT
1 Téró ama atimapaae duraalu, “Noraperó ayarapetamo-ó, diaao̧ kisipané ȩta dowi ala du betere whi̧ nisi yao̧sóró, ya̧lo dia̧paae ha̧keamó i dapa wosae,” yalepó.
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Téró, Pol-né Hibru whi̧rapené du betere be foné deremó, fo tekeni dua betó molepó. Tépa, kale sekȩ́né atimapaae i fo yalepó.
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 “Eta, Juda whi̧tei ȩ deyale beta, ti Silisia hae kwiamó tȩne be hulua Tarsus-pó. Téyaletei, ȩ holóló i Jerusalem bemó doayalepó. Atéró betepa, kale doi mole yó matere whi̧ Kamaliel-né ȩ skul yó malepó. Ama ȩ atéró yó móturaalu, kale Moses-né asȩre foró da̧né ayarapené mara mole alatamo mo wisiyóló yó matepa, ya̧lo mo diriyóló kisipa salepó. Atéyale be dȩmó, Kótóné ala eraai mió diaao̧ ai bole ketekȩ kaae ya̧lokélé yalepó.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Ȩ até du bitu, Yesu Keriso sya fu betere sokélé whi̧kélé susupuróló mo ti sukó̧póló daairaalu doakale sekȩi ala eróló dipulakélé betera̧leta du betalepó.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Ya̧lo yale alata, ai so whi̧mó momaratere topo whi̧ró fo tokó̧ló taleratere whi̧rapetamoné kisipareteiné atima ya̧lo dere fo woseturaalu, mo dapó enérapó. Ai whi̧rapené ȩ Damaskus bemó betó mole nomarapepaae asȩ sóró fae depa, ya̧lo sóró felepó. Ti ai asȩta, Damaskus bemó betó mole Keriso so whi̧ tawóló Jerusalem bemó susupuróló dipula beteraai sóró waaire tu̧ muló̧póló yalepó.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 Ȩ atéró fu betalemó, 12 kilok felekemó saai depa Damaskus bepaae sókó faai deremó, sa̧mó dȩ doasi dorowóló ya̧lo tiki husiralepó.
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Até dereteiné ȩ haepaae dóló taae deróló mupa, ai dȩ tua̧mó fo fakeyóló duraalu, ‘Sol! Sol! Naao ȩ noatepa, susupuraté kutu bitu de?’ yalepó.
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 Tétepa ya̧lo duraalu, ‘Tale-ó, ya̧ né de?’ yalemó, ama ȩpaae duraalu, ‘Ȩta, Nasaret whi̧kó naao susupurótu betere whi̧ Yesu i ape,’ yalepó.
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Tétepa, ȩtamo wale ya̧lo fulumu whi̧rapené ai dȩ kelaletei, ȩpaae dere fo bete atimané diriyóló wosenipó.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Atétepa ya̧lo a̧paae woseturaalu, ‘Tale-ó, mió ya̧lo noa alakó yaró de?’ depa, Talené ȩpaae duraalu, ‘Turukó holóló Damaskus bepaae fae. Fóló, aimó naao yaaire ala ya̧lo tukóló muló beteretei, beta̧ whi̧né ya̧paae yó melaalo ai ape,’ yalepó.
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Ai dȩné ya̧lo kele dilikiraleteiné tu̧ fenitepa, ya̧lo fulumu whi̧rapené ȩ naase tawóló a̧lisóró Damaskus bepaae felepó.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 Ai be huluamó whi̧ beta̧né doi Ananias ȩ beterepaae walepó. Ai sekȩ́ta, Moses-né asȩre fo mo wisiyóló tuȩ́ru eró tare whi̧ betepa, Damaskus bemó betó mole Juda so whi̧né a̧ mo doasi kisipa dotoróȩ fale whi̧ wisipó du beterepó.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 Ai sekȩ́ ȩ fire felekemó daane wóló duraalu, ‘No Sol-ó, naao kele fisa̧ae horóló kelae,’ yalemó, mo ai fapotóró ya̧lo kele momó wisiyalepó.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 Téró, ama ȩpaae duraalu, ‘Da̧né ayarapené Kótóné tuȩ́ mole ala naao tuȩ́ yó̧póló ya̧ sóró ai daalale ape. Dowi ala beta̧kélé, inire whi̧ kolóo, ama ko̧lómó sókó wale fokélé, wosóo, yó̧póló ya̧ ai sóró daalale ape.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Naaota, ama yó matepa kelale alaró wosale fotamo so whi̧ feapaae yó maté kwȩyó̧póló erapó.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Térapa, ya̧ noatepa ha̧le bitu de? Yesu Kerisoné doimó naao dowi ala kwia kemeró̧póló wȩi tópuaai turukó horóló a̧paae kema yae,’ yalepó.
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 — ausente —
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 — ausente —
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 Ai fo depa, ya̧lo a̧paae duraalu, ‘Tale-ó, ti mo deretei, ai be hulua so whi̧ atima feané ya̧lo yale ala kolóló kisiparapó. Ȩ atimané fo wosetere be doko̧ feamó ya̧paae kisipa tiki tiróló betó mole Keriso so whi̧ susupuróló, dipula betera̧leta yaletei atimané mo kisiparapó.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Naao ala etérópóló ha̧keamó yó mótu betere whi̧ wisi Stipen dale sukamó, ȩkélé daalu a̧ dilapó depa ya̧lo duraalu, “Téyae,” yalepó. Ai whi̧rapené Stipen duraalu, atimané tómó bukóló kotere kutirape ȩ daale tikimó sorokóló mulatepa kaae tawóló daayale whi̧ ȩtórótipó,’ yalepó.
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 Téyalemó, Talené ama ȩpaae duraalu, ‘Ya̧lo ya̧ Juda meire fake so whi̧ betó mole be huluarape saletópaae dotonatapa fae,’” yalepó.
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Kale so whi̧ Pol-né dere fo woseté feletei, Juda meire fake so whi̧paaekélé, yó male fae dere fo woseturaalu, fo fake yóló i fo yalepó. “Atei kaae whi̧ imó da̧tamo betaalo meipa, dóló alurae,” yalepó.
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Atéturaalu, atimané tómó bukó mole kutirape sókó mulóló dokómu buó sóró ópaae fesekée horóló fo fake du betalepó.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Atétepa, kale diki tare whi̧rapené topo whi̧né duraalu, “Doai so whi̧né fo tiki whaa du betere noatepa déró, ai sekȩ́ diki tare whi̧rape beterepaae dapesó holóló, halika tikiné fokosoi ala yóló dae. Téturaalu, i dere fo bete noa betené déró a̧paae wosae,” yalepó.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Tétepa, kale whi̧rapené Pol naasemó bulaakó sóró daaló bitu, halika tikiné fokosoi ala yaai yalepó. Atétepa, Pol-né ai diki tare whi̧rapené topo whi̧paae duraalu, “Rom Gavman-né so whi̧ tua̧mó doi mole whi̧ fo tokó̧ló tale inipatei, fokosói ala yóló dae fo ere?” yalepó.
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Ti fo depa, kale diki tare whi̧rapené topo whi̧né a̧ kaae tare topo whi̧paae i fo yalepóló ene felepó. Atéró duraalu, “I whi̧ta, Rom Gavman-né fake so whi̧tamo beta̧mó doi mole whi̧patei du beterapa, naao yaai dere ala kisipa faróló yae,” yalepó.
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Tétepa kale doasi topo whi̧ wóló Pol-paae woseturaalu, “Ya̧ Rom whi̧é,” depa, ama tokó̧ mótu duraalu, “Ȩ́pó,” yalepó.
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Ti fo depa kale topo whi̧né duraalu, “Ya̧lo doi Rom fake so whi̧tamo touróló mulaairaalu, doakale moni-né dupu yalepó,” yalepó. Ai fo depa Pol-né tokó̧ mótu duraalu, “Ya̧ta atéretei, ȩ ti Tarsus bemó deyaleteiné Rom whi̧ beterapó,” yalepó.
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Ai fo depa, woseturaalu, a̧ daai yale whi̧rape mo hapale hi̧kili fóló tumó daane felepó. Kale doasi topo whi̧né Pol a̧ta, Rom fake so whi̧ tua̧mó doi mole whi̧tei sein képiné dokirapóló a̧ witu yalepó.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Téró, hi̧ka be dȩtepa, kale diki tare whi̧rapené topo whi̧né Pol daai du betere fo tale yaairaalu, a̧ dipula beteraletei sokóló so whi̧mó momaratere whi̧rapené topo whi̧raperó, fo tokó̧ló taletere whi̧rapetamo toura̧le ape yalepó. Atéró wóló betó mupa, Pol dapesó fóló atima betó mole tua̧mó daalalepó.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.