Atos 16
Yesu Kerisoné So Whi̧ Tao Sere Kisi Fo Wisi (PPO) vs VC
1 Pol a̧ Derbe be huluapaae fóló nalo Listra be huluamó sókó felemó, ai bemó Yesuné ala eró tare whi̧ beta̧ ama doi Timoti beterepó. Ama hamata, Juda fakekó Talepaae kisipa tiró betere sotei, alimata Krik fake whi̧pó.
1 Chegou a Derbe e depois a Listra. Havia ali um discípulo, chamado Timóteo, filho de uma judia cristã, mas de pai grego,
2 Ai Listra be huluamó betó mole Keriso noraperó Ikoniam be huluamó betó mole norapetamoné Timotita, Keriso whi̧ wisinaalepóló dukirótu beterepó.
2 que gozava de ótima reputação junto dos irmãos de Listra e de Icônio.
3 Pol-né Timotikélé a̧tamo kwȩyaai tuȩ́ muturaalu, Timotiné tiki sekaȩ tukó̧póló yalepó. Ti aita ha̧le mei, Timotiné alimata Krik fake whi̧póló ai be hulua so whi̧ feané kisipareteiné Juda fake dée nalao̧sóró yalepó.
3 Paulo quis que ele fosse em sua companhia. Ao tomá-lo consigo, circuncidou-o, por causa dos judeus daqueles lugares, pois todos sabiam que o seu pai era grego.
4 Atima atéró, ai be huluarape doko̧ kuturaalu, Jerusalem bemó betó mole whi̧ disiraperó aposel whi̧rapetamoné Keriso so whi̧né wosóló, ao̧mó beteró̧póló asȩyale fo dosa̧ayóló yó melaté felepó.
4 Nas cidades pelas quais passavam, ensinavam que observassem as decisões que haviam sido tomadas pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém.
5 Atéró yó matere fo woseturaalu, ai be hulua doko̧mó betó mole Keriso so whi̧ Talené alamó fotoko̧ bualepó. Até dere kilituraalu, mepaae ha̧le betó mole so whi̧ atima Talepaae kisipa tira̧leta yaleteiné be dȩtere doko̧ Keriso so whi̧ fakeraté fu betalepó.
5 Assim as igrejas eram confirmadas na fé, e cresciam em número dia a dia.
6 Pol-ró ama fulumu whi̧rapetamo Esia hae kwiapaae kale fo wisi yó melaté fao̧sóró Dȩi Kepe Wisiné sesé depa taaróló, Frisia hae kwiaró Kalesia hae kwiatamomó maaté yó maté felepó.
6 Atravessando em seguida a Frígia e a província da Galácia, foram impedidos pelo Espírito Santo de anunciar a palavra de Deus na {província da} Ásia.
7 Atéró, atima Misia hae kwiaró Bitinia hae kwiatamo da̧lemó sókó wóló, Bitinia hae kwiapaae faai yaletei, Yesuné ama dotonale Dȩi Kepe Wisiné aipaae fao̧se yóló sesé yalepó.
7 Ao chegarem aos confins da Mísia, tencionavam seguir para a Bitínia, mas o Espírito de Jesus não o permitiu.
8 Atétepa, atima Misia hae kwia dekeróló Troas bepaae derepelepó.
8 Depois de haverem atravessado rapidamente a Mísia, desceram a Trôade.
9 Atéró, dikitamo Pol-né nokenaró dere kaaené Masedonia whi̧kó wóló kema yóló turaalu, “Da̧ Masedonia hae kwiamó betó mole so whi̧ tao sene ape,” yalepó.
9 De noite, Paulo teve uma visão: um macedônio, em pé, diante dele, lhe rogava: Passa à Macedônia, e vem em nosso auxílio!
10 Até dere ala kolóló, mo ai fapotóróti da̧ turukó horóló, kale Masedonia hae kwiapaae faairaalu, o̧la o̧la sisóló mulalepó. Ti noatepae, Kótóné mió wosetere kisi fo wisi Masedonia so whi̧paae yó melale fó̧póló, da̧ dotȩtapóló kisipa mualepó.
10 Assim que teve essa visão, procuramos partir para a Macedônia, certos de que Deus nos chamava a pregar-lhes o Evangelho.
11 Atéró, da̧ faairaalu Troas bemó wȩi nuku sóró Samotres bepaae fóló, aimó fiyalepó. Téró ai hi̧ka ti da̧ Neapolis bepaae felepó.
11 Embarcados em Trôade, fomos diretamente à Samotrácia e no outro dia a Neápolis;
12 Neapolis be hulua taaróló Filipai be huluamó sókó felepó. Ai be huluata, kale Rom Gavman-né doasi topo be ereteiné Masedonia hae kwia tua̧mó doi mulapó. Da̧ ai bemó betepa, mepaae be dȩrape kemeyalepó.
12 e dali a Filipos, que é a cidade principal daquele distrito da Macedônia, uma colônia {romana}. Nesta cidade nos detivemos por alguns dias.
13 Sa̧a nóló fo wosetere be dȩmó, da̧ ai be hulua bopéró betere tipi tu̧paae sókó fóló derepelepó. Atéró, tipi ao̧ró fole wȩi fókumó, Juda fake so whi̧né momaneta dere tiki kelaai felemó, mepaae sorapekélé, wóló betó mupa kelalepó. Atépa, da̧ doropóló, Kótóné fo yó melaairaalu kaae salepó.
13 No sábado, saímos fora da porta para junto do rio, onde pensávamos haver lugar de oração. Aí nos assentamos e falávamos às mulheres que se haviam reunido.
14 Téró, ai yó matere fo wosetu betere sokó beta̧né doi Lidiapó. Ai so a̧ Taiyatira be whi̧ soné sonaai kuti mepaae so whi̧tamo dotonóló moni su beterepó. Ai so Lidia a̧ta, Kótó ao̧mó naameyóló dua bitu, Talené doi sóró horótu beterepó. Atére so Pol-né yó mótu betere fo wosó̧póló, Kótónétei ama hosaa feteralepó.
14 Uma mulher, chamada Lídia, da cidade dos tiatirenos, vendedora de púrpura, temente a Deus, nos escutava. O Senhor abriu-lhe o coração, para atender às coisas que Paulo dizia.
15 Atéró, kale sokélé, a̧tamo beta̧mó betere ama fake so whi̧kélé, atima fea wȩi tópuralepó. Atéyale ki̧lipaae kale soné da̧paae duraalu, “Diaao̧ tuȩ́nétamo ȩ Talepaae kisipa tiró beterapó depa, ti dia̧ sawa be dȩmó ȩtamo betaalopa ape,” yóló dirii fo depa da̧ ama dere fo wosóló felepó.
15 Foi batizada juntamente com a sua família e fez-nos este pedido: Se julgais que tenho fé no Senhor, entrai em minha casa e ficai comigo. E obrigou-nos a isso.
16 Me sukamó da̧ momaneta dere tikipaae felemó, tu̧mó beta̧ wae sóró kutó diratere so seimale hokolaa yalepó. Ai sota, dowi kepené fotoko̧ratepa nalopaae yaaire ala kolóló i ala mo yaalopó dere fo mo dokonateremó doasi moni sóró a̧ tȩteróló kaae tare whi̧rapepaae maleta dua yalepó.
16 Certo dia, quando íamos à oração, eis que nos veio ao encontro uma moça escrava que tinha o espírito de Pitão, a qual com as suas adivinhações dava muito lucro a seus senhores.
17 Ai so seimalené Pol-sépi da̧ sya wou fo fake yóló duraalu, “I whi̧rape atimata, Mo ó Taoró daale Kótóné kutó diratere whi̧rapepó. Atimata dia̧ mo ti aluyao̧sóró tao saaire ala wisi i ape, yóló dia̧paae yó matere whi̧rapepó,” yalepó.
17 Pondo-se a seguir a Paulo e a nós, gritava: Estes homens são servos do Deus Altíssimo, que vos anunciam o caminho da salvação.
18 Be dȩtere doko̧ kale soné kale fo kaaetóró du betepa, Pol a̧ hó̧tepa fetée wóló dowi kepe foné sóró duraalu, “Yesu Kerisoné doimó dapa, ya̧ ai senaale tua̧mó beteretei taaróló sókó fae,” yalepó. Mo ai fo deretamotóró dowi kepe kale senaale taaróló sókó felepó.
18 Repetiu isto por muitos dias. Por fim, Paulo enfadou-se. Voltou-se para ela e disse ao espírito: Ordeno-te em nome de Jesus Cristo que saias dela. E na mesma hora ele saiu.
19 Até dere ala kale senaale talerapené kilitu, atima take du betale kaae moni saai dere tu̧ tikalepó kisipa mualepó. Téturaalu, Pol-ró Sailas-tamopaae doasi fopaae buóló atimaamo naasemó etȩ́e sóró tawalepó.
19 Vendo seus amos que se lhes esvaecera a esperança do lucro, pegaram Paulo e Silas e levaram-nos ao foro, à presença das autoridades.
20 Atéró, atima sóró beteró betere whi̧rapetamo fo teka̧airaalu, so whi̧ o̧la dotonótua dere tikipaae felepó. Atéró Rom Gavman-né fo tokó̧ló taleyó̧póló sóró beteró betere whi̧rapené keletómó daalóló duraalu, “Atimaamota, Juda whi̧nétei da̧né be hulua doró̧póló disirótu beterapó.
20 Em seguida, apresentaram-nos aos magistrados, acusando: Estes homens são judeus; amotinam a nossa cidade.
21 Atimaamonéta, da̧ Rom Gavman-né yao̧se yóló fo muló betere fo tukóló i ala yae yóló yó mótu beterapó,” yalepó.
21 E pregam um modo de vida que nós, romanos, não podemos admitir nem seguir.
22 Téró, kale senaale talerapené dere alamó so whi̧ mo fea atimatamo muni folo, Pol-ró Sailas-tamo só deratere fo du betalepó. Até du betepa, kale fo tokó̧ló tale dere whi̧rapené susupuratere whi̧rapepaae atimaamoné kuti sokóló biya̧né fokosói ala yae yalepó. Ti fo depa, atimaamoné deró betere kuti sorokóló taae faróló fokosoi ala yalepó.
22 O povo insurgiu-se contra eles. Os magistrados mandaram arrancar-lhes as vestes para açoitá-los com varas.
23 Ai ala du beteró, dipula be kaae tare whi̧né naase tua̧paae mulóló, a̧paae mo dirii fo yóló duraalu, “I whi̧ tamo botokó fao̧sóró mo wisiyóló kaae tawae,” yalepó.
23 Depois de lhes terem feito muitas chagas, meteram-nos na prisão, mandando ao carcereiro que os guardasse com segurança.
24 Téró, kale sekȩ́né yale fo wosóló, a̧ wituraalu kale whi̧ tamo mo be ke tua̧ dolopaae betera̧le felepó. Atéró, atimaamo botokó fao̧sóró ni fake dolopaae ho̧leke tamo deróló dulalepó
24 Este, conforme a ordem recebida, meteu-os na prisão inferior e prendeu-lhes os pés ao cepo.
25 Atéró bitu, mo dikitamo 12 kilok Pol-ró Sailas-tamo Kótópaae wole fo dere alaró momatamo deté fu betalepó. Atétu betepa, mepaae dipula bemó betó mole whi̧rapené wosó tarepó.
25 Pela meia-noite, Paulo e Silas rezavam e cantavam um hino a Deus, e os prisioneiros os escutavam.
26 Téyalemó, mo doakale wii bao wóló be tao sóró worerale tikimó, ai dipula be tu̧kélé, ha̧letei turukwȩ fóló whi̧rape dulótua yale sein képirapekélé, fea whaaló yóló ha̧le teraae felepó.
26 Subitamente, sentiu-se um terremoto tão grande que se abalaram até os fundamentos do cárcere. Abriram-se logo todas as portas e soltaram-se as algemas de todos.
27 Atépa, kale dipula be kaae tare diki tare whi̧ turukó holóló kelalemó, dipula be tu̧ mo fea turukwȩ fóló mupa kelalepó. Atépa kilitu, ai whi̧rape mo fea dapo dapo yóló fele nisi yóló ama sepakené a̧tei ama daai yalepó.
27 Acordou o carcereiro e, vendo abertas as portas do cárcere, supôs que os presos haviam fugido. Tirou da espada e queria matar-se.
28 Até depa, Pol-né fo fake yóló duraalu, “Naaotei ya̧ doraai kisipa muao̧se. Da̧ta, botokó feni, mo fea i betó mole ape,” yalepó.
28 Mas Paulo bradou em alta voz: Não te faças nenhum mal, pois estamos todos aqui.
29 Ti fo depa, kale diki tare whi̧né mepaae whi̧rapepaae sa̧ sóró ape yóló dipula be dolopaae fóló kelalemó, u ere alamó a̧ Pol-ró Sailas-tamo betere ao̧mó deraapisa fóló muni dere felepó.
29 Então o carcereiro pediu luz, entrou e lançou-se trêmulo aos pés de Paulo e Silas.
30 Atéró, kale whi̧ tamo dapesó fóló belamó daalo bitu, “Doa whi̧ tamo-ó, ȩ aluyao̧sóró tao só̧póló, noa alakó yaaloé?” yalepó.
30 Depois os conduziu para fora e perguntou-lhes: Senhores, que devo fazer para me salvar?
31 Ti fo depa kale whi̧ tamoné a̧paae tokó̧ mótu duraalu, “Ya̧ Tale Yesu Kerisopaae kisipa tiki feteyóló tiratepata, ti Kótóné ya̧kélé, naao fake so whi̧kélé, mo fea aluyao̧sóró tao saalo ai ape,” yalepó.
31 Disseram-lhe: Crê no Senhor Jesus e serás salvo, tu e tua família.
32 Atéró atimaamoné Talené fo a̧paaekélé, ama bemó betó mole so whi̧ feapaaekélé, yó melalepó.
32 Anunciaram-lhe a palavra de Deus, a ele e a todos os que estavam em sua casa.
33 Téró, mo ai dilikitamotóró kale whi̧ atimaamo daale tikimó dowaléyale tiki wȩi fokoralepó. Atéró mo tétitóró kale whi̧ a̧kélé, ama naale senaale sokélé, mo fea wȩi tópuralepó.
33 Então, naquela mesma hora da noite, ele cuidou deles e lavou-lhes as chagas. Imediatamente foi batizado, ele e toda a sua família.
34 Atéró, kale whi̧né Pol-ró Sailas-tamo ama bepaae dapesó fóló, o̧la melalepó. Téturaalu, kale sekȩ́ a̧kélé, ama naale senaalekélé, somakélé, atima fea Tale Kótópaae kisipa tiki tiróló bituraalu, hai̧né sukó̧ló hȩkese du betalepó.
34 Em seguida, ele os fez subir para sua casa, pôs-lhes a mesa e alegrou-se com toda a sua casa por haver crido em Deus.
35 Téró, hi̧ka be dȩtepa, kale fo tokó̧ló tale dere whi̧rapené diki tare whi̧rapepaae duraalu, “Kale dipula be kaae tare whi̧paae ai kale whi̧ tamo fó̧pólópa, dotȩyae,” fo ene fó̧póló dotonalepó.
35 Quando amanheceu, os magistrados mandaram os lictores dizer: Solta esses homens.
36 Atéró wóló ai fo depa, kale dipula be kaae tare whi̧né Pol-ró Sailas-tamopaae duraalu, “Kale fo tokó̧ló tale dere whi̧rapené diaamopaae dua wisiyóló fae yó a̧ló beterapa, diaamo fae,” yalepó.
36 O carcereiro transmitiu essa mensagem a Paulo: Os magistrados mandaram-me dizer que vos ponha em liberdade. Saí, pois, e ide em paz.
37 Ti fo yaletei Pol-né ai whi̧rapepaae duraalu, “Da̧mo kikiti sókó daaróló mo faalo meipó. Ti noa betené mei, da̧mokélé Rom faketamo touróló doi beta̧mó mole whi̧tei, diaao̧ da̧motamo fo tokó̧ló wisiyóló taleni, ha̧keamó so whi̧né keletómó da̧mo ha̧le ho̧ko doló sameatamo dipula beteralepó. Até yaletei da̧mopaae kikiti sókó daalóló fae dere wisirapóló de? Ai ala wisinipa, mo atimatóró wóló da̧mo sokotepa wisirapó,” yalepó.
37 Mas Paulo replicou: Sem nenhum julgamento nos açoitaram publicamente, a nós que somos cidadãos romanos, e meteram-nos no cárcere, e agora nos lançam fora ocultamente... Não há de ser assim! Mas venham e soltem-nos pessoalmente!
38 Ai fo depa, kale diki tare whi̧rape fóló, topo whi̧rapepaae ene felepó. Ai fo woseturaalu, atima kisipané Pol-ró Sailas-tamo kae fake nisi yaletei, Rom faketamo touró beterapó depa, woseturaalu atima wiyalepó.
38 Os lictores deram parte dessas palavras aos magistrados. Estes temeram, ao ouvir dizer que eram romanos.
39 Atéró atimané Pol-ró Sailas-tamopaae dua naamei fo yóló duraalu, “Diaamo ha̧le fó̧póló dipula sokotapa, i be hulua taaróló dua faasepe,” yalepó.
39 Foram e lhes falaram brandamente. Pedindo desculpas, rogavam-lhes que se retirassem da cidade.
40 Atétepa, Pol-ró Salasitamo dipula be taaróló Lidiané bepaae felepó. Atéró fóló kelalemó, aimó Yesu Kerisopaae kisipa tiki tiró betere hamomarape touró betepa kelalepó. Atépa atimaamoné atimapaae Talené ala tua̧mó diriyóló beteró̧póló, ketekȩ bulatere fo du beteró atimaamo felepó.
40 Saindo do cárcere, entraram em casa de Lídia, onde reviram e consolaram os irmãos. Depois partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.