Atos 16
Yesu Kerisoné So Whi̧ Tao Sere Kisi Fo Wisi (PPO) vs NVT
1 Pol a̧ Derbe be huluapaae fóló nalo Listra be huluamó sókó felemó, ai bemó Yesuné ala eró tare whi̧ beta̧ ama doi Timoti beterepó. Ama hamata, Juda fakekó Talepaae kisipa tiró betere sotei, alimata Krik fake whi̧pó.
1 Paulo foi primeiro a Derbe e depois a Listra, onde havia um jovem discípulo chamado Timóteo. A mãe dele era uma judia convertida, e o pai era grego.
2 Ai Listra be huluamó betó mole Keriso noraperó Ikoniam be huluamó betó mole norapetamoné Timotita, Keriso whi̧ wisinaalepóló dukirótu beterepó.
2 Os irmãos em Listra e em Icônio o tinham em alta consideração,
3 Pol-né Timotikélé a̧tamo kwȩyaai tuȩ́ muturaalu, Timotiné tiki sekaȩ tukó̧póló yalepó. Ti aita ha̧le mei, Timotiné alimata Krik fake whi̧póló ai be hulua so whi̧ feané kisipareteiné Juda fake dée nalao̧sóró yalepó.
3 de modo que Paulo pediu que ele os acompanhasse em sua viagem. Em respeito aos judeus da região, providenciou que Timóteo fosse circuncidado antes de partirem, pois todos sabiam que o pai dele era grego.
4 Atima atéró, ai be huluarape doko̧ kuturaalu, Jerusalem bemó betó mole whi̧ disiraperó aposel whi̧rapetamoné Keriso so whi̧né wosóló, ao̧mó beteró̧póló asȩyale fo dosa̧ayóló yó melaté felepó.
4 Em toda cidade por onde passavam, instruíam os irmãos a seguirem as decisões tomadas pelos apóstolos e presbíteros em Jerusalém.
5 Atéró yó matere fo woseturaalu, ai be hulua doko̧mó betó mole Keriso so whi̧ Talené alamó fotoko̧ bualepó. Até dere kilituraalu, mepaae ha̧le betó mole so whi̧ atima Talepaae kisipa tira̧leta yaleteiné be dȩtere doko̧ Keriso so whi̧ fakeraté fu betalepó.
5 Assim, as igrejas eram fortalecidas na fé e cresciam em número a cada dia.
6 Pol-ró ama fulumu whi̧rapetamo Esia hae kwiapaae kale fo wisi yó melaté fao̧sóró Dȩi Kepe Wisiné sesé depa taaróló, Frisia hae kwiaró Kalesia hae kwiatamomó maaté yó maté felepó.
6 Em seguida, Paulo e Silas viajaram pela região da Frígia e da Galácia, pois o Espírito Santo os impediu de pregar a palavra na província da Ásia.
7 Atéró, atima Misia hae kwiaró Bitinia hae kwiatamo da̧lemó sókó wóló, Bitinia hae kwiapaae faai yaletei, Yesuné ama dotonale Dȩi Kepe Wisiné aipaae fao̧se yóló sesé yalepó.
7 Então, chegando à fronteira da Mísia, tentaram ir para o norte, em direção à Bitínia, mas o Espírito de Jesus não permitiu.
8 Atétepa, atima Misia hae kwia dekeróló Troas bepaae derepelepó.
8 Assim, seguiram viagem pela Mísia até o porto de Trôade.
9 Atéró, dikitamo Pol-né nokenaró dere kaaené Masedonia whi̧kó wóló kema yóló turaalu, “Da̧ Masedonia hae kwiamó betó mole so whi̧ tao sene ape,” yalepó.
9 Naquela noite, Paulo teve uma visão, na qual um homem da Macedônia em pé lhe suplicava: “Venha para a Macedônia e ajude-nos!”.
10 Até dere ala kolóló, mo ai fapotóróti da̧ turukó horóló, kale Masedonia hae kwiapaae faairaalu, o̧la o̧la sisóló mulalepó. Ti noatepae, Kótóné mió wosetere kisi fo wisi Masedonia so whi̧paae yó melale fó̧póló, da̧ dotȩtapóló kisipa mualepó.
10 Então decidimos partir de imediato para a Macedônia, concluindo que Deus nos havia chamado para anunciar ali as boas-novas.
11 Atéró, da̧ faairaalu Troas bemó wȩi nuku sóró Samotres bepaae fóló, aimó fiyalepó. Téró ai hi̧ka ti da̧ Neapolis bepaae felepó.
11 Embarcamos em Trôade e navegamos diretamente para a ilha de Samotrácia e, no dia seguinte, chegamos a Neápolis.
12 Neapolis be hulua taaróló Filipai be huluamó sókó felepó. Ai be huluata, kale Rom Gavman-né doasi topo be ereteiné Masedonia hae kwia tua̧mó doi mulapó. Da̧ ai bemó betepa, mepaae be dȩrape kemeyalepó.
12 Dali, alcançamos Filipos, cidade importante dessa região da Macedônia e colônia romana, e ali permanecemos vários dias.
13 Sa̧a nóló fo wosetere be dȩmó, da̧ ai be hulua bopéró betere tipi tu̧paae sókó fóló derepelepó. Atéró, tipi ao̧ró fole wȩi fókumó, Juda fake so whi̧né momaneta dere tiki kelaai felemó, mepaae sorapekélé, wóló betó mupa kelalepó. Atépa, da̧ doropóló, Kótóné fo yó melaairaalu kaae salepó.
13 No sábado, saímos da cidade e fomos à margem do rio, onde esperávamos encontrar um lugar de oração. Sentamo-nos e começamos a conversar com algumas mulheres ali reunidas.
14 Téró, ai yó matere fo wosetu betere sokó beta̧né doi Lidiapó. Ai so a̧ Taiyatira be whi̧ soné sonaai kuti mepaae so whi̧tamo dotonóló moni su beterepó. Ai so Lidia a̧ta, Kótó ao̧mó naameyóló dua bitu, Talené doi sóró horótu beterepó. Atére so Pol-né yó mótu betere fo wosó̧póló, Kótónétei ama hosaa feteralepó.
14 Uma delas era uma mulher temente a Deus chamada Lídia, da cidade de Tiatira, comerciante de tecido de púrpura. Enquanto ela nos ouvia, o Senhor lhe abriu o coração, e ela aceitou aquilo que Paulo estava dizendo.
15 Atéró, kale sokélé, a̧tamo beta̧mó betere ama fake so whi̧kélé, atima fea wȩi tópuralepó. Atéyale ki̧lipaae kale soné da̧paae duraalu, “Diaao̧ tuȩ́nétamo ȩ Talepaae kisipa tiró beterapó depa, ti dia̧ sawa be dȩmó ȩtamo betaalopa ape,” yóló dirii fo depa da̧ ama dere fo wosóló felepó.
15 Foi batizada, junto com sua família, e pediu que nos hospedássemos em sua casa. “Se concordam que creio de fato no Senhor, venham ficar em minha casa”, disse ela, e insistiu até que aceitamos.
16 Me sukamó da̧ momaneta dere tikipaae felemó, tu̧mó beta̧ wae sóró kutó diratere so seimale hokolaa yalepó. Ai sota, dowi kepené fotoko̧ratepa nalopaae yaaire ala kolóló i ala mo yaalopó dere fo mo dokonateremó doasi moni sóró a̧ tȩteróló kaae tare whi̧rapepaae maleta dua yalepó.
16 Certo dia, enquanto íamos ao lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava possuída por um espírito pelo qual ela predizia o futuro. Com suas adivinhações, ganhava muito dinheiro para seus senhores.
17 Ai so seimalené Pol-sépi da̧ sya wou fo fake yóló duraalu, “I whi̧rape atimata, Mo ó Taoró daale Kótóné kutó diratere whi̧rapepó. Atimata dia̧ mo ti aluyao̧sóró tao saaire ala wisi i ape, yóló dia̧paae yó matere whi̧rapepó,” yalepó.
17 Ela seguia Paulo e a nós, gritando: “Estes homens são servos do Deus Altíssimo e vieram anunciar como vocês podem ser salvos!”.
18 Be dȩtere doko̧ kale soné kale fo kaaetóró du betepa, Pol a̧ hó̧tepa fetée wóló dowi kepe foné sóró duraalu, “Yesu Kerisoné doimó dapa, ya̧ ai senaale tua̧mó beteretei taaróló sókó fae,” yalepó. Mo ai fo deretamotóró dowi kepe kale senaale taaróló sókó felepó.
18 Isso continuou por vários dias, até que Paulo, indignado, se voltou e disse ao espírito dentro da jovem: “Eu ordeno em nome de Jesus Cristo que saia dela”. E, no mesmo instante, o espírito a deixou.
19 Até dere ala kale senaale talerapené kilitu, atima take du betale kaae moni saai dere tu̧ tikalepó kisipa mualepó. Téturaalu, Pol-ró Sailas-tamopaae doasi fopaae buóló atimaamo naasemó etȩ́e sóró tawalepó.
19 Quando os senhores da escrava viram que suas expectativas de lucro haviam sido frustradas, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram à presença das autoridades, na praça do mercado.
20 Atéró, atima sóró beteró betere whi̧rapetamo fo teka̧airaalu, so whi̧ o̧la dotonótua dere tikipaae felepó. Atéró Rom Gavman-né fo tokó̧ló taleyó̧póló sóró beteró betere whi̧rapené keletómó daalóló duraalu, “Atimaamota, Juda whi̧nétei da̧né be hulua doró̧póló disirótu beterapó.
20 “Estes judeus estão tumultuando a cidade!”, gritaram para os magistrados.
21 Atimaamonéta, da̧ Rom Gavman-né yao̧se yóló fo muló betere fo tukóló i ala yae yóló yó mótu beterapó,” yalepó.
21 “Eles ensinam costumes que nós, romanos, não podemos seguir, pois contrariam nossas leis!”
22 Téró, kale senaale talerapené dere alamó so whi̧ mo fea atimatamo muni folo, Pol-ró Sailas-tamo só deratere fo du betalepó. Até du betepa, kale fo tokó̧ló tale dere whi̧rapené susupuratere whi̧rapepaae atimaamoné kuti sokóló biya̧né fokosói ala yae yalepó. Ti fo depa, atimaamoné deró betere kuti sorokóló taae faróló fokosoi ala yalepó.
22 Logo, uma multidão revoltada se juntou contra Paulo e Silas, e os magistrados ordenaram que os dois fossem despidos e açoitados com varas.
23 Ai ala du beteró, dipula be kaae tare whi̧né naase tua̧paae mulóló, a̧paae mo dirii fo yóló duraalu, “I whi̧ tamo botokó fao̧sóró mo wisiyóló kaae tawae,” yalepó.
23 Depois de serem severamente açoitados, foram lançados na prisão. O carcereiro recebeu ordens para não os deixar escapar,
24 Téró, kale sekȩ́né yale fo wosóló, a̧ wituraalu kale whi̧ tamo mo be ke tua̧ dolopaae betera̧le felepó. Atéró, atimaamo botokó fao̧sóró ni fake dolopaae ho̧leke tamo deróló dulalepó
24 por isso os colocou no cárcere interno, prendendo-lhes os pés no tronco.
25 Atéró bitu, mo dikitamo 12 kilok Pol-ró Sailas-tamo Kótópaae wole fo dere alaró momatamo deté fu betalepó. Atétu betepa, mepaae dipula bemó betó mole whi̧rapené wosó tarepó.
25 Por volta da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam hinos a Deus, e os outros presos ouviam.
26 Téyalemó, mo doakale wii bao wóló be tao sóró worerale tikimó, ai dipula be tu̧kélé, ha̧letei turukwȩ fóló whi̧rape dulótua yale sein képirapekélé, fea whaaló yóló ha̧le teraae felepó.
26 De repente, houve um forte terremoto, e até os alicerces da prisão foram sacudidos. No mesmo instante, todas as portas se abriram e as correntes de todos os presos se soltaram.
27 Atépa, kale dipula be kaae tare diki tare whi̧ turukó holóló kelalemó, dipula be tu̧ mo fea turukwȩ fóló mupa kelalepó. Atépa kilitu, ai whi̧rape mo fea dapo dapo yóló fele nisi yóló ama sepakené a̧tei ama daai yalepó.
27 Quando o carcereiro acordou, viu as portas da prisão escancaradas. Imaginando que os prisioneiros haviam escapado, puxou a espada para se matar.
28 Até depa, Pol-né fo fake yóló duraalu, “Naaotei ya̧ doraai kisipa muao̧se. Da̧ta, botokó feni, mo fea i betó mole ape,” yalepó.
28 Paulo, porém, gritou: “Não se mate! Estamos todos aqui!”.
29 Ti fo depa, kale diki tare whi̧né mepaae whi̧rapepaae sa̧ sóró ape yóló dipula be dolopaae fóló kelalemó, u ere alamó a̧ Pol-ró Sailas-tamo betere ao̧mó deraapisa fóló muni dere felepó.
29 O carcereiro mandou que trouxessem luz e correu até o cárcere, onde se prostrou, tremendo de medo, diante de Paulo e Silas.
30 Atéró, kale whi̧ tamo dapesó fóló belamó daalo bitu, “Doa whi̧ tamo-ó, ȩ aluyao̧sóró tao só̧póló, noa alakó yaaloé?” yalepó.
30 Então ele os levou para fora e perguntou: “Senhores, que devo fazer para ser salvo?”.
31 Ti fo depa kale whi̧ tamoné a̧paae tokó̧ mótu duraalu, “Ya̧ Tale Yesu Kerisopaae kisipa tiki feteyóló tiratepata, ti Kótóné ya̧kélé, naao fake so whi̧kélé, mo fea aluyao̧sóró tao saalo ai ape,” yalepó.
31 Eles responderam: “Creia no Senhor Jesus, e você e sua família serão salvos”.
32 Atéró atimaamoné Talené fo a̧paaekélé, ama bemó betó mole so whi̧ feapaaekélé, yó melalepó.
32 Então pregaram a palavra do Senhor a ele e a toda a sua família.
33 Téró, mo ai dilikitamotóró kale whi̧ atimaamo daale tikimó dowaléyale tiki wȩi fokoralepó. Atéró mo tétitóró kale whi̧ a̧kélé, ama naale senaale sokélé, mo fea wȩi tópuralepó.
33 Mesmo sendo tarde da noite, o carcereiro cuidou deles e lavou suas feridas. Em seguida, ele e todos os seus foram batizados.
34 Atéró, kale whi̧né Pol-ró Sailas-tamo ama bepaae dapesó fóló, o̧la melalepó. Téturaalu, kale sekȩ́ a̧kélé, ama naale senaalekélé, somakélé, atima fea Tale Kótópaae kisipa tiki tiróló bituraalu, hai̧né sukó̧ló hȩkese du betalepó.
34 Depois, levou-os para sua casa e lhes serviu uma refeição, e ele e toda a sua família se alegraram porque creram em Deus.
35 Téró, hi̧ka be dȩtepa, kale fo tokó̧ló tale dere whi̧rapené diki tare whi̧rapepaae duraalu, “Kale dipula be kaae tare whi̧paae ai kale whi̧ tamo fó̧pólópa, dotȩyae,” fo ene fó̧póló dotonalepó.
35 Na manhã seguinte, os magistrados mandaram os guardas ordenarem ao carcereiro: “Solte estes homens!”.
36 Atéró wóló ai fo depa, kale dipula be kaae tare whi̧né Pol-ró Sailas-tamopaae duraalu, “Kale fo tokó̧ló tale dere whi̧rapené diaamopaae dua wisiyóló fae yó a̧ló beterapa, diaamo fae,” yalepó.
36 Então o carcereiro mandou dizer a Paulo: “Os magistrados disseram que você e Silas estão livres. Vão em paz”.
37 Ti fo yaletei Pol-né ai whi̧rapepaae duraalu, “Da̧mo kikiti sókó daaróló mo faalo meipó. Ti noa betené mei, da̧mokélé Rom faketamo touróló doi beta̧mó mole whi̧tei, diaao̧ da̧motamo fo tokó̧ló wisiyóló taleni, ha̧keamó so whi̧né keletómó da̧mo ha̧le ho̧ko doló sameatamo dipula beteralepó. Até yaletei da̧mopaae kikiti sókó daalóló fae dere wisirapóló de? Ai ala wisinipa, mo atimatóró wóló da̧mo sokotepa wisirapó,” yalepó.
37 Paulo, no entanto, respondeu: “Eles nos açoitaram publicamente sem julgamento e nos colocaram na prisão, e nós somos cidadãos romanos. Agora querem que vamos embora às escondidas? De maneira nenhuma! Que venham eles mesmos e nos soltem”.
38 Ai fo depa, kale diki tare whi̧rape fóló, topo whi̧rapepaae ene felepó. Ai fo woseturaalu, atima kisipané Pol-ró Sailas-tamo kae fake nisi yaletei, Rom faketamo touró beterapó depa, woseturaalu atima wiyalepó.
38 Os guardas relataram isso aos magistrados, que ficaram assustados por saber que Paulo e Silas eram cidadãos romanos.
39 Atéró atimané Pol-ró Sailas-tamopaae dua naamei fo yóló duraalu, “Diaamo ha̧le fó̧póló dipula sokotapa, i be hulua taaróló dua faasepe,” yalepó.
39 Foram até a prisão e lhes pediram desculpas. Então os trouxeram para fora e suplicaram que deixassem a cidade.
40 Atétepa, Pol-ró Salasitamo dipula be taaróló Lidiané bepaae felepó. Atéró fóló kelalemó, aimó Yesu Kerisopaae kisipa tiki tiró betere hamomarape touró betepa kelalepó. Atépa atimaamoné atimapaae Talené ala tua̧mó diriyóló beteró̧póló, ketekȩ bulatere fo du beteró atimaamo felepó.
40 Quando Paulo e Silas saíram da prisão, voltaram à casa de Lídia. Ali se encontraram com os irmãos e os encorajaram mais uma vez. Depois, partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.