Atos 12

Yesu Kerisoné So Whi̧ Tao Sere Kisi Fo Wisi (PPO) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Atétu betere alimó Kin Herot-né mepaae Keriso whi̧paae doakale susupui ala eróló ama diki tare whi̧rapepaae dipula betera̧leta yae yóló mulalepó.
1 Por essa época, o rei Herodes Agripa começou a perseguir violentamente algumas pessoas da igreja.
2 Atéró, Jon-né noma Jems atima doakale bóe dele sepakené depa tikalepó.
2 Mandou matar à espada Tiago, irmão de João.
3 Kale Kin Herot-né Jems delemó Juda so whi̧ hȩkesené sinitu betalepó. Atétere ala kilituraalu, ama diki tare whi̧rapepaae Pitakélé, dipula beteraai, dape sene fae depa, fóló tawalepó. Atétere alata, kale fopei bred o bulayóló nokole alimó yalepó.
3 Quando Herodes viu quanto isso agradava os judeus, também prendeu Pedro durante a celebração da Festa dos Pães sem Fermento.
4 Atéró Pita tawóló sóró fóló, so whi̧ feané keletómó fo tokó̧ló taleyaairaalu, diki tare whi̧rapené naase tua̧paae sóró beteralepó. Téró, ai diki tare whi̧rape atima fake dou̧ró aleyóló beteró beterepó. Téró, Herot-né yóló mulóturaalu, kale bosenée fele be dȩ kemetepa, ti da̧né Pita a̧ dó̧póló fo tokó̧ló taleyaalopó yalepó.
4 Depois, lançou-o na cadeia, sob a guarda de quatro escoltas, cada uma com quatro soldados. A intenção de Herodes era apresentar Pedro aos judeus para julgamento público depois da Páscoa.
5 Pita atéró dipula beteró betepa, Keriso so whi̧né Kótóné Pita tao só̧póló, momatere ala ha̧le yótóró tarepó.
5 Enquanto Pedro estava no cárcere, a igreja orava fervorosamente a Deus por ele.
6 Téró, kale Kin Herot-né hi̧ka be dȩtepa, so whi̧ feané keletómó fo tokó̧ló taleyaai diki tare whi̧ uté betóo, ité betóo, ere tua̧mó Pita sein képiné dokóló beteralepó. Atéró betepa, ai tu̧ sókó walemó diki tare whi̧né kaae tawóló daalepó.
6 Na noite antes de Pedro ser levado a julgamento, ele dormia, preso com duas correntes entre dois soldados, e outros montavam guarda na porta da prisão.
7 Tépa, Talené ama hepen bemó kutó diratere ensel wóló, dȩné Pita beteró betere dipula be dolo dȩyó felepó. Atéró kale ensel sókó wóló, Pita-né hu̧lumó haróló duraalu, “Pita-ó, mo hapale turukó holae,” deremó Pitané naasemó sere sein képi whaalóyóló ha̧letei teraae derepelepó.
7 De repente, uma luz intensa brilhou na cela, e um anjo do Senhor apareceu. Tocou no lado de Pedro para acordá-lo e disse: “Depressa! Levante-se!”, e as correntes caíram dos pulsos de Pedro.
8 Atétepa, kale ensel-né Pitapaae duraalu, “Naao hó beró kutitamo hapale sae,” depa, salepó. Atéró, “Naao tómó bukutere kutikélé, bukóló ȩ sya ape,” yalepó.
8 Então o anjo lhe disse: “Vista-se e calce as sandálias”, e Pedro obedeceu. “Agora vista a capa e siga-me”, ordenou o anjo.
9 Pita a̧ atéró, ai dipula be taaróló ensel fole tiki sya furaalu, ita a̧paae ensel-né dapóló kisipa muni, noke naró dere nisi yalepó.
9 Pedro deixou a cela, seguindo o anjo. O tempo todo, porém, pensava que era uma visão, sem entender que era real o que ocorria.
10 Atimaamo atéró furaalu, mo folosóró kaae tawóló daaló betere diki tare whi̧ dekeróló tua̧mó daale diki tare whi̧kélé, kale dere kaae dekeróló sókó felepó. Atéró furaalu, kale be hulua bopéró betere tipi tu̧mó doakale aiyon kapa fakené aleyóló kinó betere tu̧kélé, ama ha̧letei, tukwȩ fóló mupa, atimaamo belapaae sókó felepó. Téró, atimaamo ai tu̧ dapo tópaae derepelemó, kale ensel Pita taaróló, aimótei alu yó deyalepó.
10 Passaram o primeiro e o segundo postos de guarda e, quando chegaram ao portão de ferro que dava para a cidade, o portão se abriu sozinho para eles. Os dois passaram e foram caminhando ao longo da rua até que, subitamente, o anjo o deixou.
11 Téró, Pitané ensel-né a̧paae erale alarape fea kisipa yóló duraalu, “Mió ya̧lo kisiparapó. Ita, noke naró dere nisi yalemó motei irapó. Kale Kin Herot-ró Juda so whi̧tamo atima hȩkesené sukuturaalu, ȩpaae eraaire ala mo erao̧sórópóló, Talené ama ensel-né ȩ tao sene ai weirapó,” yalepó.
11 Por fim, Pedro caiu em si. “É verdade mesmo!”, disse ele. “O Senhor enviou seu anjo para me salvar daquilo que Herodes e os judeus planejavam me fazer!”
12 Kale ensel-né a̧paae erale ala mo diriyóló tuȩ́ muturaalu, Mariané bepaae felepó. Mariata, Jon-tei, me doi Mark-né hamapó. Téyalemó, so whi̧ mo fea beta̧paae touróló bitu, momatu beteremó sókó felepó.
12 Quando Pedro se deu conta disso, foi à casa de Maria, mãe de João Marcos, onde muitos estavam reunidos para orar.
13 Téró, Pita a̧ wóló bela tu̧ ao̧ró daalu kokopórótu betepa, ai bemó kutó diratere so seimale Roda tu̧ tuki̧yaai walepó.
13 Ele bateu à porta da frente, e uma serva chamada Rode foi atender.
14 Téyalemó, kale senaalené Pitané fo nakome wosóló hai̧tu, tu̧ hapale tukuni, fesaae folo bemó betó mole so whi̧paae kale Pita wóló a belamó daalapó fo ene felepó.
14 Ao reconhecer a voz de Pedro, ficou tão contente que, em vez de abrir a porta, correu de volta para dentro dizendo a todos: “Pedro está à porta!”.
15 Ai fo deremó, kale so whi̧né Roda-paae duraalu, “Ti senaale ya̧ topo doyóló keyaa fu de?” yalepó. Ai fo depa, kale senaalekó duraalu, “Meipó. Pita mo wóló até belaró daale ape,” yalepó. Tétepa, kale so whi̧né duraalu, “Motamo epa, ti a̧ kaae tare ensel-né tao su yalepa kelae,” yalepó.
15 Eles, porém, disseram: “Você está fora de si!”. Diante da insistência dela, concluíram: “Deve ser o anjo dele”.
16 Atima ai fo du betepa, Pita daalu tu ha̧le kokopórótu betalepó. Atétu betepa, nalo kale so whi̧ atima fóló tu̧ tuki̧óló kelalemó, Pita wóló daapa kilita sókó furaalu, siratu betalepó.
16 Enquanto isso, Pedro continuava a bater. Quando, por fim, abriram a porta e o viram, ficaram admirados.
17 Tétepa, Pitané ama naasenétei yóló duraalu, atimapaae fo taalae yalepó. Téró atimapaae Talené a̧ dipula bemó betepa, tao sóró dape só wale ala fea yó melalepó. Atétu beteró, ai so whi̧paae duraalu, “I fota, Jems-ró mepaae Keriso norapetamopaae yó melae,” yóló a̧ metikipaae faai felepó.
17 Ele fez um sinal para se acalmarem e lhes contou como o Senhor o havia tirado da prisão. “Contem a Tiago e aos outros irmãos o que aconteceu”, disse ele. Então foi para outro lugar.
18 Atéró hi̧ka Pita a̧ kemei fi sisópaae eté yalepó. Kale diki tare whi̧rape atima wóló kelalemó, Pita bitinipa, a̧ neyóló sókó felerópóló, atima mo doakale fo tiki kȩlaaratu betalepó.
18 Ao amanhecer, houve grande alvoroço entre os soldados a respeito do que tinha acontecido a Pedro.
19 Atépa, kale doasi topo whi̧ Herot-né ama diki tare whi̧rapepaae duraalu, mo dekéró keketé kwȩyae depa, keka̧letei a̧ kilinipó. Tétepa, ama diki tare whi̧rapepaae Pita dipula betepa kaae tawóló daalale diki tare whi̧rapetamo fo tokó̧ló kemetepa, mo ti sinó̧póló dae yóló mulalepó.
19 Herodes ordenou que fosse feita uma busca completa por ele. Não conseguindo encontrá-lo, interrogou os guardas e mandou executá-los. Depois disso, Herodes partiu da Judeia e foi passar algum tempo em Cesareia.
20 Até du beteró, suka memó Herot a̧ Judia hae kwia taaróló Sesaria hae kwiapaae doropóló, aimó mepaae be dȩrape betalepó.
20 O rei Herodes estava muito irado com o povo de Tiro e Sidom. Assim, as duas cidades se uniram na tentativa de se reconciliar com o rei, pois dependiam de suas terras para obter alimento. Então, tendo conquistado o apoio de Blasto, assistente pessoal do rei,
21 Atéró, atimané kale tukóló mulale be dȩ wapa, Herot a̧ Kin-né kuti wisinaale deróló so whi̧ touróló betere tikimó sókó felepó. Atéró doasi topo whi̧ betere sea-mó bituraalu, so whi̧paae fo du betalepó.
21 conseguiram uma audiência. No dia marcado, Herodes, vestindo seus trajes reais, sentou-se em seu trono e fez um discurso para eles.
22 So whi̧ feané ama dere fomó doi hale sóró horóturaalu, “Ama dere fota, kótóné fo kaae dapóló,” dukirótu betalepó.
22 O povo o ovacionava, gritando: “É a voz de um deus, e não de um homem!”.
23 Téteremó, ai fapotóróti Talené ensel wóló kale sekȩ́né Talené doi sóró horéniteremó a̧ dóló ama tiki mokené turukó nóló mo ti sukunalepó.
23 No mesmo instante, um anjo do Senhor feriu Herodes com uma enfermidade, pois ele não ofereceu a glória a Deus. Foi comido por vermes e morreu.
24 Atéturaalu, Tale Kótóné fo ai be felekemó betó mole so whi̧ feané wosóló fakeraté felepó.
24 Enquanto isso, a palavra de Deus continuava a se espalhar, e havia muitos novos convertidos.
25 Banabas-ró Sol-tamoné so whi̧ tao saai sóró wale moni melóló Jerusalem taaróló momó furaalu, Jon-ró Mak-tamo dape sóró Antiok bepaae fesaae felepó.
25 Quando Barnabé e Saulo terminaram sua missão em Jerusalém, voltaram levando consigo João Marcos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.