Êxodo 16
Pohnpeian Bible with Apocrypha (PON2006A) vs NVT
1 Eri pokon en mehn Israel ko ahpw mweselsang Elim, oh ni eisek limaun keriaun sounpwong, mwurin ar mweselda sang Isip, re ahpw lellahng sapwtehn en Sur, me mihte nanpwungen Elim oh Sainai.
1 A comunidade de Israel partiu de Elim e chegou ao deserto de Sim, entre Elim e o monte Sinai, no décimo quinto dia do segundo mês, após a saída do Egito.
2 Irail koaros eri kaulimala oh lipahnedihada Moses oh Aaron nan sapwtehno,
2 Também ali, toda a comunidade de Israel se queixou de Moisés e Arão.
3 re ndaiong ira, “E mwahwongete KAUN-O en ketin kemeikitala nan Isip, wasa se kin mwomwohdete mpen nait einpwoat en uduk ko oh tungutungoale uwen sali me se anahne. Komwi ahpw kahreikitodohng nan sahpwtehn wet pwe se en mehkihla duhpek.”
3 “Se ao menos o S enhor tivesse nos matado no Egito!”, lamentavam-se. “Lá, nós nos sentávamos em volta de panelas cheias de carne e comíamos pão à vontade. Mas agora vocês nos trouxeram a este deserto para nos matar de fome!”
4 KAUN-O ahpw mahsanihong Moses, “I pahn kamwerehdiong kumwail koaros pilawa sang pahnlahng. Rahn koaros aramas akan en kohieisang nan imwarail kan oh kihpene arail tungoal me pahn kin itarohng rahn ehu. Pwe I men song irail, ma re pahn idawehn ei kosonned akan de soh.
4 Então o S enhor disse a Moisés: “Vejam, farei chover comida do céu para vocês. Diariamente o povo sairá e recolherá a quantidade de alimento que precisar para aquele dia. Com isso, eu os provarei para ver se seguirão ou não minhas instruções.
5 Ni keweneun rahn, re en kihpene pak riapak uwen me re kihpene rahn teiko, oh kaunopada.”
5 No sexto dia, quando recolherem o alimento e o prepararem, haverá o dobro do normal”.
6 Moses oh Aaron eri padahkihong mehn Israel ko koaros, “Soutik wet kumwail pahn ese me KAUN-O, iei ih me ketin kahluwaikumwaildo sang Isip,
6 Assim, Moisés e Arão disseram a todos os israelitas: “Ao entardecer, vocês saberão que foi o S enhor quem os tirou da terra do Egito.
7 oh nimengseng kumwail pahn kilang lingaling en KAUN-O. Pwe e ketin karongeier amwail kaulime—ei, amwail kaulime, pwe kiht, ihte at pwais, kapwaiada sapwellime kaweid kan.”
7 Pela manhã, verão a glória do S enhor , pois ele ouviu suas queixas, que são contra ele, e não contra nós. O que fizemos para vocês se queixarem de nós?”.
8 Moses ahpw pil patohwan, “KAUN-O me pahn ketikihong kumwail uduk pwe kumwail en tungoale nin soutik wet, oh uwen pilawa me kumwail mwahuki nimenseng en lakapw, pwehki eh ketin karongeier kaulim oh lipahned kan me kumwail wiahiong. Pwe kaidehn kiht me kumwail kaulime, pwe KAUN-O.”
8 E Moisés acrescentou: “O S enhor lhes dará carne para comer à tarde e os saciará com pão pela manhã, pois ouviu suas queixas contra ele. O que fizemos? Sim, suas queixas são contra o S enhor , e não contra nós”.
9 Moses eri ndaiong Aaron, “Ndaiong pokon en mehn Israel koaros re en patohdo oh uh mwohn silangin KAUN-O, pwe e ketin karongeier arail tungoal lipahned kan.”
9 Em seguida, Moisés disse a Arão: “Anuncie a toda a comunidade de Israel: ‘Apresentem-se diante do S enhor , pois ele ouviu suas queixas’”.
10 Nindokon Aaron eh kapakapahrekiong pokono, re sohpeilahng nan saptehno, lingaling en KAUN-O pa pwarada nan pelien depwek pali.
10 Enquanto Arão falava a toda a comunidade de Israel, o povo olhou em direção ao deserto e viu a glória do S enhor na nuvem.
11 KAUN-O eri mahsanihong Moses,
11 O S enhor disse a Moisés:
12 “I rongehr kaulim kan en mehn Israel. Padahkihong irail, me nin soutik kumwail pahn tungoale uduk, oh nimenseng kumwail pahn medkihla pilawa. Pwe irail en ese me ngehi, KAUN-O, iei arail Koht.”
12 “Ouvi as queixas dos israelitas. Agora diga-lhes: ‘Ao entardecer, vocês terão carne para comer e, pela manhã, pão à vontade. Assim, saberão que eu sou o S enhor , seu Deus’”.
13 Nin soutikpene kulu ngedehrie ahpw pihrdo oh kipehdi kahnimpwal ko, oh nimenseng pwoaik mwarakpeseng wasa koaros nan kahnimwo. |alt="HK-5F Kulu en nan sapwtehn" src="" size="col" ref="EKSODUS 16.13"
13 Ao entardecer, muitas codornas apareceram, cobrindo o acampamento. Na manhã seguinte, os arredores do acampamento estavam úmidos de orvalho.
14 Ni pwoaiken mensengo eh sohrala, mie mehkot tikitik pohn pwehl en sapwtehno me menipinip duwehte wunen mwahmw.
14 Quando o orvalho se evaporou, havia sobre o chão uma camada de flocos finos como geada.
15 Ni mehn Israel ko ar kilangada, re sehse dahkot mwo, re ahpw peipeidekpene nanpwungarail, ndinda, “Dahkot met?”
15 Quando os israelitas viram aquilo, perguntaram uns aos outros: “O que é isso?”, pois não faziam ideia do que era. Moisés lhes disse: “Este é o alimento que o S
16 KAUN-O ketin koasoanehdi pwe emenemen kumwail en kihpene uwen me e anahne tungoale, kereniong paun weneu ong emen aramas.”
16 E estas são as instruções do S enhor : ‘Cada família deve recolher a quantidade necessária, dois litros para cada pessoa de sua tenda’”.
17 Mehn Israel ko eri wia met, ekei kihpene me tohtohsang, a ekei me malaulausang.
17 Os israelitas seguiram as instruções. Alguns recolheram mais, outros menos.
18 Re ahpw paunihada, oh irail me kihpene tohtohsang me re anahne, e sohte laudla rehrail, oh irail me kihpene malaulausang me re anahne, e sohte tikitikla rehrail. Emenemen kihpenehte uwen me e anahne.
18 Contudo, quando mediram, cada um tinha o suficiente. Não sobrou alimento para os que recolheram mais nem faltou para os que recolheram menos. Cada família recolheu exatamente a quantidade necessária.
19 Moses ahpw ndahng irail, “Sohte me pahn nahkohng lakapw luhwen mehkot.”
19 Moisés lhes disse: “Não guardem coisa alguma para o dia seguinte”.
20 Ekei irail eri sohte men rong Moses, re ahpw nahkihdi luhwe kei ong nimenseng en mandahn rahno. Nimensengo re diarada me e diren mwahs oh ohlahr. Moses eri lingeringerda pahrail.
20 Alguns deles, porém, não deram ouvidos e guardaram um pouco de alimento até a manhã seguinte. A essa altura, a comida estava cheia de vermes e cheirava muito mal. Moisés ficou furioso com eles.
21 Re kin kihpene nimenseng koaros uwen me itarohng emenmen; ahpw ni ahnsou me ketipin kin karakarala, e kin peipeseng.
21 Depois disso, as famílias passaram a recolher, a cada manhã, a quantidade necessária de alimento. E, quando o sol esquentava, os flocos que não tinham sido recolhidos derretiam e desapareciam.
22 Ni keweneun rahn irail ahpw kihpene pak riau uwen tungoal me itarohng rahn ehu, paun eisek riau ong aramas emen. Kaunen mehn Israel koaros ahpw pwarodo rehn Moses oh pakairkihong duwen met,
22 No sexto dia, recolheram o dobro do habitual, ou seja, quatro litros para cada pessoa. Então todos os líderes da comunidade se dirigiram a Moisés e o informaram a esse respeito.
23 e ahpw ndaiong irail, “KAUN-O mahsaniher, me lakapw rahn sarawi, rahnen kommoal ehu, oh kasarawihong KAUN-O. Kumwail pahn umwunda dahme kumwail men umwun, oh pwoailihada dahme kumwail men pwoailih. Luhwe koaros kumwail pahn nekidala ong lakapw.”
23 Moisés lhes disse: “Foi o que o S enhor ordenou: ‘Amanhã será um dia de descanso, o sábado consagrado para o S enhor . Portanto, assem ou cozinhem hoje a quantidade que desejarem e guardem o restante para amanhã’”.
24 Irail eri kapwaiada dahme Moses nda; re nahkohng mandao luhwe ko. Eri, e sohte ohla, oh sohte mwahs dierekda loale.
24 Eles separaram uma porção para o dia seguinte, como Moisés havia ordenado. Pela manhã, a comida restante não tinha mau cheiro nem vermes.
25 Moses eri nda, “Kumwail tungoale met rahnwet, pwehki iei rahnen kommoal me kasarawihong KAUN-O, oh kumwail sohte pahn dierek mwenge nansapw.
25 Moisés disse: “Comam o alimento hoje, pois é o sábado do S enhor . Hoje não haverá alimento no chão para recolher.
26 Erein rahn weneu kumwail pahn kin kihpene, pwe ni keisuhwen rahn, me iei rahnen kommoal, kumwail sohte pahn diar.”
26 Durante seis dias vocês podem recolher alimento, mas o sétimo dia é o sábado, quando não haverá alimento algum no chão”.
27 Ni keisuhwen rahno ekei ahpw kohieilahng kihpene, re ahpw sohte diar mehkot.
27 Ainda assim, algumas pessoas saíram para recolhê-lo no sétimo dia, mas não o encontraram.
28 KAUN-O eri mahsanihong Moses, “Ia erein amwail sohte pahn kapwaiada ei kosonned akan?
28 O S enhor disse a Moisés: “Até quando este povo se recusará a obedecer às minhas ordens e instruções?
29 Kumwail tamanda pwe ngehi, KAUN-O, I kihong kumwail rahnen kommoalo, ihme kahrehda ni keweneun rahn I kihong kumwail mwenge me itarohng rahn riau. Koaros en mihmihte nan dewe ni keisuhwen rahn; sohte me pahn kohieila liki.”
29 Entendam que o sábado é um presente do S enhor para vocês. Por isso, no sexto dia, ele lhes dá uma porção dobrada de alimento, suficiente para dois dias. No sábado, cada um deve ficar onde está. Não saiam para recolher alimento no sétimo dia”.
30 Iei me aramas ako sohte kin doadoahngki ni keisuhwen rahn.
30 No sétimo dia, portanto, o povo descansou.
31 Mehn Israel ko kihong eden kisin mwengeo, manna. E duwehte werentuhke koriander; ahpw poh pwetepwet oh nemenemen keik me doal sukehn loangalap.
31 Os israelitas chamaram aquela comida de maná. Era branco como a semente de coentro e tinha gosto de massa folhada de mel.
32 Moses ahpw nda, “KAUN-O, ketin mahsanih, kitail en nekidala ekei manna, pwehn nekinekohng kadaudokatail kan, pwe re en kilang soangen kisin tungoal me e katungoalehkin kitail nan sapwtehn ni eh kahluwaikitaildo sang Isip.”
32 Então Moisés disse: “É isto que o S enhor ordenou: ‘Encham uma vasilha de dois litros com maná e preservem-no para seus descendentes. Assim, as gerações futuras poderão ver o alimento que eu lhes dei no deserto quando os libertei do Egito’”.
33 Moses eri ndaiong Aaron, “Ale ehu sahn oh audehkihda elep en kalon en manna, ke ahpw kihdiong mwohn silangin KAUN-O pwe en nekinekiong kadaudokatail kan.”
33 Moisés disse a Arão: “Pegue uma vasilha e encha-a com dois litros de maná. Em seguida, coloque-a diante do S enhor , a fim de preservar o maná para as gerações futuras”.
34 Aaron eri kihdiong mwohn Kohpwahn Inowo saho, nin duwen KAUN-O eh ketin mahsanihong Moses.
34 Arão fez conforme o S enhor havia ordenado a Moisés e colocou a vasilha de maná diante das tábuas da aliança, para guardá-la.
35 Mehn Israel ko eri tungutungoale manna wet erein pahr pahisek, re lao lel wasa me re soandi ie, nan Kenan.
35 Os israelitas comeram maná durante quarenta anos, até chegarem à terra onde se estabeleceriam. Comeram maná até chegarem à fronteira da terra de Canaã.
36 (Elep en kalon pahrekiong eisek kis ehun mehnsohngo me re kin sohngki werentuhke kan.)
36 (A vasilha usada para medir o maná continha um ômer, que era a décima parte da medida padrão. )
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Êxodo 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.