Daniel 4
Pohnpeian Bible with Apocrypha (PON2006A) vs VC
1 Eri, Nanmwarki Nepukadnesar ahpw poaronelahng tohn wehi koaros nan sampah pwon, oh keinek koaros, oh pil irail me kin lokaiahki soangen lokaia teikan, mahsanih,
1 Do rei Nabucodonosor a todos os povos, nações e pessoas de todas as línguas que habitam a terra, felicidade e prosperidade!
2 Met I men kairehkin kumwail duwen me kapwuriamwei kan oh manaman akan me Koht, Wasa Lapalahpie, ketin kasalehiong ie.
2 Pareceu-me bom fazer-vos conhecer os milagres e prodígios que o Deus Altíssimo operou em mim.
3 “Ia uwen lapalap en soahng kapwuriamwei kan me Koht kin ketin kasalehiong kitail aramas akan!
3 Oh! como são grandes seus milagres e como são poderosos seus prodígios! Seu reinado é um reinado eterno, e sua dominação perdura de geração em geração.
4 “Eri, ngehi Nepukadnesar, I kin koukousoan meleilei ni imwei, oh I kepwehpwelahr mehlel.
4 Eu, Nabucodonosor, vivia tranqüilo em minha casa e próspero em meu palácio.
5 Ahpw ni ei wie memeir, I ahpw wiahda ouraman kamasepwehk ehu, oh I pil kilangada sansal kamasepwehk kei.
5 Tive um sonho que me assustou; os pensamentos que perpassavam pelo meu espírito quando no meu leito, bem como minhas visões, perturbaram-me.
6 Ngehi eri ekerpene nei sounkaweid kan koaros nan wehin Papilon pwe re en kohpene rehi oh kasawihong ie wehwehn ei ouramano.
6 Dei ordem para que fizessem vir à minha presença todos os sábios de Babilônia, a fim de que me dessem a interpretação de meu sonho.
7 Eri, irail koaros, sounkeseu kan, sounwunahni kan, sounkosetipw kan, oh sounkatieni kan, re ahpw kohdo rehi. I ahpw padahkihong irail ei ouramano, ahpw re sohte kak kawehwehiong ie.
7 Então acudiram os magos, os mágicos, os caldeus e os astrólogos, aos quais contei esse sonho, sem que eles todavia pudessem indicar-me o sentido.
8 Eri, Daniel ahpw pedolong (pil ehu ede Peldesasar, ahd wet iei pil mwaren ei koht.) Ngenen koht sarawi kan kin ketiket rehn Daniel; ngehi eri padahkihong ei ouramano.
8 Finalmente apresentou-se diante de mim Daniel, cognominado Baltazar, segundo o nome de meu deus, e em quem reside o espírito dos deuses santos. Narrei-lhe o sonho:
9 I ndaiong: Peldesasar, kaunen sounwunahni kan, I ese me ngenen koht sarawi kan kin ketiket rehmwi, oh komw kin wehwehki soahng rir kan koaros. Eri, iet ei ouraman. Komw kawehwehiong ie.
9 Baltazar, disse-lhe, chefe dos magos, sei que reside em ti o espírito dos deuses santos e que nenhum mistério te confunde. Dize-me então as visões que tive em sonho; dá-me a explicação.
10 “Ni ei wie memeir, I kilangada sansal ehu duwehte tuhke reirei pwoat nan werengen sampah.
10 Tais eram as visões do meu espírito, quando no meu leito: eu via, no meio da região, uma árvore de alto porte.
11 Tuhkeo wie reireida lao lel pahnlahng, oh aramas koaros nan sampah kak kilang.
11 Esta árvore cresceu, era vigorosa. O cimo tocava o céu, era avistada até nos confins da terra.
12 Teh kan me lingan mehlel, oh e inenen toutoukihla wah kan— me itarohng tohn sampah koaros en tungoale. Mahn lawalo kan kin kommoal pahn mweteh, menpihr kan kin wiahda pasarail ni rah kan, oh soahng mour koaros kin kang wah kan.
12 Sua folhagem era bela, e seus abundantes frutos forneciam a todos o que comer. À sua sombra abrigavam-se os animais terrestres, nos seus ramos permaneciam os pássaros do céu e toda criatura tirava dela seu sustento!
13 “Eri, ni ei medemedewe duwen kaudiahlo, I kilangada tohnleng men me kin pepehd oh mwasamwasahn ahnsou koaros, e kohdihdo sang nanleng.
13 Nas visões de meu espírito, quando no meu leito, vi {também} um santo vigilante que descia do céu,
14 Tohnlengo ahpw ngihl laudida oh nda, ‘Pelehdihsang tuhkehn, oh pelehsang rah kan. Darasang teh kan oh kamwarakpeseng wah kan. Karawansang mahn lawalo oh menpihr kan nin rah kan.
14 e começou a gritar com voz possante; derrubai a árvore, desgalhai-a; fazei cair as folhas e dispersai seus frutos. Que os animais fujam de debaixo dela, que os pássaros abandonem seus ramos.
15 A kahlap en tuhkehn en luhwehdi nanpwel, oh pirehkipene selmete oh prons. En mihmihte nan dihpw kan nan mohsen.
15 Entretanto, deixai permanecer na terra o tronco e as raízes, mas atados por correntes de ferro e de bronze. Que seja molhado pelo orvalho do céu e tenha seu quinhão de erva com os animais terrestres.
16 E solahr pahn ahneki lamalam en aramas, a e pahn ahneki lamalam en mahn erein sounpar isuh.
16 Que se mude seu espírito; que em lugar de um espírito humano lhe seja dado um espírito animal e sete tempos passem sobre ele!
17 Iei met koasoandien tohnleng kan me kin pepehd oh mwasamwasahn ahnsou koaros. Eri, aramas akan wasa koaros en ese me Koht, Wasa Lapalahpie, kin ketin kaunda wehin aramas koaros. Pein ih kin ketin kak kasapwilada nanmwarki men sang nanpwungen aramas sohte lipilipil—mehnda ma aramas mwahl.’”
17 Esta sentença é um decreto dos vigilantes, esta resolução é uma ordem dos santos, a fim de que os vivos saibam que o Altíssimo domina sobre a realeza humana, e a confere a quem lhe apraz e pode a ela elevar o mais abjeto dos mortais.
18 Nanmwarki Nepukadnesar eri mahsanih, “Iei met ouramano me I wiahier. Eri, Peldesasar, komw padahkihong ie ia wehwehpe. Sohte emen nanpwungen nei sounkaweid kan me kak kawehwehiong ie. A komwi kak, pwehki ngenen koht sarawi kan kin ketiket rehmwi.”
18 Eis o sonho que tive, eu, o rei Nabucodonosor. Portanto tu, Baltazar, dá-me a interpretação dele, porque nenhum dos sábios de meu reino foi capaz de fazê-lo. Tu o podes, porque em ti habita o espírito dos deuses santos.
19 Eri, Daniel (me pil adaneki Peldesasar) inenen pahtoukihla, ahpw sohte kak koasoia mehkot. Nanmwarkio eri mahsanihong, “Peldesasar, komw dehr mweidohng ouramano de wehwehpe en kansensuwedihkomwihla.”
19 Então Daniel {cognominado Baltazar} permaneceu alguns instantes perdido no tumulto de seus pensamentos, e o rei prosseguiu: Baltazar, este sonho e sua significação não devem perturbar-te! Meu senhor, replicou Daniel, possa o sonho ser para teus inimigos, e sua significação para teus adversários!
20 Tuhke reirei oh kehlailo ahpw leldalahng pahnlahng oh aramas koaros nin sampah kak kilang.
20 A árvore que viste crescer e tornar-se bela, cujo cimo tocava o céu e era avistada dos confins da terra,
21 Teh kan me lingan mehlel, oh wah kan me tohto oh itarohng katungoale tohn sampah kan koaros. Mahn lawalo kan kin kommoal pahn mweteh, oh menpihr kan kin wiahda pasarail ni rah kan.
21 esta árvore de bela folhagem, de frutos abundantes que a todos dava o que comer, sob a qual viviam os animais terrestres, e em cujos ramos abrigavam-se os pássaros do céu,
22 “Maing Wasa Lapalap, komwi me tuhkeo. Komwi me reirei oh roson. Omwi kekeirda lelehr pahnlahng, oh omwi manaman kin kipehdi sampah pwon.
22 esta árvore, és tu senhor, que te tornaste grande e poderoso, cuja altura crescente atingiu os astros, cuja dominação estende-se até os confins da terra.
23 Ni omwi ketin mahmahsanih soahng wet, tohnleng men ahpw ketidihdo sang nanleng oh mahsanih, ‘Pelehdihsang tuhkehn oh kauwehla, a kahlepeo en luhwehdi nanpwel oh en pirapirkipene selmete oh prons. En mihmihte nan dihpw kan nan mohsen. Pwoaik en mwerediong oh kahlepeo en mihmihte rehn mahn akan erein sounpar isuh.’
23 Por outro lado, o rei viu um santo vigilante descer do céu e exclamar: derrubai a árvore, desgalhai-a; mas deixai na terra o tronco e as raízes, se bem que atadas por correntes de ferro e de bronze no meio da erva do campo. Que seja molhado pelo orvalho do céu e viva com os animais terrestres até que sete tempos hajam passado sobre ele. Eis o que isto significa:
24 “Eri, maing Wasa Lapalap, iet wehwehn sapwellimomwi alimano. Iet duwen me Koht, Wasa Lapalahpie ketin mahsanih me pahn wiawihong komwi.
24 trata-se aí, ó rei, de um decreto do Altíssimo concernente ao rei, meu senhor:
25 Komw pahn ketin kalipilipasang nanpwungen aramas akan oh kousoanla rehn mahn lawalo kan. Komw pahn konot tehndipw duwehte kouwol men, oh seimwok liki, wasa me pwoaik pahn mwerediong pohmwi erein sounpar isuh. Eri, iei ahnsou me komw pahn ketin wehkada me Koht, Wasa Lapalahpie, kin ketin kak kasapwilada aramas sohte lipilipil men pwe en wiahla nanmwarki.
25 Expulsar-te-ão de entre os homens para te fazer habitar com os animais do campo; pastarás ervas como os bois e serás molhado pelo orvalho do céu. Sete tempos passarão sobre ti, até que reconheças o domínio do Altíssimo sobre a realeza humana o qual a confere a quem lhe apraz.
26 Tohnleng kan ahpw mahsanih kahlep en tuhkeo en mihmihte nanpwel. Met wehwehki me komw pahn ketin pwurehng wiahla nanmwarki ni omwi pahn ketin wehkada me Koht kin ketin kakaun sampah.
26 Se foi ordenado deixar intatos o tronco da árvore e suas raízes, é que tua realeza te será restituída logo que reconheças a soberania do céu.
27 Eri, maing Wasa Lapalap, komw ketin idawehn ei kaweid. Dehr pwurehng wiahda dihp, ahpw kapwaiada me pwung. Komw ketin kadekohng me semwehmwe kan, pwe en kapwungala sapwellimomwi wiewia suwed kan. Komwi eri pahn ketin pwurehng kepwehpwehla.”
27 Queiras então, ó rei, aceitar meu conselho: resgata teu pecado pela justiça, e tuas iniqüidades pela piedade para com os infelizes; talvez com isso haja um prolongamento de tua prosperidade.
28 Eri, soahng pwukat koaros wiawihongehr Nanmwarki Nepukadnesar.
28 Tudo isso aconteceu ao rei Nabucodonosor.
29 Mwurin sounpwong 12, ni eh ketiketseli nan palangk me mi pohn tehnpeseo nan Papilon,
29 Doze meses mais tarde, o rei, passeando {nos terraços} do palácio real,
30 e ahpw mahsanih, “Ia uwen lingan laud en Papilon! Pein ngehi me kauwada pwe en wia poahsoan kaunen ei wehi oh kasalehda uwen ei kehl oh manaman, uwen ei lingan, oh lapalap en ei wehi.”
30 fazia esta reflexão: eis aí verdadeiramente a grande Babilônia, que construí para fazer dela uma mansão real por meu poder soberano, e para servir à glória de minha majestade!
31 A mwohn eh saikinte kanekehla eh mahsen, ngihl ehu ahpw peidihdo sang nanleng, mahsanih, “Nanmwarki Nepukadnesar, rong dahme I pahn koasoia. Met omwi wehi pahn pehdsang komwi.
31 Falava ainda, quando uma voz baixou do céu: anunciam a ti, rei Nabucodonosor, que teu reino te foi arrebatado.
32 Komw pahn kalipilipasang nanpwungen aramas, oh komw pahn kousoanla rehn mahn lawalo kan. Komw pahn kangkang tehndipw duwehte kouwol men erein sounpar isuh. Eri, iei ahnsou me komw pahn wehkada me Koht, Wasa Lapalahpie, kin ketin kaunda wehin aramas akan, oh e kin ketin kak kasapwilada aramas sohte lipilipil men pwe en wiahla nanmwarki.”
32 Vão expulsar-te dentre os homens para te fazer viver entre os animais dos campos; pastarás ervas como os bois. Sete tempos passarão sobre ti, até que reconheças que o Altíssimo domina sobre a realeza humana e que a confere a quem lhe apraz.
33 Eri, ni ahnsowohte mahsen pwukat pweida. Nepukadnesar ahpw kalipilipasang nanpwungen aramas oh e kin konote tehndipw duwehte kouwol men. Pwoaik ahpw mwerediong pohn kahlepe, oh pitenmoange ko reireila duwehte wunen ikel kan, oh kiki kan pil reireila duwehte kikin menpihr laud kan.
33 No mesmo momento, o oráculo pronunciado sobre Nabucodonosor cumpriu-se; ele foi expulso dentre os homens e pastou ervas como os bois; seu corpo foi molhado pelo orvalho do céu. Seu pêlo cresceu como penas de águia e suas unhas, como unhas de pássaro.
34 “Eri, ahnsowo lao imwiseklahr, ngehi, Nepukadnesar, ahpw saradahla nanleng, oh ei marain de lamalam ahpw pwurodohng ie. I kapinga Koht, Wasa Lapalahpie, oh I wauneki oh pil kalinganahda ih me kin ketin ieias poatopoat.
34 Ao terminar os dias marcados, eu, Nabucodonosor, levantei os olhos para o céu. A razão voltou-me e eu bendisse o Altíssimo; louvei e glorifiquei aquele que vive eternamente, cuja dominação é perpétua, cujo reino subsiste de idade em idade.
35 E kin ketin wiahki aramas en sampah aramas soh katepe;
35 Diante dele nenhum habitante da terra tem importância; age como quer tanto em se tratando do exército celestial quanto em relação aos habitantes terrenos. Ninguém pode bater-lhe na mão e perguntar-lhe: Que fazeis aí?
36 “Eri, ni ei marain de ei lamalam eh pwurodohngieier, lingan en ei wehi, wauwi, oh lapalap en ei wehi pil pwurodohng ie. Nei sounkaweid kan oh nei soupeidi kan ahpw kasamwo ie, oh I pil pwurehng alehdi manaman en ei wehi. Eri, wauwi me lapasang mahso.
36 Nesse mesmo instante a razão me foi restituída, com o brilho de minha realeza, minha majestade e meu esplendor. Meus conselheiros e meus nobres vieram procurar-me; fui reintegrado à frente do meu reino e meu poder achou-se aumentado.
37 “Eri met, ngehi, Nepukadnesar, I pahn kapinga, wauneki, oh kalinganahda Nanmwarkien nanleng. Wiepen nin lime kan koaros me pwung. E kin ketin wiahda me pwung ahnsou koaros, oh e kak kasapwildi me pohnmwahso kan.”
37 Agora, eu, Nabucodonosor, louvo, exalto e glorifico o rei do céu, cujas obras são todas justas e cujos caminhos são retos, e que tem o poder de humilhar aqueles que procedem com orgulho.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Daniel 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.