Daniel 4
Pohnpeian Bible with Apocrypha (PON2006A) vs NAA
1 Eri, Nanmwarki Nepukadnesar ahpw poaronelahng tohn wehi koaros nan sampah pwon, oh keinek koaros, oh pil irail me kin lokaiahki soangen lokaia teikan, mahsanih,
1 O rei Nabucodonosor às pessoas de todos os povos, nações e línguas, que habitam em toda a terra: “Que a paz lhes seja multiplicada!
2 Met I men kairehkin kumwail duwen me kapwuriamwei kan oh manaman akan me Koht, Wasa Lapalahpie, ketin kasalehiong ie.
2 Pareceu-me bem tornar conhecidos os sinais e as maravilhas que Deus, o Altíssimo, tem feito para comigo.”
3 “Ia uwen lapalap en soahng kapwuriamwei kan me Koht kin ketin kasalehiong kitail aramas akan!
3 “Como são grandes os seus sinais, e como são poderosas as suas maravilhas! O seu reino é um reino eterno, e o seu domínio se estende de geração em geração.”
4 “Eri, ngehi Nepukadnesar, I kin koukousoan meleilei ni imwei, oh I kepwehpwelahr mehlel.
4 — Eu, Nabucodonosor, estava tranquilo em minha casa e feliz no meu palácio.
5 Ahpw ni ei wie memeir, I ahpw wiahda ouraman kamasepwehk ehu, oh I pil kilangada sansal kamasepwehk kei.
5 Tive um sonho que me espantou. Quando eu estava na minha cama, os pensamentos e as visões que passaram diante dos meus olhos me perturbaram.
6 Ngehi eri ekerpene nei sounkaweid kan koaros nan wehin Papilon pwe re en kohpene rehi oh kasawihong ie wehwehn ei ouramano.
6 Por isso, expedi um decreto, ordenando que fossem trazidos à minha presença todos os sábios da Babilônia, para que me revelassem a interpretação do sonho.
7 Eri, irail koaros, sounkeseu kan, sounwunahni kan, sounkosetipw kan, oh sounkatieni kan, re ahpw kohdo rehi. I ahpw padahkihong irail ei ouramano, ahpw re sohte kak kawehwehiong ie.
7 Então vieram os magos, os encantadores, os caldeus e os feiticeiros. Eu lhes contei o sonho, mas eles não puderam me revelar a sua interpretação.
8 Eri, Daniel ahpw pedolong (pil ehu ede Peldesasar, ahd wet iei pil mwaren ei koht.) Ngenen koht sarawi kan kin ketiket rehn Daniel; ngehi eri padahkihong ei ouramano.
8 Por fim, apresentou-se Daniel, que é chamado de Beltessazar, em honra ao nome do meu deus. Ele tem o espírito dos santos deuses, e eu lhe contei o sonho, dizendo:
9 I ndaiong: Peldesasar, kaunen sounwunahni kan, I ese me ngenen koht sarawi kan kin ketiket rehmwi, oh komw kin wehwehki soahng rir kan koaros. Eri, iet ei ouraman. Komw kawehwehiong ie.
9 “Beltessazar, chefe dos magos, eu sei que você tem o espírito dos santos deuses e que não há mistério que você não possa explicar. Vou lhe contar o sonho que eu tive, para que você me diga o que ele significa.
10 “Ni ei wie memeir, I kilangada sansal ehu duwehte tuhke reirei pwoat nan werengen sampah.
10 Estas foram as visões que passaram diante dos meus olhos quando eu estava deitado na minha cama: eu estava olhando e vi uma árvore no meio da terra, cuja altura era enorme.
11 Tuhkeo wie reireida lao lel pahnlahng, oh aramas koaros nan sampah kak kilang.
11 A árvore cresceu e se tornou forte, de maneira que a sua altura chegou até o céu; ela podia ser vista desde os confins da terra.
12 Teh kan me lingan mehlel, oh e inenen toutoukihla wah kan— me itarohng tohn sampah koaros en tungoale. Mahn lawalo kan kin kommoal pahn mweteh, menpihr kan kin wiahda pasarail ni rah kan, oh soahng mour koaros kin kang wah kan.
12 A sua folhagem era bela, o seu fruto era abundante, e nela havia sustento para todos. Debaixo dela os animais selvagens achavam sombra, e as aves do céu faziam morada nos seus ramos; e todos os seres vivos se alimentavam dela.
13 “Eri, ni ei medemedewe duwen kaudiahlo, I kilangada tohnleng men me kin pepehd oh mwasamwasahn ahnsou koaros, e kohdihdo sang nanleng.
13 No meu sonho, quando eu estava na minha cama, vi um vigilante, um santo, que descia do céu,
14 Tohnlengo ahpw ngihl laudida oh nda, ‘Pelehdihsang tuhkehn, oh pelehsang rah kan. Darasang teh kan oh kamwarakpeseng wah kan. Karawansang mahn lawalo oh menpihr kan nin rah kan.
14 gritando em alta voz: ‘Derrubem a árvore, cortem os seus ramos, arranquem as folhas e espalhem os seus frutos. Espantem os animais que estão debaixo dela e as aves que fazem morada nos seus ramos.
15 A kahlap en tuhkehn en luhwehdi nanpwel, oh pirehkipene selmete oh prons. En mihmihte nan dihpw kan nan mohsen.
15 Mas o toco, com as raízes, deixem na terra, amarrado com correntes de ferro e de bronze, em meio à erva do campo. Que esse toco seja molhado pelo orvalho do céu, e que a parte que lhe cabe seja a erva da terra, junto com os animais.
16 E solahr pahn ahneki lamalam en aramas, a e pahn ahneki lamalam en mahn erein sounpar isuh.
16 Que o coração dele seja mudado, para que não seja mais coração humano, e lhe seja dado coração de animal; e passem sobre ele sete tempos.
17 Iei met koasoandien tohnleng kan me kin pepehd oh mwasamwasahn ahnsou koaros. Eri, aramas akan wasa koaros en ese me Koht, Wasa Lapalahpie, kin ketin kaunda wehin aramas koaros. Pein ih kin ketin kak kasapwilada nanmwarki men sang nanpwungen aramas sohte lipilipil—mehnda ma aramas mwahl.’”
17 Esta sentença é por decreto dos vigilantes, e esta ordem é por mandado dos santos, para que os que vivem saibam que o Altíssimo tem domínio sobre o reino dos homens. Ele dá esse reino a quem quer, e põe sobre ele até o mais humilde dos homens.’”
18 Nanmwarki Nepukadnesar eri mahsanih, “Iei met ouramano me I wiahier. Eri, Peldesasar, komw padahkihong ie ia wehwehpe. Sohte emen nanpwungen nei sounkaweid kan me kak kawehwehiong ie. A komwi kak, pwehki ngenen koht sarawi kan kin ketiket rehmwi.”
18 — Este foi o sonho que eu, rei Nabucodonosor, tive. Você, Beltessazar, diga a interpretação, porque todos os sábios do meu reino não puderam me revelar a interpretação. Mas eu sei que você pode, porque você tem o espírito dos santos deuses.
19 Eri, Daniel (me pil adaneki Peldesasar) inenen pahtoukihla, ahpw sohte kak koasoia mehkot. Nanmwarkio eri mahsanihong, “Peldesasar, komw dehr mweidohng ouramano de wehwehpe en kansensuwedihkomwihla.”
19 Então Daniel, cujo nome era Beltessazar, ficou perplexo por algum tempo, e os seus pensamentos o perturbavam. Então o rei lhe disse: — Beltessazar, não deixe que o sonho ou a sua interpretação o perturbem. Beltessazar respondeu: — Meu senhor, quem dera o sonho fosse a respeito daqueles que o odeiam, e a sua interpretação se aplicasse aos seus inimigos!
20 Tuhke reirei oh kehlailo ahpw leldalahng pahnlahng oh aramas koaros nin sampah kak kilang.
20 A árvore que o senhor viu, que cresceu e se tornou forte, cuja altura chegou até o céu, que foi vista por toda a terra,
21 Teh kan me lingan mehlel, oh wah kan me tohto oh itarohng katungoale tohn sampah kan koaros. Mahn lawalo kan kin kommoal pahn mweteh, oh menpihr kan kin wiahda pasarail ni rah kan.
21 cuja folhagem era bela, cujo fruto era abundante, na qual havia sustento para todos, debaixo da qual os animais selvagens achavam sombra, e em cujos ramos as aves do céu faziam morada,
22 “Maing Wasa Lapalap, komwi me tuhkeo. Komwi me reirei oh roson. Omwi kekeirda lelehr pahnlahng, oh omwi manaman kin kipehdi sampah pwon.
22 aquela árvore é o senhor, ó rei, que cresceu e veio a ser forte. A sua grandeza, ó rei, cresceu e chega até o céu, e o seu domínio se estende até a extremidade da terra.
23 Ni omwi ketin mahmahsanih soahng wet, tohnleng men ahpw ketidihdo sang nanleng oh mahsanih, ‘Pelehdihsang tuhkehn oh kauwehla, a kahlepeo en luhwehdi nanpwel oh en pirapirkipene selmete oh prons. En mihmihte nan dihpw kan nan mohsen. Pwoaik en mwerediong oh kahlepeo en mihmihte rehn mahn akan erein sounpar isuh.’
23 Quanto ao vigilante ou santo que o rei viu, que descia do céu e que dizia: “Cortem e destruam a árvore, mas deixem o toco com as raízes na terra, amarrado com correntes de ferro e de bronze, em meio à erva do campo; que esse toco seja molhado pelo orvalho do céu, e que a parte que lhe cabe seja com os animais selvagens, até que passem sobre ele sete tempos”,
24 “Eri, maing Wasa Lapalap, iet wehwehn sapwellimomwi alimano. Iet duwen me Koht, Wasa Lapalahpie ketin mahsanih me pahn wiawihong komwi.
24 esta é a interpretação, ó rei, e este é o decreto do Altíssimo, que virá contra meu senhor, o rei:
25 Komw pahn ketin kalipilipasang nanpwungen aramas akan oh kousoanla rehn mahn lawalo kan. Komw pahn konot tehndipw duwehte kouwol men, oh seimwok liki, wasa me pwoaik pahn mwerediong pohmwi erein sounpar isuh. Eri, iei ahnsou me komw pahn ketin wehkada me Koht, Wasa Lapalahpie, kin ketin kak kasapwilada aramas sohte lipilipil men pwe en wiahla nanmwarki.
25 o senhor será expulso do meio das pessoas, e a sua morada será com os animais selvagens; o senhor comerá capim como os bois, e será molhado pelo orvalho do céu; e passarão sete tempos, até que o senhor, ó rei, reconheça que o Altíssimo tem domínio sobre os reinos do mundo e os dá a quem ele quer.
26 Tohnleng kan ahpw mahsanih kahlep en tuhkeo en mihmihte nanpwel. Met wehwehki me komw pahn ketin pwurehng wiahla nanmwarki ni omwi pahn ketin wehkada me Koht kin ketin kakaun sampah.
26 Quanto ao que foi dito, que se deixasse o toco da árvore com as suas raízes, isto significa que o seu reino voltará a ser seu, depois que o senhor tiver reconhecido que o Céu domina.
27 Eri, maing Wasa Lapalap, komw ketin idawehn ei kaweid. Dehr pwurehng wiahda dihp, ahpw kapwaiada me pwung. Komw ketin kadekohng me semwehmwe kan, pwe en kapwungala sapwellimomwi wiewia suwed kan. Komwi eri pahn ketin pwurehng kepwehpwehla.”
27 Portanto, ó rei, aceite o meu conselho: abandone os seus pecados, praticando a justiça, e acabe com as suas iniquidades, usando de misericórdia para com os pobres; assim talvez a sua tranquilidade se prolongue.
28 Eri, soahng pwukat koaros wiawihongehr Nanmwarki Nepukadnesar.
28 Tudo isso, de fato, aconteceu com o rei Nabucodonosor.
29 Mwurin sounpwong 12, ni eh ketiketseli nan palangk me mi pohn tehnpeseo nan Papilon,
29 Passados doze meses, quando estava passeando no terraço do palácio real da cidade da Babilônia,
30 e ahpw mahsanih, “Ia uwen lingan laud en Papilon! Pein ngehi me kauwada pwe en wia poahsoan kaunen ei wehi oh kasalehda uwen ei kehl oh manaman, uwen ei lingan, oh lapalap en ei wehi.”
30 o rei disse: — Não é esta a grande Babilônia que eu construí para a casa real, com o meu grandioso poder e para glória da minha majestade?
31 A mwohn eh saikinte kanekehla eh mahsen, ngihl ehu ahpw peidihdo sang nanleng, mahsanih, “Nanmwarki Nepukadnesar, rong dahme I pahn koasoia. Met omwi wehi pahn pehdsang komwi.
31 Enquanto o rei ainda falava, veio uma voz do céu, que disse: — A você, rei Nabucodonosor, se anuncia o seguinte: Este reino lhe foi tirado.
32 Komw pahn kalipilipasang nanpwungen aramas, oh komw pahn kousoanla rehn mahn lawalo kan. Komw pahn kangkang tehndipw duwehte kouwol men erein sounpar isuh. Eri, iei ahnsou me komw pahn wehkada me Koht, Wasa Lapalahpie, kin ketin kaunda wehin aramas akan, oh e kin ketin kak kasapwilada aramas sohte lipilipil men pwe en wiahla nanmwarki.”
32 Você será expulso do meio das pessoas, e a sua morada será com os animais selvagens; você comerá capim como os bois, e passarão sete tempos, até que você reconheça que o Altíssimo tem domínio sobre os reinos do mundo e os dá a quem ele quer.
33 Eri, ni ahnsowohte mahsen pwukat pweida. Nepukadnesar ahpw kalipilipasang nanpwungen aramas oh e kin konote tehndipw duwehte kouwol men. Pwoaik ahpw mwerediong pohn kahlepe, oh pitenmoange ko reireila duwehte wunen ikel kan, oh kiki kan pil reireila duwehte kikin menpihr laud kan.
33 No mesmo instante, se cumpriu a palavra sobre Nabucodonosor. Ele foi expulso do meio das pessoas e começou a comer capim como os bois. O seu corpo foi molhado pelo orvalho do céu, até que lhe cresceram os cabelos como as penas da águia, e as suas unhas, como as garras das aves.
34 “Eri, ahnsowo lao imwiseklahr, ngehi, Nepukadnesar, ahpw saradahla nanleng, oh ei marain de lamalam ahpw pwurodohng ie. I kapinga Koht, Wasa Lapalahpie, oh I wauneki oh pil kalinganahda ih me kin ketin ieias poatopoat.
34 — Mas ao fim daqueles dias, eu, Nabucodonosor, levantei os olhos ao céu, e recuperei o entendimento. Então eu bendisse o Altíssimo, e louvei e glorifiquei aquele que vive para sempre: “O seu domínio é eterno, e o seu reino se estende de geração em geração.
35 E kin ketin wiahki aramas en sampah aramas soh katepe;
35 Todos os moradores da terra são considerados como nada, e o Altíssimo faz o que quer com o exército do céu e com os moradores da terra. Não há quem possa deter a sua mão, nem questionar o que ele faz.”
36 “Eri, ni ei marain de ei lamalam eh pwurodohngieier, lingan en ei wehi, wauwi, oh lapalap en ei wehi pil pwurodohng ie. Nei sounkaweid kan oh nei soupeidi kan ahpw kasamwo ie, oh I pil pwurehng alehdi manaman en ei wehi. Eri, wauwi me lapasang mahso.
36 — Nesse tempo, recuperei o entendimento e, para a dignidade do meu reino, recuperei também a minha majestade e o meu resplendor. Os meus conselheiros e os homens importantes vieram me procurar, fui restabelecido no meu reino, e a minha grandeza se tornou ainda maior.
37 “Eri met, ngehi, Nepukadnesar, I pahn kapinga, wauneki, oh kalinganahda Nanmwarkien nanleng. Wiepen nin lime kan koaros me pwung. E kin ketin wiahda me pwung ahnsou koaros, oh e kak kasapwildi me pohnmwahso kan.”
37 Agora eu, Nabucodonosor, louvo, engrandeço e glorifico o Rei do céu, porque todas as suas obras são verdadeiras, e os seus caminhos são justos. Ele tem poder para humilhar os orgulhosos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Daniel 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.