Marcos 6

Tjukurpa Palya (PJT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Palula maḻangka Jesulu wantikatingu ngura panyatja, munu ngura walytjakutu anu Nazarethalakutu palumpa nintintja tjuṯa kuḻu.
1 Depois, ele partiu dali e foi para a sua pátria, seguido de seus discípulos.
2 Ka Saturday tjiṉṯu panya pakuwiyaringkupai wirkankunyangka aṉangu tjuṯa waḻi inmatjangka tjunguringu, Jesunya tjana kuḻu. Ka paluṟu tjanala tjukurpa wangkara nintiningi. Kaya aṉangu tjuṯangku wangkanyangka kuliṟa nguwankuringu, “Ai mulapa?”
2 Quando chegou o dia de sábado, começou a ensinar na sinagoga. Muitos o ouviam e, tomados de admiração, diziam: Donde lhe vem isso? Que sabedoria é essa que lhe foi dada, e como se operam por suas mãos tão grandes milagres?
3 Wiyampal panyatja waḻi palyalpainyampa, Maryku panya katjampa. Ka panya palumpa maḻanypa tjuṯa nyangatja nyinanyi Jamesanya, Josephanya, Judasanya, Simonnga tjana, kaya palumpa nyarumpa tjuṯa kuḻu ngura nyangangka nyinanyi.” Alatji wangkaraya palumpa kuraringangi munuya palula kulintja wiyangku wantingi.
3 Não é ele o carpinteiro, o filho de Maria, o irmão de Tiago, de José, de Judas e de Simão? Não vivem aqui entre nós também suas irmãs? E ficaram perplexos a seu respeito.
4 Ka Jesulu kuliṟa wangkangu, “Aṉangu tjuṯangku wati wangkatjara ngura kutjupitjangku wangkanyangka kutjuya wangaṉarangku kulilpai, palu wangkatjara nguraṟitjangku wangkanyangkaya kulilwiyangku wantipai.”
4 Mas Jesus disse-lhes: Um profeta só é desprezado na sua pátria, entre os seus parentes e na sua própria casa.
5 Palulanguṟu Jesulu miracle kutjupa kutjupa wiṟu tjuṯa puṯu palyaningi ngura nyara palula, pikatjara maṉkur-maṉkurpa kutju maṟangku pampuṟa palyaṟunguṉu.
5 Não pôde fazer ali milagre algum. Curou apenas alguns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 Munu paluṟu puṯu kuliningi tjana palumpa mulamularingkuwiyangku wantinyangka.
6 Admirava-se ele da desconfiança deles. E ensinando, percorria as aldeias circunvizinhas.
7 Munu palulanguṟu nintintja panya 12 aḻṯira tjunguṉu munu tjananya kutjara kutjara wituṟa iyaṉu ngura tjuṯakutu munu tjananya witulyanu mamu tjuṯa paiṟa iyantjaku aṉangu tjuṯanguṟu. |src="GT00051.tif" size="col" loc="p" ref="6:7-11"
7 Então chamou os Doze e começou a enviá-los, dois a dois; e deu-lhes poder sobre os espíritos imundos.
8 — ausente —
8 Ordenou-lhes que não levassem coisa alguma para o caminho, senão somente um bordão; nem pão, nem mochila, nem dinheiro no cinto;
9 — ausente —
9 como calçado, unicamente sandálias, e que se não revestissem de duas túnicas.
10 Munu tjanala piṟuku wangkangu, “Nyura tawunu kutjupangka wirkankunyangka tjinguṟu aṉangu kutjupangku nyuranya aḻṯira tjunkuku palumpa waḻingka. Ka nyura tawunu nyara palula nyinara waḻi nyara palula kutjungka ngarima.
10 E disse-lhes: Em qualquer casa em que entrardes, ficai nela, até vos retirardes dali.
11 Palu nyura ngura tawunu kutjupangka wirkankunyangka tjinguṟu aṉangungku nyuranya ngurangka aḻṯira tjunkuwiyangku wantiku munu nyurala tjukurpa kuḻu kulilwiyangku wantiku. Ka palulanguṟu nyura uti ngura pala palunya wantikatima munuya wantikatinytjikitjangku ulpuru nyurampa puutanguṟu patapatala, kaya nyara palulanguṟu patapatannyangka nyakula kulilku Godanya tjanampa mirpaṉarinyangka.” Alatji Jesulu tjanala wangkangi.
11 Se em algum lugar não vos receberem nem vos escutarem, saí dali e sacudi o pó dos vossos pés em testemunho contra ele.
12 Kaya ma-pakaṉu munuya ngura tjuṯangka tjukurpa tjakultjunangi aṉangu tjuṯangka, munuya wangkangi, “Uti nyuranku kura kuliṟa piiwiyaringama munu kura tjuṯa wantima piṟuku palyantja wiyangku.”
12 Eles partiram e pregaram a penitência.
13 Munuya mamu tjuṯa painingi aṉangu tjuṯanguṟu, munuya pikatjara tjuṯa uwilangka nyiṯiṟa palyaṟunguningi, kaya palyaringangi.
13 Expeliam numerosos demônios, ungiam com óleo a muitos enfermos e os curavam.
14 Ka Mayatja Iṟatalu nyanganpa kulinu, panya ini Jesunyaya ngura winkitjangku para-wangkangi. Kutjupa tjuṯangku alatji wangkangi, “Nyaratja panya John Baptistanya panya ilunytjatjanu wankaringu munu nyara palulanguṟu paluṟu miracle kutjupa kutjupa tjuṯa witulya puḻkangku palyaṉi.”
14 O rei Herodes ouviu falar de Jesus, cujo nome se tornara célebre. Dizia-se: João Batista ressurgiu dos mortos e por isso o poder de fazer milagres opera nele.
15 Kaya tjarangku wangkangi, “Wiya palatja Godaku wangkatjara panya Ilaitjanya.” Kaya tjara kutjupangku wangkangi, “Wiya, nyaratja Godaku wangkatjara puḻka irititja tjuṯa puṟunypa.”
15 Uns afirmavam: É Elias! Diziam outros: É um profeta como qualquer outro.
16 Ka Iṟatalu aṉangu tjuṯangku wangkanyangka kuliṟa wangkangu, “Wiya tjinguṟu nyaratja mulapa Johnnga, panya ngayulu kata muṯuntjanya. Mulapa paluṟu ilunytjatjanu maḻaku wankaringu.”
16 Ouvindo isto, Herodes repetia: É João, a quem mandei decapitar. Ele ressuscitou!
17 — ausente —
17 Pois o próprio Herodes mandara prender João e acorrentá-lo no cárcere, por causa de Herodíades, mulher de seu irmão Filipe, com a qual ele se tinha casado.
18 — ausente —
18 João tinha dito a Herodes: Não te é permitido ter a mulher de teu irmão.
19 — ausente —
19 Por isso Herodíades o odiava e queria matá-lo, não o conseguindo, porém.
20 Panya Iṟatanya ninti Johnku, panya paluṟu wati wiṟu mulapa kura wiya, ka nyara palunya kuliṟa Iṟatalu nguḻuringkula wanka kanyiningi. Munu paluṟu rawa mukuringkupai Johntu wangkanyangka kulintjikitja, palu kuliṟa paluṟu puṯu nguwanpa kulilpai munu tjuni tjulypilypa nyinapai.
20 Pois Herodes respeitava João, sabendo que era um homem justo e santo; protegia-o e, quando o ouvia, sentia-se embaraçado. Mas, mesmo assim, de boa mente o ouvia.
21 Ngula Iṟatalu mai puḻka palyaṉu munu palumpa maḻpa tjuṯa aḻṯingu tjunguringkula paluṟu iṯi ngarinytjitja kuliṟa ngalkula pukuḻarinytjaku. Paluṟu wati kuranyitja tjuṯa aḻṯingu, munu palumpa tjaultji tjuṯaku mayatja tjuṯa kuḻu aḻṯingu, munu panya wati puḻka tjuṯa Galileelanguṟu kuḻu aḻṯingu. Ka minyma panya palumpa kuringku kulinu Iṟatiyalu, “Munta-uwa, kuwariṉa wati tjuṯangka miṟangka Iṟatala ngatjilku Johnnga iluntankunytjaku, kaṉi paluṟu puṯu wiyanmankuku.”
21 Chegou, porém, um dia favorável em que Herodes, por ocasião do seu natalício, deu um banquete aos grandes de sua corte, aos seus oficiais e aos principais da Galiléia.
22 Ka tjana maingka tjunguringkunyangka minyma panya palumpa uṉṯalpa pitjala nyaṉpingi nyara palula tjana nyakunytjaku. Kaya nyakula puḻkaṟa pukuḻaringu Iṟatanya tjana. Munu Iṟatalu kungkawaṟa palula pukuḻarira tjapinu, “Nyuntu kutjupa kutjupaku mukuringkulampa wangka, kaṉa nyuntunya ungkuku.”
22 A filha de Herodíades apresentou-se e pôs-se a dançar, com grande satisfação de Herodes e dos seus convivas. Disse o rei à moça: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 Munu puḻkaṟa alatjiṯu kalkuṉu wangkara, “Mulamulangkuṉa wangkanyi. Nyuntu ngatjinnyangkaṉanta unganyi alatjiṯu. Panya ngayulu mayatjangku ngura tjuṯa kanyini kutjupa kutjupa tjuṯa kuḻu. Munuṉa nyanga ngayulu kanyintja uwankara nyuntunya tjaraṟa tjara kutjupa ungkuku nyuntu mukuringkunyangka.”
23 E jurou-lhe: Tudo o que me pedires te darei, ainda que seja a metade do meu reino.
24 Ka kungka panya paluṟu nyangatja kuliṟa anu palumpa ngunytjukutu munu palula tjapinu alatji, “Ngunytju, nyaa ungkunytjakuṉa Iṟatala wangkaku?” Ka ngunytjungku panya wangkangu, “Wiya, ankula Johnnga kata muṯuṟa ungkunytjaku tjapila.”
24 Ela saiu e perguntou à sua mãe: Que hei de pedir? E a mãe respondeu: A cabeça de João Batista.
25 Ka kungkawaṟa panya maḻaku warpungkula anu mayatja Iṟatala ngatjintjikitja munu wangkangu, “Mukuringanyiṉa Johnnga kata muṯuṟa ngayunya ungkunytjaku pulitangka tjunkula.”
25 Tornando logo a entrar apressadamente à presença do rei, exprimiu-lhe seu desejo: Quero que sem demora me dês a cabeça de João Batista.
26 Ka nyanga alatji wangkanyangka Iṟatanya unngu puḻkaṟa tjituṟu-tjituṟuringu, munu kuliningi, “Tjinguṟu paluṟu ngatjinnyangkaṉa ungkuwiyangku wantima, palu ngayulu ngaṉmanytju winkingka miṟangka kalkuntjatjanungku maḻa puṯu wiyanmananyi.”
26 O rei entristeceu-se; todavia, por causa da sua promessa e dos convivas, não quis recusar.
27 — ausente —
27 Sem tardar, enviou um carrasco com a ordem de trazer a cabeça de João. Ele foi, decapitou João no cárcere,
28 — ausente —
28 trouxe a sua cabeça num prato e a deu à moça, e esta a entregou à sua mãe.
29 Kaya Johnku nintintja tjuṯangku nyangatja kuliṟa pitjangu munuya palunya puntu mantjiṟa katira kuḻpingka ngaritjunu.
29 Ouvindo isto, os seus discípulos foram tomar o seu corpo e o depositaram num sepulcro.
30 Ka ngula Jesulu panya iyantja tjuṯa maḻaku aṟuringu munuya Jesula tjunguringkula uwankara tjakultjunangi tjana palyantjatjanungku munu nintintjatjanungku.
30 Os apóstolos voltaram para junto de Jesus e contaram-lhe tudo o que haviam feito e ensinado.
31 Ka panya aṉangu tjuṯa mulapa Jesula tjanalakutu rawa pitjangi munuya nyinara anangi, ka tjara kutjupa ngapartji pitjala nyinara anangi. Kaya alatji rawa iwarakatinyangka Jesulu tjana palumpa nintintja tjuṯangku puṯu nguwanpa kuliningi mai ngalkuntjikitjangku munu paluṟu wangkangu tjanala, “Wanyula ara mauṉṯalpa ngura piḻunta nyinara pakuwiyaringkunytjikitja.”
31 Ele disse-lhes: Vinde à parte, para algum lugar deserto, e descansai um pouco. Porque eram muitos os que iam e vinham e nem tinham tempo para comer.
32 Munuya pautangka tatiṟa anu mauṉṯalpa ngura piḻunta nyinanytjikitja.
32 Partiram na barca para um lugar solitário, à parte.
33 Palu aṉangu tjuṯangku tjananya nyangu pautangka ma-pakannyangka munuya ngura nintingku kuliṟa tawunu tjuṯanguṟu mantangka wirtjapakaṟa ngaṉmanypa wirkaṟa nyinangi ngura panya palula, panya Jesunya tjana nyara palulakutu anangi.
33 Mas viram-nos partir. Por isso, muitos deles perceberam para onde iam, e de todas as cidades acorreram a pé para o lugar aonde se dirigiam, e chegaram primeiro que eles.
34 Ka Jesulu mantangka wirkaṟa pautanguṟu ukalingu munu aṉangu winki mulapa ngaṟanyangka nyakula tjanampa kurunpa puḻkaṟa ngaḻṯuringu, panya tjana tjiipi tjuṯa puṟunypa para-ngaṟangi tjapatangku aṯunymankunytja wiya. Ka palulanguṟu Jesulu tjanala tjukurpa tjuṯa wangkara nintiningi.
34 Ao desembarcar, Jesus viu uma grande multidão e compadeceu-se dela, porque era como ovelhas que não têm pastor. E começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Ka paluṟu tjukurpa rawangku wangkanyangka tjiṉṯu tjaṟuringu kaya palumpa nintintja tjuṯangku palula wangkangu, “Ngura parari nguwanpa nyangatja, ka tjiṉṯu nyanga nguwanpa tjaṟuringu.
35 A hora já estava bem avançada quando se achegaram a ele os seus discípulos e disseram: Este lugar é deserto, e já é tarde.
36 Wanyu aṉangu nyanganpa witula kaya ankula ngura ilatjangka mai payamilaṟa ngalkula paḻtjariwa.”
36 Despede-os, para irem aos sítios e aldeias vizinhas a comprar algum alimento.
37 Ka Jesulu nintintja tjuṯangka wangkangu, “Wiya, mai nyura tjananya uwa.”
37 Mas ele respondeu-lhes: Dai-lhes vós mesmos de comer. Replicaram-lhe: Iremos comprar duzentos denários de pão para dar-lhes de comer?
38 Ka Jesulu wangkangu tjanala, “Ankulaya nyawa mai yaaltjiṯu tjana kanyini.”
38 Ele perguntou-lhes: Quantos pães tendes? Ide ver. Depois de se terem informado, disseram: Cinco, e dois peixes.
39 Ka Jesulu palumpa nintintja tjuṯangka wangkangu, “Aṉangu tjuṯa wangka kapuṯu kutjupa kapuṯu kutjupa ukiṟingka nyinakatinytjaku.”
39 Ordenou-lhes que mandassem todos sentar-se, em grupos, na relva verde.
40 Kaya palyaṉu paluṟu panya wangkanytja. Munuya aṉangu tjuṯa tjaraṟa tjaraṟa tjunu 50 kutjupa 50 kutjupa, 100 kutjupa, 100 kutjupa.
40 E assentaram-se em grupos de cem e de cinqüenta.
41 — ausente —
41 Então tomou os cinco pães e os dois peixes e, erguendo os olhos ao céu, abençoou-os, partiu-os e os deu a seus discípulos, para que lhos distribuíssem, e repartiu entre todos os dois peixes.
42 — ausente —
42 Todos comeram e ficaram fartos.
43 Kaya palula maḻangka nintintja tjuṯangku kuka mai lampi muṯun-muṯunpa tjuṯa mantjiṟa piti puḻka 12-ngka tjaalyngaṟatjunu.
43 Recolheram do que sobrou doze cestos cheios de pedaços, e os restos dos peixes.
44 Uwa, ngura nyara palula wati winki mulatu nyinara ngalkuningi nampa nyangantu 5,000-tu. Ka minyma tjitji kuḻukuḻu nyinangiṯu pala palula munuya ngalkula paḻtjaringu.
44 Foram cinco mil os homens que haviam comido daqueles pães.
45 Nyanga palula maḻangka Jesulu palumpa nintintja tjuṯa wituṉu palunya wantikatira pautangka tatiṟa kuranyu ma-itipirinytjaku uṟu kampa kutjupa ngura ini Pitjaitalakutu. Munu paluṟu aṉangu panya tjuṯa kuḻu wituṉu ngurakutu maḻaku ankunytjaku.
45 Imediatamente ele obrigou os seus discípulos a subirem para a barca, para que chegassem antes dele à outra margem, em frente de Betsaida, enquanto ele mesmo despedia o povo.
46 Munu tjananya wantir'iyaṟa paluṟu puḻikutu ankula puḻi paṉṯangka tatinu Godala tjapintjikitja.
46 E despedido que foi o povo, retirou-se ao monte para orar.
47 Ka ngalya-mungartjirinyangka nintintja panya tjuṯa uṟungka nguṟurpaṯu pitjalinangi pautangka, ka Jesunya kutju nyinangi puḻi katu nyara maḻaku.
47 À noite, achava-se a barca no meio do lago e ele, a sós, em terra.
48 Munu paluṟu nyangu tjana puṯu pauta panya walawalannyangka, panya waḻpangku uṉṯuningi maḻakukutungku, kaya puṯu anangi. Ka munga kultungka tjiṉṯukutu-tjiṉṯukutu Jesunya uṟungka katu paḻtjuṟa tjanalakutu pitjangi. Munu nguwanpa tjanala waintaringu.
48 Vendo-os se fatigarem em remar, sendo-lhes o vento contrário, foi ter com eles pela quarta vigília da noite, andando por cima do mar, e fez como se fosse passar ao lado deles.
49 — ausente —
49 À vista de Jesus, caminhando sobre o mar, pensaram que fosse um fantasma e gritaram;
50 — ausente —
50 pois todos o viram e se assustaram. Mas ele logo lhes falou: Tranqüilizai-vos, sou eu; não vos assusteis!
51 Munu pautangka tatinu tjanala. Ka waḻpa panya atanaringu.
51 E subiu para a barca, junto deles, e o vento cessou. Todos se achavam tomados de um extremo pavor,
52 Panya tjana kuṟungku nyangangi paluṟu aṉangu winki mulapa maingka paḻtjannyangka palu nyakunytjatjanungkuya kuwaripangkuṯu puṯu kuliningi paluṟu alatjirinyangka, munuya pina pati nyinangi.
52 pois ainda não tinham compreendido o caso dos pães; os seus corações estavam insensíveis.
53 — ausente —
53 Navegaram para o outro lado e chegaram à região de Genesaré, onde aportaram.
54 — ausente —
54 Assim que saíram da barca, o povo o reconheceu.
55 Munuya manta nyara palula ngura tjuṯakutu para-wirtjapakalyiṟa pikatjara tjuṯa mantjiṟa mantarangka tjunkula palulakutu ngalya-katingi ngura kutjupa kutjupangka paluṟu pitjala nyinanyangka.
55 Percorrendo toda aquela região, começaram a levar, em leitos, os que padeciam de algum mal, para o lugar onde ouviam dizer que ele se encontrava.
56 Panya paluṟu ngura tjuṯakutu anangi, tjukutjuku tjuṯakutu, puḻka tjuṯakutu, munu uṟilkutu kuḻukuḻu, kaya wirkankunyangka aṉangu tjuṯangku pikatjara tjuṯa katira ngaritjunangi aṉangu tjuṯa pitjala tjunguringkupaingka. Kaya pikatjara tjuṯangku Jesula ngatjiningi palumpa mantara pampuntjikitjangku, munuya uwankarangkuṯu pampuntjatjanu palyaringangi. |src="tnMRK06V56.tif" size="col" loc="p" ref="6:55-56"
56 Onde quer que ele entrasse, fosse nas aldeias ou nos povoados, ou nas cidades, punham os enfermos nas ruas e pediam-lhe que os deixassem tocar ao menos na orla de suas vestes. E todos os que tocavam em Jesus ficavam sãos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.