Lucas 15
Tjukurpa Palya (PJT) vs ARA
1 Ka wati kamantaku mani mantjilpai tjuṯa munu wati kura kutjupa tjuṯa kuḻu ilaringu Jesulu tjukurpa wangkanyangka kulintjikitja.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Kaya Paṟatji tjuṯangku munu wati Moseku tjukurpa nintilpai tjuṯangku kuḻu nyakunytjatjanungku mirpaṉ-mirpaṉṯu wangkangi, “Wati nyangatja wati kura tjuṯa pitjanyangka tjanampa pukuḻaripai, munu mai kuḻu tjanala tjungungku ngalkupai.”
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Ka Jesulu tjanala tjukurpa aṟa kutjupatjara wangkangu alatji,
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 “Tjinguṟu wati kutjungku tjiipi tjuṯa kanyini 100, ka tjinguṟu kutju tjanalanguṟu kawankatiku. Ka wati paluṟu yaaltjiriku? Paluṟu wanyu wantiku? Wiya, paluṟu 99 panya ukiṟi ngalkunnyangka wantikatira ankula tjiipi panya palunya ngurilku.
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 — ausente —
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 — ausente —
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 “Ka pala palu puṟunypa ngaṟanyi ngura nyara ilkaṟitjangka. Panya angelpa tjuṯa aṉangu palya tjuṯaku pukuḻaripai, palu panya aṉangu kutjungku kura palyantjatjanu piiwiyaringkula aṟuringkunyangkaya puḻkaṟa alatjiṯu pukuḻaripai.”
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Munu palu puṟunypa piṟuku Jesulu tjukurpa kutjupa wangkangu alatji, “Tjinguṟu minymangku mani puḻka tjuṯa 10-pa kanyintjatjanungku kutju waḻingka unngu kawalinkuku, munu paluṟu lampa tiliṟa tilitjarangku waḻi unngu puluwangka purkaṟa mulatu nguriṟa nguriṟa mantjilku. |src="tnLUK15V08B.tif" size="col" loc="p" ref="15:8-9"
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 Munu paluṟu mantjiṟa puḻkaṟa pukuḻarira palumpa maḻpa tjuṯangka palula itingka nyinanytja tjuṯangka kuḻu wangkaku, ‘Tjunguringkulala pukuḻarima, panya ngayulu mani kutju kawalinkunytjatjanungku kuwari nguriṟa mantjinu.’ Alatji paluṟu pukuḻariku.
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 “Ka palu puṟunypa Godaku angelpa tjuṯa puḻkaṟa pukuḻaripai wati kutjungku kura palyantjatjanu piiwiyaringkula Godalakutu maḻaku aṟuringkunyangka.”
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Munu Jesulu piṟuku tjukurpa kutjupa tjanala wangkangu alatji, “Wati kutjungku katja kutjara kanyiningi.
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 Ka katja maḻatjangku wangkangu mamangka, ‘Mama wanyuṉi ungama manta panya nyuntu kalkuntja palunya.’ Ka mulapaṯu mamangku panya manta tjaraṉu pulanya ungkunytjikitjangku munu kutju ungu katja panya maḻatja.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 “Ka palula maḻangka tjiṉṯu maṉkurpa wiyaringkunyangka katja panya maḻatjangku palumpa manta tjalamilaṉu munu mani mantjiṟa palumpa ngura wantikatira anu ngura kutjupakutu parari mulapa nyinanytjikitja. Munu ngura nyara palula paluṟu mani uwankara wiyaṉu ngunti pukuḻarira.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Paluṟu panya puḻka kanyintjatjanungku uwankara alatjiṯu wiyaṉu. Ka ngula ngura nyara palula ailuru puḻkaringu ngura kutjupa uwankarangka kuḻu. Ka paluṟu kutjupa kutjupa ngalkuntjikitjangku kanyintja wiya alatjiṯu nyinangi maṟalpa alatjiṯu.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 “Munu paluṟu ngura nyara palula waṟka nguriningi mani mantjintjikitjangku, ka wati kutjungku pikipiki tjuṯa kanyilpaingku palunya mantjiṟa iyaṉu kuka pikipiki tjuṯakutu tjananya mai ungkula aṯunymaṟa kanyintjaku.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 Ka paluṟu puḻkaṟa paḻtjatjiratjarira pikipiki tjuṯaku mai kurakura nguwanpa ngalkuningi. Ka kutjupangku palunya mai ungkunytja wiya alatjiṯu.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 “Ka paluṟu ngula kata palyaringkula kulinu, ‘Mulapa ngayulu ngunti palyaningi munuṉa kuwari paḻtjatjiratjaringu. Ka panya ngayuku mamaku waṟka tjuṯangku uwankarangku mai puḻka ngalkula paḻtja alatjiṯu nyinapai, palu ngayulu nyanga kuwari paḻtjatjiratjaringu munuṉa nguwanpa ilunyi.
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Utiṉa ngura nyangatja wantikatima munu Mamalakutu maḻaku anama munuṉa palula wirkaṟa wangkama alatji, “Mama, ngayulu mulapa kuraringkula Godanya kuraṉu munu nyuntunya kuḻu kuraṉu.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Kaṉi kura puḻka nyinanyangka katjanmankunytja wiyangku wantima. Palu nyuntuṉi wangka nyuntumpa wati waṟkaripai puṟunypa nyinanytjaku.” Alatjiṉa ankula Mamala arkaṟa wangkaku.’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 “Munu alatji kulintjatjanungku mulapaṯu paluṟu ngura panya palunya wantikatira pakaṟa anu palumpa mamaku ngurakutu. Ka panya palumpa mama rawa aḻa-aḻa nyinangi maḻaku pitjanytjaku paṯaṟa. Munu paluṟu kuwaripaṯu parari pitjanyangka nyakula ngurkantanu munu ngapari-ngapari palulakutu wirtjapakaṉu puḻkaṟa ngaḻṯuringkula munu palunya ampuṟa mitamita kutjara nyunytjuṉu palumpa pukuḻarira. |src="tnLUK15V21.tif" size="col" loc="p" ref="15:20-24"
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 “Ka palumpa katjangku palula wangkangu, ‘Mama, ngayulu kuraringkula mulapa Godanya kuraṉu nyuntunya kuḻu. Kaṉi katjanmankunytja wiyangku wantima.’
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 “Palu alatji wangkanyangka palumpa mamangku palunya kulintja wiyangku wantingi munu palumpa waṟkaripai tjuṯangka wangkangu, ‘Warpungkulaya mantara wiṟu mantjiṟa ngalya-kati, munuya palunya tjarpatjura munuya palula maṟangka ringi tjura munu tjinatjangka kuḻu tjarpatjura.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Munuya kuka puluka kuḻunypa kuḻu kaṉpi puḻka nganampa iluntara, kala tjunguringkula mai puḻka ngalkula puḻkaṟa pukuḻari.
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 Panya ngayuku katja ilungu munu ilunytjatjanu maḻaku piṟuku wankaringu, panya paluṟu kawaliringu, palu paluṟu kawalirinytjatjanu maḻaku aṟuringu.’ Munuya palulanguṟu uwankara tjunguringkula puḻkaṟa pukuḻaringi.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 “Ka palumpa panya katja ngaṉmanyitja watarku alatjiṯu kaanangka ngaṟala waṟkaringi paṯu nguwanpa, munu paluṟu waḻikutu ilaringkula kutju kulinu tjana wangkatjingaṟa tantjirinyangka.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Munu paluṟu wati waṟkaripai kutjupa aḻṯingu munu palula tjapinu, ‘Nyaaringanyiya pala unngu?’
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 “Ka wati panya waṟkangku palula wangkangu, ‘Nyuntumpa maḻanypa maḻaku aṟuringu, ka nyuntumpa mamangku puluka kuḻunypa kaṉpi puḻka iluntankunytjaku wangkangu nganaṉa pukuḻarira ngalkuntjikitjangku, panya nyuntumpa maḻanypa maḻaku pitjangu ngurakutu wankaṟu alatjiṯu.’
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 Ka katja panya ngaṉmanyitjangku kuliṟa palumpa maḻanyku puḻkaṟa kuraringkula mulyararingu munu wantingu waḻi unngu tjarpanytja wiyangku.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 Palu katjangku ngapartji palula wangkangu, ‘Wiya, panya ngayulu rawangku alatjiṯu nyuntula wangaṉarangku kulilpai nyuntu wangkanyangka munuṉa yiya tjuṯa mulapa nyuntumpa waṟkaringi, palu nyuntu ngayuku puluka kuḻunypa kaṉpi puḻka iluntankunytjaku wangkanytja wiyangku wantingi ngayulu ngalkula pukuḻarinytjaku maḻpa tjuṯatjarangku.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Palu nyuntumpa katjangku manta nyuntu ungkunytjitja mapalkungku tjalamilaṟa mani mantjiṟa ankula waṉira wiyaṉu kungkawaṟa kura tjuṯangka munu ngula kutju maḻaku pitjangu nyuntulakutu. Ka nyuntu palumpa kutjuku puluka kaṉpi puḻka iluntaṟa pauntjaku wangkangu palumpa pukuḻarira.’ |src="tnLUK15V29.tif" size="col" loc="p" ref="15:29-31"
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 “Ka mamangku katjangka wangkangu, ‘Katja, nyuntu panyan tiṯutjara mulapa ngayula tjungu nyinapai, ka ngayulu kanyintja uwankara nyuntumpa ngaṟanyi.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Palyala pukuḻarira kuka mai puḻka ngalkunma panya nyuntumpa maḻanypa ilunytjatjanu maḻaku wankaringu, panya paluṟu kawankatinytjatjanu maḻaku aṟuringu.’” Alatji Jesulu wangkara wiyaringu.
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.