Lucas 15

Tjukurpa Palya (PJT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Ka wati kamantaku mani mantjilpai tjuṯa munu wati kura kutjupa tjuṯa kuḻu ilaringu Jesulu tjukurpa wangkanyangka kulintjikitja.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Kaya Paṟatji tjuṯangku munu wati Moseku tjukurpa nintilpai tjuṯangku kuḻu nyakunytjatjanungku mirpaṉ-mirpaṉṯu wangkangi, “Wati nyangatja wati kura tjuṯa pitjanyangka tjanampa pukuḻaripai, munu mai kuḻu tjanala tjungungku ngalkupai.”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Ka Jesulu tjanala tjukurpa aṟa kutjupatjara wangkangu alatji,
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 “Tjinguṟu wati kutjungku tjiipi tjuṯa kanyini 100, ka tjinguṟu kutju tjanalanguṟu kawankatiku. Ka wati paluṟu yaaltjiriku? Paluṟu wanyu wantiku? Wiya, paluṟu 99 panya ukiṟi ngalkunnyangka wantikatira ankula tjiipi panya palunya ngurilku.
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 — ausente —
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 — ausente —
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 “Ka pala palu puṟunypa ngaṟanyi ngura nyara ilkaṟitjangka. Panya angelpa tjuṯa aṉangu palya tjuṯaku pukuḻaripai, palu panya aṉangu kutjungku kura palyantjatjanu piiwiyaringkula aṟuringkunyangkaya puḻkaṟa alatjiṯu pukuḻaripai.”
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Munu palu puṟunypa piṟuku Jesulu tjukurpa kutjupa wangkangu alatji, “Tjinguṟu minymangku mani puḻka tjuṯa 10-pa kanyintjatjanungku kutju waḻingka unngu kawalinkuku, munu paluṟu lampa tiliṟa tilitjarangku waḻi unngu puluwangka purkaṟa mulatu nguriṟa nguriṟa mantjilku. |src="tnLUK15V08B.tif" size="col" loc="p" ref="15:8-9"
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Munu paluṟu mantjiṟa puḻkaṟa pukuḻarira palumpa maḻpa tjuṯangka palula itingka nyinanytja tjuṯangka kuḻu wangkaku, ‘Tjunguringkulala pukuḻarima, panya ngayulu mani kutju kawalinkunytjatjanungku kuwari nguriṟa mantjinu.’ Alatji paluṟu pukuḻariku.
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 “Ka palu puṟunypa Godaku angelpa tjuṯa puḻkaṟa pukuḻaripai wati kutjungku kura palyantjatjanu piiwiyaringkula Godalakutu maḻaku aṟuringkunyangka.”
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Munu Jesulu piṟuku tjukurpa kutjupa tjanala wangkangu alatji, “Wati kutjungku katja kutjara kanyiningi.
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 Ka katja maḻatjangku wangkangu mamangka, ‘Mama wanyuṉi ungama manta panya nyuntu kalkuntja palunya.’ Ka mulapaṯu mamangku panya manta tjaraṉu pulanya ungkunytjikitjangku munu kutju ungu katja panya maḻatja.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 “Ka palula maḻangka tjiṉṯu maṉkurpa wiyaringkunyangka katja panya maḻatjangku palumpa manta tjalamilaṉu munu mani mantjiṟa palumpa ngura wantikatira anu ngura kutjupakutu parari mulapa nyinanytjikitja. Munu ngura nyara palula paluṟu mani uwankara wiyaṉu ngunti pukuḻarira.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Paluṟu panya puḻka kanyintjatjanungku uwankara alatjiṯu wiyaṉu. Ka ngula ngura nyara palula ailuru puḻkaringu ngura kutjupa uwankarangka kuḻu. Ka paluṟu kutjupa kutjupa ngalkuntjikitjangku kanyintja wiya alatjiṯu nyinangi maṟalpa alatjiṯu.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 “Munu paluṟu ngura nyara palula waṟka nguriningi mani mantjintjikitjangku, ka wati kutjungku pikipiki tjuṯa kanyilpaingku palunya mantjiṟa iyaṉu kuka pikipiki tjuṯakutu tjananya mai ungkula aṯunymaṟa kanyintjaku.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Ka paluṟu puḻkaṟa paḻtjatjiratjarira pikipiki tjuṯaku mai kurakura nguwanpa ngalkuningi. Ka kutjupangku palunya mai ungkunytja wiya alatjiṯu.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 “Ka paluṟu ngula kata palyaringkula kulinu, ‘Mulapa ngayulu ngunti palyaningi munuṉa kuwari paḻtjatjiratjaringu. Ka panya ngayuku mamaku waṟka tjuṯangku uwankarangku mai puḻka ngalkula paḻtja alatjiṯu nyinapai, palu ngayulu nyanga kuwari paḻtjatjiratjaringu munuṉa nguwanpa ilunyi.
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Utiṉa ngura nyangatja wantikatima munu Mamalakutu maḻaku anama munuṉa palula wirkaṟa wangkama alatji, “Mama, ngayulu mulapa kuraringkula Godanya kuraṉu munu nyuntunya kuḻu kuraṉu.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Kaṉi kura puḻka nyinanyangka katjanmankunytja wiyangku wantima. Palu nyuntuṉi wangka nyuntumpa wati waṟkaripai puṟunypa nyinanytjaku.” Alatjiṉa ankula Mamala arkaṟa wangkaku.’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 “Munu alatji kulintjatjanungku mulapaṯu paluṟu ngura panya palunya wantikatira pakaṟa anu palumpa mamaku ngurakutu. Ka panya palumpa mama rawa aḻa-aḻa nyinangi maḻaku pitjanytjaku paṯaṟa. Munu paluṟu kuwaripaṯu parari pitjanyangka nyakula ngurkantanu munu ngapari-ngapari palulakutu wirtjapakaṉu puḻkaṟa ngaḻṯuringkula munu palunya ampuṟa mitamita kutjara nyunytjuṉu palumpa pukuḻarira. |src="tnLUK15V21.tif" size="col" loc="p" ref="15:20-24"
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 “Ka palumpa katjangku palula wangkangu, ‘Mama, ngayulu kuraringkula mulapa Godanya kuraṉu nyuntunya kuḻu. Kaṉi katjanmankunytja wiyangku wantima.’
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 “Palu alatji wangkanyangka palumpa mamangku palunya kulintja wiyangku wantingi munu palumpa waṟkaripai tjuṯangka wangkangu, ‘Warpungkulaya mantara wiṟu mantjiṟa ngalya-kati, munuya palunya tjarpatjura munuya palula maṟangka ringi tjura munu tjinatjangka kuḻu tjarpatjura.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 Munuya kuka puluka kuḻunypa kuḻu kaṉpi puḻka nganampa iluntara, kala tjunguringkula mai puḻka ngalkula puḻkaṟa pukuḻari.
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 Panya ngayuku katja ilungu munu ilunytjatjanu maḻaku piṟuku wankaringu, panya paluṟu kawaliringu, palu paluṟu kawalirinytjatjanu maḻaku aṟuringu.’ Munuya palulanguṟu uwankara tjunguringkula puḻkaṟa pukuḻaringi.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 “Ka palumpa panya katja ngaṉmanyitja watarku alatjiṯu kaanangka ngaṟala waṟkaringi paṯu nguwanpa, munu paluṟu waḻikutu ilaringkula kutju kulinu tjana wangkatjingaṟa tantjirinyangka.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 Munu paluṟu wati waṟkaripai kutjupa aḻṯingu munu palula tjapinu, ‘Nyaaringanyiya pala unngu?’
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 “Ka wati panya waṟkangku palula wangkangu, ‘Nyuntumpa maḻanypa maḻaku aṟuringu, ka nyuntumpa mamangku puluka kuḻunypa kaṉpi puḻka iluntankunytjaku wangkangu nganaṉa pukuḻarira ngalkuntjikitjangku, panya nyuntumpa maḻanypa maḻaku pitjangu ngurakutu wankaṟu alatjiṯu.’
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Ka katja panya ngaṉmanyitjangku kuliṟa palumpa maḻanyku puḻkaṟa kuraringkula mulyararingu munu wantingu waḻi unngu tjarpanytja wiyangku.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Palu katjangku ngapartji palula wangkangu, ‘Wiya, panya ngayulu rawangku alatjiṯu nyuntula wangaṉarangku kulilpai nyuntu wangkanyangka munuṉa yiya tjuṯa mulapa nyuntumpa waṟkaringi, palu nyuntu ngayuku puluka kuḻunypa kaṉpi puḻka iluntankunytjaku wangkanytja wiyangku wantingi ngayulu ngalkula pukuḻarinytjaku maḻpa tjuṯatjarangku.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Palu nyuntumpa katjangku manta nyuntu ungkunytjitja mapalkungku tjalamilaṟa mani mantjiṟa ankula waṉira wiyaṉu kungkawaṟa kura tjuṯangka munu ngula kutju maḻaku pitjangu nyuntulakutu. Ka nyuntu palumpa kutjuku puluka kaṉpi puḻka iluntaṟa pauntjaku wangkangu palumpa pukuḻarira.’ |src="tnLUK15V29.tif" size="col" loc="p" ref="15:29-31"
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 “Ka mamangku katjangka wangkangu, ‘Katja, nyuntu panyan tiṯutjara mulapa ngayula tjungu nyinapai, ka ngayulu kanyintja uwankara nyuntumpa ngaṟanyi.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Palyala pukuḻarira kuka mai puḻka ngalkunma panya nyuntumpa maḻanypa ilunytjatjanu maḻaku wankaringu, panya paluṟu kawankatinytjatjanu maḻaku aṟuringu.’” Alatji Jesulu wangkara wiyaringu.
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.