Atos 27
Tjukurpa Palya (PJT) vs VC
1 Ka palulanguṟu Pitjitjalu Paulanya Rome-alakutu iyantjikitjangku kuliningi. Panya ngura nyara paluṟu manta ini Italila nguṟurpa ngaṟanyi. Munu kulintjatjanungku wati tjaultji kuranyitja ini Tjuliyatjala wangkangu wati panya Paulanya pautangka katinytjaku wati puṟitjina kutjupa tjuṯa kuḻukuḻu. Panya Tjuliyatjalu tjaultji tjuṯa kanyiningi nampa nyangatja 100, munuya paluṟu tjana uṯuḻu kutju ngaṟangi ini nyanga alatji, Mayatja Tjiitjaku tjaultji tjuṯa. Ka nganaṉa kuḻu Paulala tjunguringu palula tjanala tjungu ankunytjikitja.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Munula uwankara pauta ngura panya Atuṟa-mitiyama-nya nguraṟangka tatinu tjaultji panya tjuṯa kuḻukuḻu, panya pauta nyara paluṟu manta panya Aitjala itiwanu ankunytjikitja riti ngaṟangi ngura kutjupa tjuṯakutu. Munula palulanguṟu uṟu puḻkawanu ma-pakaṉu alinytjara. Ka wati ini Aṟi-tjakatjanya kuḻu nganaṉala tjungu pauta palula anangi. Wati nyanga paluṟu panya manta ini Matja-tuniyalanguṟu panya palumpa ngura tawunu ini Tjitja-lanikanya.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Kala pautangka ankula ankula mungaringu munula rawaṯu ankula ankula tjiṉṯungka kutju ma-wirkanu ngura ini Tjaitanta. Ka tjaultji tjuṯaku mayatjangku Tjuliyatjalu Paulaku ngaḻṯuringkula wangkangu, “Palya nyuntu unytju pautanguṟu ukalingkula ankula nyawa nyuntumpa maḻpa tjuṯa ngura nyanga palula nyinanytja tjuṯa. Kantaya nyakula mai ulytja kutjupa kutjupa tjuṯa kuḻu uwa katinytjaku.” Kala mulapaṯu anu Paulaku maḻpa tjuṯakutu nyakunytjikitja.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Palulanguṟula pautangka piṟuku tatinu munula ma-pakaṉu alinytjara. Munula ankula ankula manta tjukutjuku ini Tjaipuṟitjala waḻpa tjukutjukuwanu wati-pitjangi, panya waḻpa puḻkangkulanya puḻkaṟa uṉṯuningi, kala puṯu nguwanpa anangi waḻparakutu.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Munula nyara palulanguṟu piṟuku wiluṟara wati-pitjangi munula uṟu puḻkangka nguṟurpa anangi manta kutjarangka tjaṟuwanu manta ini Tjilitjiyala pulala Pampiliyala. Munula palulanguṟu manta ini Laitjiyala wirkanu ngura ini Maiṟala.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Ka ngura nyara palula wati tjaultjiku mayatjangku nguriṟa nyangu pauta kutjupa Italilakutu ankunytjikitja riti ngaṟanyangka munulanya nyara palulalta tatitjunu. Pauta paluṟu kunyu ngura ini Alika-tjantu-ṟiyalanguṟu pitjangu uḻpaṟiranguṟu manta ini Itjipalanguru.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Kala pauta palula tatiṟa wiluṟara ma-pakaṉu munula waḻparakutu anangi purkaṟa alatjiṯu tjiṉṯu tjuṯa nguwanpa munula ngula kutju ma-ilaringu ngura ini Kanaitatjalakutu. Palu nyara palulanguṟula puṯu piṟuku wiluṟara anangi, panya waḻpa puḻkangku alinytjara wiluṟaranguṟu nganampa pauta puḻkaṟa uṉṯuningi maḻakukutungku. Ka palulanguṟu wati panya pauta katipaingku wiluṟara puṯu ankula kulinu uḻpaṟira ankunytjikitjangku. Kala mulapaṯu kaṯakutjara anu uḻpaṟira munula manta tjukutjuku ini Kuṟitala ilaringkula ngura ini Tjalmunila itingka wirkanu kampa kakaraṟa.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Munula nyara palulanguṟu manta palula kampa uḻpaṟira waḻpa tjukutjukuwanu anangi wiluṟara. Purkaṟa alatjiṯula anangi, munula ankula ankula manta nyara palula nguṟurpa wirkanu uṟu patipatingka ngura ini Pilunpa Wiṟula. Ka pala palula itingka ngura tawunu ini Latjiyanya ngaṟangi. Kala uṟu patipatingka tjarpara ngaṟakatingu mantangka itingka uṟungka.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 — ausente —
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 — ausente —
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Palu wati panya pauta palumpa walytja munu wati pauta katipai kuḻu puṯu mulamularingangi Paulalu wangkanyangka, ka tjaultji tjuṯaku mayatjangku kuḻu paluṟu wangkanyangka kulintja wiyangku wantingi, munu wati panya palumpa pulampa kutju mulamularingangi paluṟu pula wangkanyangka.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Panya wari ngaṟanyangka uṟu nyara patipati palula, pauta tjuṯa tjunkula wantira nyinanytjaku, wiṟu wiya nguwanpa. Kaya palulanguṟu wangkara kuliningi ankunytjikitjangku. Munuya kulinu, “Palyantila wiluṟara tjukutjuku uṟungka ankuku manta nyanga Kuṟitala itiwanu munula wirkankuku ngura nyara tawunu ini Piinikala, mununtila nyara palula pauta tjunkula wantira nyinama wari wiyaringkunytjaku paṯaṟa. Panya ngura nyara palula uṟu patipati wiṟu mulapa ngaṟanyi yuu wiṟu pauta tjuṯa waringka ngaṟanytjaku, panya kampa wiluṟara kutju aḻa ngaṟanyi, ka panya waḻpa uḻpaṟiranguṟu munu alinytjaranguṟu kuḻu wangkanyangka pauta tjuṯa kuḻpi-kuḻpingka kumpiṟa ngaṟapai palya alatjiṯu.”
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Ka nyara palula aṟa waḻpa tjukutjuku wiṟuṟa wangkangi uḻpaṟiranguṟu. Kaya wati tjuṯangku kuliningi, “Ai! Waḻpa nyangatja-manti wiṟumpa wangkanyi nganaṉa ankunytjakumpa!” Munuya pauta panya karpiṟa wantinytjatjanungku araltjanu waḻpangku uṉṯuntjaku. Munula manta panya Kuṟitala itiwanu uṟungka ma-pakaṉu alinytjara wiluṟara.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Palu nyara palulanguṟu waḻpa kutjupa puḻka mulapa manta panya Kuṟitalanguṟu pakaṉu ini Alinytjara Kakaraṟatjanya munu puḻkaṟa alatjiṯu rurkuningi.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Munu waḻpa panya puḻka paluṟu pauta panya puḻkaṟa alatjiṯu uṉṯuningi ngura wiyakutu, ka katipai tjuṯangku puṯu arkaṟa tjukaṟuruningi mantakutu ankunytjikitjangku, munuya pakuringkula wantingu, ka waḻpangku nganaṉanya mantanguṟu uṉṯuṟa ma-katingi uḻpaṟira wiluṟara.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Kala ankula manta tjukutjuku mulata ini Kuutala ilaringkula palula waḻpa tjukutjukuwanu anangi, ka waḻpa uṟu kuḻu tjukutjukuringu nguwanpa. Ka panya pauta puḻkangku pauta tjukutjuku ruupangka karpintja iṯarikatingi. Kaya ngura nyara palulawanu ankula wati pauta puḻka katipai tjuṯangku pauta panya tjukutjuku ilaṟa ilaṟa paku puḻkaringkula nguwanpa wantir'iyaṉu
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Palu puḻkaṟaya ilaṟa katuṟa utitjunu pauta panya puḻkangka katu, munuya ruupangka karpinu. Munuya nyara palula maḻangka ruupa kutjupa tjuṯa mantjinu, munuya pauta puḻkangka unnguwanungku para-karpiṟa arintanu, pauta puḻka paluṟu witu ngaṟanytjaku uṟu puḻkangku uṉṯuṟa kaṯantankunytjaku-tawara. Munuya paluṟu tjana alatji kuliṟa nguḻuringangi, “Kuwarintilanya waḻpa nyanga puḻkangku manta kutjupakutu uṉṯuṟa katinyi uḻpaṟira ngura panya ini Tjaiṯitjalakutu. Ngura nyara palula itingka panya uṟu ma-tartjaringu ngaṯi mulapa wiya, ka tjinguṟu pauta nyangangku uṟu unngu manta pampulku ka mantangku witiṟa kanyilku, ka tjinguṟu uṟu wiṯatjara puḻkangku pauta pungkula kaṯantaṟa minya-minyaṟa wiyalku.” Alatjiya kuliṟa nguḻuringangi, munuya palulanguṟu tiinta panya puḻka katu ngaṟapainya tjaṟuṟa karpiṟa tjunu, waḻpangku manta tartjakutu uṉṯuṟa katinytjaku-tawara. Ka palulanguṟu waḻpangku pauta panya purkaṟangku uṉṯuṟa katiṟinangi.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Palu waḻpa paluṟu rawa mulapa puḻkaṟa rurkuningi mungangka kuḻu munu pauta panya puḻkaṟa alatjiṯu uṉṯuningi. Ka mungawinki wati panya tjuṯangku luuta puḻka tjuṯa panya pauta unngu ngarinytja tjuṯa mantjiṟa uṟungka waṉingi pauta panya uparingkunytjaku. |src="tnACT27V18.tif" size="col" loc="p" ref="27:18"
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Munuya rawa ankula ankula piṟuku tjiṉṯu kutjupangka kutjupa tjuṯa ngapartji uṟungka waṉingi ruupa tjuṯa, tiinta puḻka tjuṯa, puṉu kutjupa kutjupa tjuṯa kuḻu.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Ka waḻpa paluṟu rawangku pauta panya nganaṉanyatjara puḻkaṟa uṉṯuṟa uritjinganingi. Kanti wampa tjiṉṯu tjuṯa ngaṟala wiyaringangi ngangkaḻingku tjutuṟa kanyinnyangka, panya nganaṉa tjiṟirpi nyakunytja wiya alatjiṯu, kililpi tjuṯa kuḻu. Munula palulanguṟu puḻkaṟa nguḻuringkula kuliningi, “Kuwarintila uwankara alatjiṯu iluku aṉangu kutjupa maḻaringkula wanka nyinanytja wiya.”
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Munuya wati panya paluṟu tjana mai ngalkuntja wiya puḻkaṟa alatjiṯu waṟkaringi. Ka palulanguṟu Paulanya tjanala kuranyu pakaṟa ngaṟangu munu tjanala wangkangi alatji, “Wati tjuṯa! Uti nyura panyatja ngaṉmanytju ngayulu wangkanyangka kulinma, munula manta nyara Kuṟitalaṯu ma-nyinama luuta nyanga puḻka tjuṯa uṟungka waṉinytjaku-tawara. Tjinguṟu nganaṉa ngura nyara palula nyinanyangkampa waḻpangku puṯu kaṯantanama pauta nyanga palunya.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Palu kuwariṉa nyuranya wangkanyi nguḻuringkunytja wiya kurunpa raparingkunytjaku, panya pauta nyangatja kaṯakatira minya-minyaringkuku, palu nyuntu nganaṉa uwankara ilunytja wiya wankaringkuku.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Kulilaya! Ngayulu panya Godanya waḻkulpai, munuṉa ngayulu palumpa walytja nyinanyi. Ka mungangka Godalu palumpa angelpa iyaṉu ngayulakutu.
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 Ka paluṟu alatji ngayula wangkangu, ‘Paul! Nguḻuringkunytja wiya ngaṟama! Panya kuwari Godalu nyuntunya wankaṟunkuku munu paluṟu wati nyanga nyuntula tjungu pautangka nyinanytja uwankara kuḻu ngaḻṯunytjungkuṯu wankaṟunkuku panya nyuntu tjanampa tjapinnyangka paluṟu kulinu. Munu paluṟu nyuntunya mayatja Tjiitjala wankaṟu wirkakatiku, ka nyuntu nyara palula miṟangka ngaṟaku paluṟu nyuntunya kuliṟa ngurkantankunytjaku.’ Alatji angeltu wangkangu ngayula.
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Ka wati wiṟu tjuṯa! Uti nyura raparingama panya ngayulu Godalu wangkanyangka kuliṟa mulamularinganyi alatjiṯu, ka panya angeltu wangkanytja mulapa alatjiṯu alatjiriku.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Palu waḻpa nyanga puḻkangku pauta nyanga uṉṯuṟa katiṟinkuku manta tjukutjukukutu, ka mantakutu ilaringkunyangka mantangku pauta nyangatja witiṟa kanyilku.” Alatji Paulalu wangkangi tjanala.
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Ka panya waḻpangku nganaṉanya rawangku munga 14 uṉṯuṟa katiṟinangi uṟu puḻkangka ini panya Atuṟi-yatikala. Ka munga pala palula wati panya pauta katipai tjuṯangku kulinu, “Mantakutu-mantila nguwanpampa ilaringu.”
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Munuya ayana tjukutjuku ruupa waṟangka karpiṟa uṟungka waṉingu uṟu unngu manta pampuṟa mitjuṟamilaṟa ngaṯi nyakunytjikitjangku. Munuya pampuntjatjanungku nyangu panya uṟu paluṟu nampa 120 ngaṟangi tjaṟu nguwanpa ngaṯi puḻka mulapa wiya. Kaya piṟuku ngula tjukutjuku rawa nguwanpa ankula piṟukuṯu ayana panya palunya waṉingu ruupangka panya karpintjitja. Munuya manta unngu pampuntjatjanungku nyangu, “Munta mulapa uṟu nyangatja tjukutjuku ma-tartjaringu nampa 90 kutju.” |src="tnACT27V28.tif" size="col" loc="p" ref="27:28"
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Ka wati panya pauta katipainya nguḻu-nguḻuringu alatji kuliṟa, “Kuwarintilampa puḻingku uṟu unngunguṟu atuṟa aḻalku pauta nyangatja.” Munuya nyara palulanguṟu ayana panya ini aingka kutjara kutjara ruupangka karpintja tjuṯa uṟungka unngu waṉingu ukalingkula manta unngutjangka tjarpara pauta palunya witiṟa kanyintjaku puḻikutu ilaringkunytjaku-tawara. |src="GT00142.tif" size="col" loc="p" ref="27:29" Munuya nyara palulanguṟu tjanampa god ngalypa-ngalypa tjuṯangka tjapiningi mapalku tjiṉṯuringkunytjaku mukuringkula.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Ka wati pauta katipai kutjupatjara mukuringangi kampangkaṯu ankunytjikitja pauta panya puḻka wantikatira. Munuya paluṟu tjana pauta tjukutjuku kampangkaṯu araltjaṟa tjaṟuṉu uṟukutu wati panya pauta puḻkangka nyinanytja tjuṯangku ngunti kulintjaku alatji, “Munta, aingka panya kutjupaya tjinguṟu kuranyunguṟu waṉingu.” Palu wiya. |src="tnACT27V30.tif" size="col" loc="p" ref="27:30"
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Ka Paulalu tjananya pauta kuḻunypa uṟukutu tjaṟunnyangka nyakula wati tjaultji tjuṯaku mayatjangka wangkangu tjaultji tjuṯangka kuḻu alatji, “Wati nyanga pauta katipai tjuṯa uti nyinama pauta nintingku katinytjikitja. Palu tjinguṟu tjana wantikatinyangkampa nyura pauta nyanga palunya puṯu mantangka wirkakatiku munu nyura uṟungkaṯu iluku.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Kaya palulanguṟu wati panya paluṟu tjana pauta tjukutjuku tjaṟunnyangka tjaultji tjuṯangku ruupa nguṟurpa kaṯaṉu, ka pauta paluṟu punkaṟa uṟungka tjarpara wiyaringu.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Ka ngalya-tjiṉṯuringkunyangka Paulalu tjananya puḻkaṟa wangkara wituwituningi mai ngalkuntjaku. Munu wangkangu, “Kulilaya! Kuwari nyanga tjiṉṯu 14-aringu panya nyura nguḻungku mai wantira ngalkuwiya rawa nyinanyangka.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Kaṉa nyuranya kuwari wangkanyi mai ngalkula paḻtjaringkula kuṉpuringkunytjaku, munu wanka nyinanytjaku. Rapariwaya panya nyura kuwari pika wiya alatjiṯu wankaṟu mantangka wirkankuku.”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Munu alatji wangkara wiyaringkula Paulalu mai mantjiṟa palula tjanala miṟangka Godanya waḻkuṟa wangkangu, “Wiṟungkulanyan mai nyangatja ungu!” Munu palulanguṟu paluṟu mai kaṯantaṟa ngalkuningi.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Kaya uwankarangku palunya ngalkunnyangka nyakula raparingu munuya tjana kuḻu mai mantjiṟa ngalkuningi uwankarangku.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Panya wati paluṟu tjanaya nampa nyanga alatjiṯu pauta nyangangka nyinangi, 276, tjuṯa mulapa.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Munuya uwankarangku mai tjana mukuringkunytja ngalkula paḻtjaringu. Ka luuta kutjupa tjuṯa pauta unngu ngaringi mai panya wiita tjuṯa yakutja puḻka tjuṯangka, panya mai palunyaya katingi Italilakutu. Kaya wati nyanga tjuṯangku pauta uparingkunytjaku yakutja maitjara palunya tjananya uwankara mantjiṟa pautanguṟu waṉingu uṟungka.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Ka tjiṉṯu pakannyangka wati pauta katipai tjuṯangku manta ngaṟanyangka nyakula puṯu ngurkantanangi, “Ngura yaalitja nyangatja?” Palu nyanguya uṟu patipati ngaṟanyangka manta palyatjara puḻi wiyatjara munuya kulinu, “Utila pauta nyara palulakutu katima munu manta pala palyangka nyinatjunama.”
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Munuya palulanguṟu ruupa panya aingkatjara tjuṯa kaṯantaṟa aingka panya tjuṯa wantir'iyaṉu uṟungka. Ka panya pautangka maḻarku puṉu waṟa tjaṟukutu ngaṟangi watingku uritjingaṟa pauta tjukaṟuruṟa katiṟinkupai. Kaya ngaṉmanytju puṉu palunya ruupangka tjunguṟa karpinu uṟu panya puḻkangku uritjingaṟa kaṯantankunytjaku-tawara. Munuya palulanguṟu ruupa panya palunya araltjanu puṉu panya palunya uritjingaṟa pauta tjukaṟuruṟa katiṟinkunytjikitjangku. Munuya tiinta kutju katu lipiṟa utitjuṟa karpinu pautangka kuranyu pauta palunya waḻpangku uṉṯuṟa katinytjaku manta palyakutu.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Palu pauta mulya mantangku witiṉu. Ka uṟu wiṯatjara puḻkangku pitjala maḻarkunguṟu pauta panya palunya puḻkaṟa pungkula kaṯantaningi.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Kaya tjaultji tjuṯa mukuringangi wati panya puṟitjina tjuṯa iluntankunytjikitja uṟungka tjarpara kumpiṟa ankunytjaku-tawara.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Palu wati panya tjanampa mayatjangku Tjuliyatjalu painu Paulanya tjananya iluntankuwiyangku wantinytjaku. Munu tjananya wangkangu, “Uṟungka tjarpapai tjuṯa! Uṟungkaya waṟarakati, munuya ankula mantangka wirkara!
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Ka nyura ngapartji uṟungka puṯu tjarpapai tjuṯa! Puṉu pala pautanguṟu kaṯakatinytja tjuṯa mantjila munuya tatiṟa mantakutu ara!” Kala mulapaṯu nyanga palunya palyaṟa uwankara wankaṟu wirkanu mantangka, ka pauta panya paluṟu kaṯakatira minya-minyaringu alatjiṯu uṟungka nguṟurpa. |src="tnACT27V44.tif" size="col" loc="p" ref="27:44"
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.