Atos 27
Tjukurpa Palya (PJT) vs NTLH
1 Ka palulanguṟu Pitjitjalu Paulanya Rome-alakutu iyantjikitjangku kuliningi. Panya ngura nyara paluṟu manta ini Italila nguṟurpa ngaṟanyi. Munu kulintjatjanungku wati tjaultji kuranyitja ini Tjuliyatjala wangkangu wati panya Paulanya pautangka katinytjaku wati puṟitjina kutjupa tjuṯa kuḻukuḻu. Panya Tjuliyatjalu tjaultji tjuṯa kanyiningi nampa nyangatja 100, munuya paluṟu tjana uṯuḻu kutju ngaṟangi ini nyanga alatji, Mayatja Tjiitjaku tjaultji tjuṯa. Ka nganaṉa kuḻu Paulala tjunguringu palula tjanala tjungu ankunytjikitja.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Munula uwankara pauta ngura panya Atuṟa-mitiyama-nya nguraṟangka tatinu tjaultji panya tjuṯa kuḻukuḻu, panya pauta nyara paluṟu manta panya Aitjala itiwanu ankunytjikitja riti ngaṟangi ngura kutjupa tjuṯakutu. Munula palulanguṟu uṟu puḻkawanu ma-pakaṉu alinytjara. Ka wati ini Aṟi-tjakatjanya kuḻu nganaṉala tjungu pauta palula anangi. Wati nyanga paluṟu panya manta ini Matja-tuniyalanguṟu panya palumpa ngura tawunu ini Tjitja-lanikanya.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Kala pautangka ankula ankula mungaringu munula rawaṯu ankula ankula tjiṉṯungka kutju ma-wirkanu ngura ini Tjaitanta. Ka tjaultji tjuṯaku mayatjangku Tjuliyatjalu Paulaku ngaḻṯuringkula wangkangu, “Palya nyuntu unytju pautanguṟu ukalingkula ankula nyawa nyuntumpa maḻpa tjuṯa ngura nyanga palula nyinanytja tjuṯa. Kantaya nyakula mai ulytja kutjupa kutjupa tjuṯa kuḻu uwa katinytjaku.” Kala mulapaṯu anu Paulaku maḻpa tjuṯakutu nyakunytjikitja.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Palulanguṟula pautangka piṟuku tatinu munula ma-pakaṉu alinytjara. Munula ankula ankula manta tjukutjuku ini Tjaipuṟitjala waḻpa tjukutjukuwanu wati-pitjangi, panya waḻpa puḻkangkulanya puḻkaṟa uṉṯuningi, kala puṯu nguwanpa anangi waḻparakutu.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Munula nyara palulanguṟu piṟuku wiluṟara wati-pitjangi munula uṟu puḻkangka nguṟurpa anangi manta kutjarangka tjaṟuwanu manta ini Tjilitjiyala pulala Pampiliyala. Munula palulanguṟu manta ini Laitjiyala wirkanu ngura ini Maiṟala.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Ka ngura nyara palula wati tjaultjiku mayatjangku nguriṟa nyangu pauta kutjupa Italilakutu ankunytjikitja riti ngaṟanyangka munulanya nyara palulalta tatitjunu. Pauta paluṟu kunyu ngura ini Alika-tjantu-ṟiyalanguṟu pitjangu uḻpaṟiranguṟu manta ini Itjipalanguru.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Kala pauta palula tatiṟa wiluṟara ma-pakaṉu munula waḻparakutu anangi purkaṟa alatjiṯu tjiṉṯu tjuṯa nguwanpa munula ngula kutju ma-ilaringu ngura ini Kanaitatjalakutu. Palu nyara palulanguṟula puṯu piṟuku wiluṟara anangi, panya waḻpa puḻkangku alinytjara wiluṟaranguṟu nganampa pauta puḻkaṟa uṉṯuningi maḻakukutungku. Ka palulanguṟu wati panya pauta katipaingku wiluṟara puṯu ankula kulinu uḻpaṟira ankunytjikitjangku. Kala mulapaṯu kaṯakutjara anu uḻpaṟira munula manta tjukutjuku ini Kuṟitala ilaringkula ngura ini Tjalmunila itingka wirkanu kampa kakaraṟa.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Munula nyara palulanguṟu manta palula kampa uḻpaṟira waḻpa tjukutjukuwanu anangi wiluṟara. Purkaṟa alatjiṯula anangi, munula ankula ankula manta nyara palula nguṟurpa wirkanu uṟu patipatingka ngura ini Pilunpa Wiṟula. Ka pala palula itingka ngura tawunu ini Latjiyanya ngaṟangi. Kala uṟu patipatingka tjarpara ngaṟakatingu mantangka itingka uṟungka.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 — ausente —
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 — ausente —
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Palu wati panya pauta palumpa walytja munu wati pauta katipai kuḻu puṯu mulamularingangi Paulalu wangkanyangka, ka tjaultji tjuṯaku mayatjangku kuḻu paluṟu wangkanyangka kulintja wiyangku wantingi, munu wati panya palumpa pulampa kutju mulamularingangi paluṟu pula wangkanyangka.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Panya wari ngaṟanyangka uṟu nyara patipati palula, pauta tjuṯa tjunkula wantira nyinanytjaku, wiṟu wiya nguwanpa. Kaya palulanguṟu wangkara kuliningi ankunytjikitjangku. Munuya kulinu, “Palyantila wiluṟara tjukutjuku uṟungka ankuku manta nyanga Kuṟitala itiwanu munula wirkankuku ngura nyara tawunu ini Piinikala, mununtila nyara palula pauta tjunkula wantira nyinama wari wiyaringkunytjaku paṯaṟa. Panya ngura nyara palula uṟu patipati wiṟu mulapa ngaṟanyi yuu wiṟu pauta tjuṯa waringka ngaṟanytjaku, panya kampa wiluṟara kutju aḻa ngaṟanyi, ka panya waḻpa uḻpaṟiranguṟu munu alinytjaranguṟu kuḻu wangkanyangka pauta tjuṯa kuḻpi-kuḻpingka kumpiṟa ngaṟapai palya alatjiṯu.”
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Ka nyara palula aṟa waḻpa tjukutjuku wiṟuṟa wangkangi uḻpaṟiranguṟu. Kaya wati tjuṯangku kuliningi, “Ai! Waḻpa nyangatja-manti wiṟumpa wangkanyi nganaṉa ankunytjakumpa!” Munuya pauta panya karpiṟa wantinytjatjanungku araltjanu waḻpangku uṉṯuntjaku. Munula manta panya Kuṟitala itiwanu uṟungka ma-pakaṉu alinytjara wiluṟara.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Palu nyara palulanguṟu waḻpa kutjupa puḻka mulapa manta panya Kuṟitalanguṟu pakaṉu ini Alinytjara Kakaraṟatjanya munu puḻkaṟa alatjiṯu rurkuningi.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 Munu waḻpa panya puḻka paluṟu pauta panya puḻkaṟa alatjiṯu uṉṯuningi ngura wiyakutu, ka katipai tjuṯangku puṯu arkaṟa tjukaṟuruningi mantakutu ankunytjikitjangku, munuya pakuringkula wantingu, ka waḻpangku nganaṉanya mantanguṟu uṉṯuṟa ma-katingi uḻpaṟira wiluṟara.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Kala ankula manta tjukutjuku mulata ini Kuutala ilaringkula palula waḻpa tjukutjukuwanu anangi, ka waḻpa uṟu kuḻu tjukutjukuringu nguwanpa. Ka panya pauta puḻkangku pauta tjukutjuku ruupangka karpintja iṯarikatingi. Kaya ngura nyara palulawanu ankula wati pauta puḻka katipai tjuṯangku pauta panya tjukutjuku ilaṟa ilaṟa paku puḻkaringkula nguwanpa wantir'iyaṉu
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Palu puḻkaṟaya ilaṟa katuṟa utitjunu pauta panya puḻkangka katu, munuya ruupangka karpinu. Munuya nyara palula maḻangka ruupa kutjupa tjuṯa mantjinu, munuya pauta puḻkangka unnguwanungku para-karpiṟa arintanu, pauta puḻka paluṟu witu ngaṟanytjaku uṟu puḻkangku uṉṯuṟa kaṯantankunytjaku-tawara. Munuya paluṟu tjana alatji kuliṟa nguḻuringangi, “Kuwarintilanya waḻpa nyanga puḻkangku manta kutjupakutu uṉṯuṟa katinyi uḻpaṟira ngura panya ini Tjaiṯitjalakutu. Ngura nyara palula itingka panya uṟu ma-tartjaringu ngaṯi mulapa wiya, ka tjinguṟu pauta nyangangku uṟu unngu manta pampulku ka mantangku witiṟa kanyilku, ka tjinguṟu uṟu wiṯatjara puḻkangku pauta pungkula kaṯantaṟa minya-minyaṟa wiyalku.” Alatjiya kuliṟa nguḻuringangi, munuya palulanguṟu tiinta panya puḻka katu ngaṟapainya tjaṟuṟa karpiṟa tjunu, waḻpangku manta tartjakutu uṉṯuṟa katinytjaku-tawara. Ka palulanguṟu waḻpangku pauta panya purkaṟangku uṉṯuṟa katiṟinangi.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Palu waḻpa paluṟu rawa mulapa puḻkaṟa rurkuningi mungangka kuḻu munu pauta panya puḻkaṟa alatjiṯu uṉṯuningi. Ka mungawinki wati panya tjuṯangku luuta puḻka tjuṯa panya pauta unngu ngarinytja tjuṯa mantjiṟa uṟungka waṉingi pauta panya uparingkunytjaku. |src="tnACT27V18.tif" size="col" loc="p" ref="27:18"
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Munuya rawa ankula ankula piṟuku tjiṉṯu kutjupangka kutjupa tjuṯa ngapartji uṟungka waṉingi ruupa tjuṯa, tiinta puḻka tjuṯa, puṉu kutjupa kutjupa tjuṯa kuḻu.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Ka waḻpa paluṟu rawangku pauta panya nganaṉanyatjara puḻkaṟa uṉṯuṟa uritjinganingi. Kanti wampa tjiṉṯu tjuṯa ngaṟala wiyaringangi ngangkaḻingku tjutuṟa kanyinnyangka, panya nganaṉa tjiṟirpi nyakunytja wiya alatjiṯu, kililpi tjuṯa kuḻu. Munula palulanguṟu puḻkaṟa nguḻuringkula kuliningi, “Kuwarintila uwankara alatjiṯu iluku aṉangu kutjupa maḻaringkula wanka nyinanytja wiya.”
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Munuya wati panya paluṟu tjana mai ngalkuntja wiya puḻkaṟa alatjiṯu waṟkaringi. Ka palulanguṟu Paulanya tjanala kuranyu pakaṟa ngaṟangu munu tjanala wangkangi alatji, “Wati tjuṯa! Uti nyura panyatja ngaṉmanytju ngayulu wangkanyangka kulinma, munula manta nyara Kuṟitalaṯu ma-nyinama luuta nyanga puḻka tjuṯa uṟungka waṉinytjaku-tawara. Tjinguṟu nganaṉa ngura nyara palula nyinanyangkampa waḻpangku puṯu kaṯantanama pauta nyanga palunya.
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 Palu kuwariṉa nyuranya wangkanyi nguḻuringkunytja wiya kurunpa raparingkunytjaku, panya pauta nyangatja kaṯakatira minya-minyaringkuku, palu nyuntu nganaṉa uwankara ilunytja wiya wankaringkuku.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Kulilaya! Ngayulu panya Godanya waḻkulpai, munuṉa ngayulu palumpa walytja nyinanyi. Ka mungangka Godalu palumpa angelpa iyaṉu ngayulakutu.
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 Ka paluṟu alatji ngayula wangkangu, ‘Paul! Nguḻuringkunytja wiya ngaṟama! Panya kuwari Godalu nyuntunya wankaṟunkuku munu paluṟu wati nyanga nyuntula tjungu pautangka nyinanytja uwankara kuḻu ngaḻṯunytjungkuṯu wankaṟunkuku panya nyuntu tjanampa tjapinnyangka paluṟu kulinu. Munu paluṟu nyuntunya mayatja Tjiitjala wankaṟu wirkakatiku, ka nyuntu nyara palula miṟangka ngaṟaku paluṟu nyuntunya kuliṟa ngurkantankunytjaku.’ Alatji angeltu wangkangu ngayula.
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Ka wati wiṟu tjuṯa! Uti nyura raparingama panya ngayulu Godalu wangkanyangka kuliṟa mulamularinganyi alatjiṯu, ka panya angeltu wangkanytja mulapa alatjiṯu alatjiriku.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Palu waḻpa nyanga puḻkangku pauta nyanga uṉṯuṟa katiṟinkuku manta tjukutjukukutu, ka mantakutu ilaringkunyangka mantangku pauta nyangatja witiṟa kanyilku.” Alatji Paulalu wangkangi tjanala.
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Ka panya waḻpangku nganaṉanya rawangku munga 14 uṉṯuṟa katiṟinangi uṟu puḻkangka ini panya Atuṟi-yatikala. Ka munga pala palula wati panya pauta katipai tjuṯangku kulinu, “Mantakutu-mantila nguwanpampa ilaringu.”
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 Munuya ayana tjukutjuku ruupa waṟangka karpiṟa uṟungka waṉingu uṟu unngu manta pampuṟa mitjuṟamilaṟa ngaṯi nyakunytjikitjangku. Munuya pampuntjatjanungku nyangu panya uṟu paluṟu nampa 120 ngaṟangi tjaṟu nguwanpa ngaṯi puḻka mulapa wiya. Kaya piṟuku ngula tjukutjuku rawa nguwanpa ankula piṟukuṯu ayana panya palunya waṉingu ruupangka panya karpintjitja. Munuya manta unngu pampuntjatjanungku nyangu, “Munta mulapa uṟu nyangatja tjukutjuku ma-tartjaringu nampa 90 kutju.” |src="tnACT27V28.tif" size="col" loc="p" ref="27:28"
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Ka wati panya pauta katipainya nguḻu-nguḻuringu alatji kuliṟa, “Kuwarintilampa puḻingku uṟu unngunguṟu atuṟa aḻalku pauta nyangatja.” Munuya nyara palulanguṟu ayana panya ini aingka kutjara kutjara ruupangka karpintja tjuṯa uṟungka unngu waṉingu ukalingkula manta unngutjangka tjarpara pauta palunya witiṟa kanyintjaku puḻikutu ilaringkunytjaku-tawara. |src="GT00142.tif" size="col" loc="p" ref="27:29" Munuya nyara palulanguṟu tjanampa god ngalypa-ngalypa tjuṯangka tjapiningi mapalku tjiṉṯuringkunytjaku mukuringkula.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Ka wati pauta katipai kutjupatjara mukuringangi kampangkaṯu ankunytjikitja pauta panya puḻka wantikatira. Munuya paluṟu tjana pauta tjukutjuku kampangkaṯu araltjaṟa tjaṟuṉu uṟukutu wati panya pauta puḻkangka nyinanytja tjuṯangku ngunti kulintjaku alatji, “Munta, aingka panya kutjupaya tjinguṟu kuranyunguṟu waṉingu.” Palu wiya. |src="tnACT27V30.tif" size="col" loc="p" ref="27:30"
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Ka Paulalu tjananya pauta kuḻunypa uṟukutu tjaṟunnyangka nyakula wati tjaultji tjuṯaku mayatjangka wangkangu tjaultji tjuṯangka kuḻu alatji, “Wati nyanga pauta katipai tjuṯa uti nyinama pauta nintingku katinytjikitja. Palu tjinguṟu tjana wantikatinyangkampa nyura pauta nyanga palunya puṯu mantangka wirkakatiku munu nyura uṟungkaṯu iluku.”
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Kaya palulanguṟu wati panya paluṟu tjana pauta tjukutjuku tjaṟunnyangka tjaultji tjuṯangku ruupa nguṟurpa kaṯaṉu, ka pauta paluṟu punkaṟa uṟungka tjarpara wiyaringu.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Ka ngalya-tjiṉṯuringkunyangka Paulalu tjananya puḻkaṟa wangkara wituwituningi mai ngalkuntjaku. Munu wangkangu, “Kulilaya! Kuwari nyanga tjiṉṯu 14-aringu panya nyura nguḻungku mai wantira ngalkuwiya rawa nyinanyangka.
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Kaṉa nyuranya kuwari wangkanyi mai ngalkula paḻtjaringkula kuṉpuringkunytjaku, munu wanka nyinanytjaku. Rapariwaya panya nyura kuwari pika wiya alatjiṯu wankaṟu mantangka wirkankuku.”
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Munu alatji wangkara wiyaringkula Paulalu mai mantjiṟa palula tjanala miṟangka Godanya waḻkuṟa wangkangu, “Wiṟungkulanyan mai nyangatja ungu!” Munu palulanguṟu paluṟu mai kaṯantaṟa ngalkuningi.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Kaya uwankarangku palunya ngalkunnyangka nyakula raparingu munuya tjana kuḻu mai mantjiṟa ngalkuningi uwankarangku.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Panya wati paluṟu tjanaya nampa nyanga alatjiṯu pauta nyangangka nyinangi, 276, tjuṯa mulapa.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Munuya uwankarangku mai tjana mukuringkunytja ngalkula paḻtjaringu. Ka luuta kutjupa tjuṯa pauta unngu ngaringi mai panya wiita tjuṯa yakutja puḻka tjuṯangka, panya mai palunyaya katingi Italilakutu. Kaya wati nyanga tjuṯangku pauta uparingkunytjaku yakutja maitjara palunya tjananya uwankara mantjiṟa pautanguṟu waṉingu uṟungka.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Ka tjiṉṯu pakannyangka wati pauta katipai tjuṯangku manta ngaṟanyangka nyakula puṯu ngurkantanangi, “Ngura yaalitja nyangatja?” Palu nyanguya uṟu patipati ngaṟanyangka manta palyatjara puḻi wiyatjara munuya kulinu, “Utila pauta nyara palulakutu katima munu manta pala palyangka nyinatjunama.”
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Munuya palulanguṟu ruupa panya aingkatjara tjuṯa kaṯantaṟa aingka panya tjuṯa wantir'iyaṉu uṟungka. Ka panya pautangka maḻarku puṉu waṟa tjaṟukutu ngaṟangi watingku uritjingaṟa pauta tjukaṟuruṟa katiṟinkupai. Kaya ngaṉmanytju puṉu palunya ruupangka tjunguṟa karpinu uṟu panya puḻkangku uritjingaṟa kaṯantankunytjaku-tawara. Munuya palulanguṟu ruupa panya palunya araltjanu puṉu panya palunya uritjingaṟa pauta tjukaṟuruṟa katiṟinkunytjikitjangku. Munuya tiinta kutju katu lipiṟa utitjuṟa karpinu pautangka kuranyu pauta palunya waḻpangku uṉṯuṟa katinytjaku manta palyakutu.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Palu pauta mulya mantangku witiṉu. Ka uṟu wiṯatjara puḻkangku pitjala maḻarkunguṟu pauta panya palunya puḻkaṟa pungkula kaṯantaningi.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Kaya tjaultji tjuṯa mukuringangi wati panya puṟitjina tjuṯa iluntankunytjikitja uṟungka tjarpara kumpiṟa ankunytjaku-tawara.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Palu wati panya tjanampa mayatjangku Tjuliyatjalu painu Paulanya tjananya iluntankuwiyangku wantinytjaku. Munu tjananya wangkangu, “Uṟungka tjarpapai tjuṯa! Uṟungkaya waṟarakati, munuya ankula mantangka wirkara!
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 Ka nyura ngapartji uṟungka puṯu tjarpapai tjuṯa! Puṉu pala pautanguṟu kaṯakatinytja tjuṯa mantjila munuya tatiṟa mantakutu ara!” Kala mulapaṯu nyanga palunya palyaṟa uwankara wankaṟu wirkanu mantangka, ka pauta panya paluṟu kaṯakatira minya-minyaringu alatjiṯu uṟungka nguṟurpa. |src="tnACT27V44.tif" size="col" loc="p" ref="27:44"
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.