Josué 22
Di Heilich Shrift (PDC) vs VC
1 No hott da Joshua di Rubeniddah, di Gadiddah un di halb-shtamm fumm Manasse bei groofa,
1 Josué convocou os rubenitas, os gaditas e a meia tribo de Manassés:
2 un hott ksawt zu eena, “Diah hend alles gedu es da Mosi em Hah sei gnecht eich gebodda hott, un diah hend miah keicht in alles es ich eich kaysa habb zu du.
2 Observastes, disse-lhes ele, tudo o que vos ordenou Moisés, servo do Senhor, e obedecestes a todos os mandamentos que vos dei.
3 Deich awl dee zeit hend diah eiyah breedah nett hokka glost, avvah diah hend di gebodda fumm Hah eiyah Gott ausgedrawwa.
3 Durante todo esse tempo, até o dia de hoje, não abandonastes vossos irmãos, observando fielmente o mandamento do Senhor, vosso Deus.
4 Nau hott da Hah eiyah Gott roo gevva zu eiyah breedah vi eah fashprocha hott. Gaynd nau nivvah zu eiyah haymeda uf di annah seit fumm Jordan es da Mosi em Hah sei gnecht eich gevva hott.
4 Agora que o Senhor, vosso Deus, deu aos vossos irmãos o descanso que ele havia prometido, retomai o caminho de vossas tendas na terra que vos pertence, e que Moisés, servo do Senhor, vos deu além do Jordão.
5 Avvah gevvet oahrich acht es diah di gebodda un's ksetz haldet es da Mosi em Hah sei gnecht eich gevva hott. Diah sellet da Hah eiyah Gott leeb havva, in awl sei vayya lawfa, sei gebodda heicha un zu eem henka un een deena mitt eiyah gans hatz un gansi sayl.”
5 Tende muito cuidado, no entanto, de pôr em prática os mandamentos e as leis que vos prescreveu Moisés, servo do Senhor: amar o Senhor, vosso Deus, andar em todos os seus caminhos, guardar os seus mandamentos e unir-vos a ele, servindo de todo o vosso coração e de toda a vossa alma.
6 So hott da Joshua si ksaykend un hott si fatt kshikt, un si sinn zu iahra haymeda ganga.
6 Josué abençoou-os e os despediu, e eles voltaram para as suas tendas.
7 Nau zu di halb-shtamm fumm Manasse hott da Mosi land gevva in Basan. Avvah zu di annah halb-shtamm hott da Joshua land gevva unnich iahra breedah uf di west seit. Vo da Joshua si haym kshikt hott, hott eah si ksaykend,
7 Ora, Moisés tinha dado a uma meia tribo de Manassés uma parte em Basã; por isso Josué deu à outra meia tribo uma parte entre seus irmãos ao ocidente, aquém do Jordão. Despedindo-os para as suas tendas, Josué deu-lhes esta bênção:
8 un hott ksawt, “Gaynd zrikk zu eiyah haymeda mitt feel keshtlich sach. Diah hend feel fee, silvah, gold, bronze, eisa un feel glaydah. Fadaylet unnich eiyah breedah vass diah gnumma hend funn eiyah feinda.”
8 Voltais para vossas tendas com grandes riquezas - numerosos rebanhos, prata e ouro, bronze e ferro, e vestidos em grande quantidade - e reparti com vossos irmãos os despojos de vossos inimigos.
9 No henn di Rubeniddah, di Gadiddah un di halb-shtamm fumm Manasse di Kinnah-Israel falossa an Silo im land Kanaan, un sinn zrikk zu iahra ayya land ganga in Gilead. Dess voah's land es si grikt henn deich da Mosi so vi da Hah gebodda katt hott.
9 Os filhos de Rubem, de Gad e da meia tribo de Manassés separaram-se dos israelitas em Silo, na terra de Canaã, e retomaram o caminho da terra de Galaad, terra cuja propriedade tinha recebido por mandamento do Senhor, transmitido a Moisés.
10 Vo di Rubeniddah, di Gadiddah un di halb-shtamm fumm Manasse an da blatz kumma sinn in Kanaan nayksht am Jordan Revvah, henn si en oahrichah grohsah awldah gebaut datt.
10 E, tendo chegado aos distritos do Jordão, que pertencem à terra de Canaã, os filhos de Rubem, de Gad, da meia tribo de Manassés levantaram, ali junto ao Jordão, um enorme altar, que se podia ver de longe.
11 Di Kinnah-Israel henn keaht es di Rubeniddah, di Gadiddah un di halb-shtamm fumm Manasse en awldah gebaut henn uf dee seit fumm Jordan in Kanaan land, es land es zu di Kinnah-Israel heaht.
11 Os israelitas, tendo ouvido que os filhos de Rubem, de Gad e da meia tribo de Manassés tinham levantado um altar defronte da terra de Canaã, na região do Jordão do lado dos israelitas,
12 Vo di Kinnah-Israel keaht henn diveyya, henn si sich awl fasammeld an Silo fa geyyich si gay im greek.
12 reuniram-se todos em Silo para irem combater contra eles.
13 Di Kinnah-Israel henn no da Pinehas, da sohn fumm preeshtah Eleasar, zu di leit fumm Ruben, Gad un di halb-shtamm fumm Manasse kshikt im land funn Gilead.
13 Enviaram aos filhos de Rubem, de Gad e da meia tribo de Manassés, na terra de Galaad, o sacerdote Finéias, filho de Eleazar,
14 Si henn zeyya evvahshti mennah mitt eem kshikt, aynah funn yaydah shtamm funn Israel. Yaydah funn dee mennah voah en foah-gengah funn sei family drubb unnich di dausends funn Israel.
14 juntamente com dez príncipes, chefes de casas patriarcais, um chefe por tribo, sendo todos chefes de casas patriarcais entre os milhares de Israel.
15 So sinn dee mennah in's land Gilead ganga fa shvetza zu di Rubeniddah, di Gadiddah un di halb-shtamm fumm Manasse. Di mennah henn no ksawt zu eena,
15 Estes, chegando junto aos filhos de Rubem, de Gad e da meia tribo de Manassés, na terra de Galaad, disseram-lhes:
16 “Di gans fasamling fumm Hah frohkt eich, ‘Vass is dess evil ding es diah gedu hend geyyich da Gott funn Israel? Diah hend eich heit geyyich da Hah ksetzt un sind vekk gedrayt funn eem bei eich en awldah bauwa.
16 Eis a mensagem da assembléia do Senhor: que infidelidade é essa que cometeis contra o Deus de Israel, desviando-vos hoje do Senhor e levantando um altar, o que é presentemente um ato de revolta contra ele?
17 Is nett di sind an Peor genunk gvest fa uns? Nuff biss heit henn miah uns noch nett greinicht funn selli sind, even vann di gans fasamling fumm Hah kshtrohft voah mitt grank-heida.
17 Porventura não nos basta o pecado de Fogor, do qual ainda hoje não estamos purificados, apesar do castigo que feriu a assembléia do Senhor? E vós vos desviais hoje do Senhor!
18 Sind diah nau am vekk drayya fumm Hah? Vann diah eich heit geyyich da Hah shtellet, dann drayt eah geyyich di gans fasamling funn Israel meiya.
18 Se vos revoltais hoje contra o Senhor, amanhã sua cólera se inflamará contra toda a assembléia de Israel.
19 Vann's land es diah geahbt hend unrein is dann kummet rivvah im Hah sei land vo sei tempel-tent is. Nemmet samm funn unsah land, avvah shtellet eich nett geyyich da Hah adda geyyich uns bei eich selvaht en awldah bauwa noch nayvich sellah awldah fumm Hah unsah Gott.
19 Se julgais que a terra de vossa herança é impura, passai para a terra que é a propriedade do Senhor, onde se acha sua morada, e instalai-vos no meio de nós; mas não vos revolteis contra o Senhor, nem contra nós, construindo outro altar além do altar do Senhor, nosso Deus.
20 Hend diah fagessa veyyich di sind fumm Achan, em Serah sei boo, vi eah's nett gedu hott fa's gebott halda veyyich em sach es fabodda voah? Gans Israel voah kshtrohft fa sell. Da Achan voah nett da aynsisht es doht gmacht voah fa sei sind.’”
20 Não houve uma explosão de cólera do Senhor contra toda a assembléia de Israel quando Acã, filho de Zaré, pecou contra o que estava votado ao interdito? E não foi só ele que pereceu por causa de seu crime.
21 No henn di shtamma fumm Ruben, em Gad un di halb-shtamm fumm Manasse ksawt zu di evvahshti funn di Israeliddah families,
21 Os filhos de Rubem, de Gad e da meia tribo de Manassés responderam aos chefes dos milhares de Israel:
22 “Da Awlmechtich Gott is da Hah! Da Awlmechtich Gott is da Hah! Eah vayst favass es miah dess gedu henn, un miah vella havva es Israel's aw vayst. Vann miah uns geyyich da Hah kshteld henn un en unglawvich ding gedu henn geyyich een, dann losset uns nimmi lengah layva heit.
22 Deus todo-poderoso, o Senhor Deus todo-poderoso, o Senhor sabe, e Israel o saiba: se foi por espírito de revolta e por infidelidade para com o Senhor, que ele não nos poupe neste dia!...
23 Vann miah unsah ayknah awldah gebaut henn fa vekk drayya fumm Hah, un fa brand-opfah, shpeis-opfah adda dank-opfah opfahra, dann loss da Hah selvaht uns shtrohfa difoah.
23 Se foi para desviar-nos do Senhor que levantamos um altar, e se foi para oferecermos sobre ele holocaustos, oblações e sacrifícios de ações de graças, o Senhor mesmo nos peça conta disso!
24 Nay! Miah henn's gedu veil miah kfeicht henn moll samm dawk frohwa eiyah nohch-kummashaft unsah nohch-kummashaft, ‘Vass hend diah zu du mitt em Hah, da Gott funn Israel?
24 Se o fizemos, foi antes por temor de que vossos filhos digam um dia aos nossos: Que tendes vós em comum com o Senhor, o Deus de Israel?
25 Da Hah hott da Jordan Revvah gmacht fa en lein zvishich uns un eich leit fumm Ruben un em Gad. Diah hend nix zu du mitt em Hah.’ So mecht eiyah nohch-kummashaft unsah nohch-kummashaft macha ufheahra da Hah deena.
25 O Senhor pôs o rio Jordão como fronteira entre nós e vós, ó filhos de Rubem e de Gad: não tendes parte com o Senhor. E desse modo vossos filhos poderiam afastar os nossos do culto do Senhor.
26 Sell is favass es miah ksawt henn, ‘Vella uns en awldah bauwa, avvah nett fa brand-opfah un anri opfah opfahra.’
26 Por isso combinamos entre nós: construamos um altar, não para holocaustos e sacrifícios,
27 Nay, dess voah fa en zeiknis zvishich uns un eich un unsah nohch-kummashaft, es miah da Hah deena fannich eem mitt brand-opfahra, dank-opfahra un anri opfahra. No shpaydah kenna eiyah kinnah nett sawwa zu unsahri, ‘Diah hend nix zu du mitt em Hah.’
27 mas para que seja um testemunho entre nós e vós, entre os nossos filhos e os vossos, de que prestamos culto ao Senhor em sua presença, oferecendo-lhe nossos holocaustos, nossos sacrifícios e nossas ações de graças, e para que os vossos filhos não digam amanhã aos nossos: vós não tendes parte com o Senhor.
28 Vann si selayva sell sawwa zu uns adda zu unsah nohch-kummashaft dann kenna miah sawwa, ‘Gukket moll, unsah foah-eldra henn en awldah gebaut grawt vi em Hah sei awldah. Avvah deah awldah voah nett fa brand-opfah un anri opfah opfahra, avvah fa en zeiknis zvishich uns un eich.’
28 Se, pois, amanhã eles nos falassem assim, a nós ou aos nossos descendentes, poderíamos responder-lhes: vede a forma do altar do Senhor que nossos pais construíram, não para holocaustos e sacrifícios, mas para servir de testemunho entre nós e vós.
29 Miah vella gevislich nett geyyich da Hah gay un vekk drayya funn eem heit bei en awldah bauwa fa brand-opfah, shpeis-opfah un anri opfah opfahra. Miah vella kenn awldah yoosa vi yusht em Hah unsah Gott sei awldah, deah es fannich em tempel-tent shtayt.”
29 Longe de nós o pensamento de querer revoltar-nos contra o Senhor, desviando-nos hoje dele por termos construído um altar para holocaustos, oblações e sacrifícios, fora do altar que está diante da morada do Senhor, nosso Deus!
30 Vo da preeshtah Pinehas, un di evvahshti funn di fasamling—selli es foah-gengah voahra in iahra family-drubba—keaht henn vass di kinnah fumm Ruben, Gad un Manasse zu sawwa katt henn, voahra si froh.
30 Tendo ouvido as palavras dos filhos de Rubem, de Gad e da meia tribo de Manassés, o sacerdote Finéias e os príncipes da assembléia, chefes dos milhares de Israel que o acompanhavam, deram-se por satisfeitos.
31 No hott da Pinehas, da sohn fumm preeshtah Eleasar, ksawt zu di kinnah fumm Ruben, Gad un Manasse, “Nau vissa miah es da Hah bei uns is. Diah hend eich nett geyyich da Hah kshteld, un diah hend di Kinnah-Israel kalda fumm Hah sei shtrohf.”
31 Então o sacerdote Finéias, filho de Eleazar, disse aos filhos de Rubem, de Gad e de Manassés: Reconhecemos hoje que o Senhor está no meio de nós, visto que não cometestes esse pecado contra ele, e salvastes assim os israelitas da mão do Senhor!
32 Da Pinehas, da sohn fumm preeshtah Eleasar, un di foah-gengah sinn no zrikk in Kanaan ganga. Si henn di Kinnah-Israel fazayld vass ksawt voah in iahra fasamling mitt di kinnah fumm Ruben un Gad im land Gilead.
32 O sacerdote Finéias, filho de Eleazar, deixando os filhos de Rubem e de Gad, voltou com os príncipes da terra de Galaad para a terra de Canaã, para junto dos israelitas, e fez-lhes um relatório de tudo.
33 Di Kinnah-Israel voahra froh fa dess heahra un henn Gott glohbt. Si henn nimmi may kshvetzt veyyich greek macha mitt di kinnah fumm Ruben un Gad fa iahra land fasauwa.
33 Alegraram-se com isso, bendisseram a Deus e não pensaram mais em sair contra eles para devastar a terra habitada pelos filhos de Rubem e de Gad.
34 Un di kinnah fumm Ruben un em Gad henn deah nohma gevva zumm awldah: En Zeiknis Kshvissich Uns es da Hah Gott is.
34 Por isso os filhos de Rubem e de Gad chamaram ao altar que tinham construído Ed, porque, disseram eles, ele é testemunho entre nós de que o Senhor é o verdadeiro Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Josué 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.