Gênesis 43
Di Heilich Shrift (PDC) vs NTLH
1 Nau di hungahs-noht is shlimm vadda im land.
1 A fome continuava muito grande em Canaã.
2 Un vo si's ess-sach awl gessa katt henn es si funn Egypta gebrocht katt henn, hott iahra daett ksawt zu eena, “Gaynd zrikk un kawfet uns bissel may ess-sach.”
2 Quando as famílias de Jacó e dos seus filhos comeram todo o mantimento que tinha sido trazido do Egito, Jacó disse aos filhos: — Voltem ao Egito e comprem mais um pouco de alimento para nós.
3 Avvah da Juda hott ksawt zu eem, “Da mann hott uns hatt gvand, ‘Diah zaylet mei ksicht nett sayna unni es eiyah broodah bei eich is.’
3 Mas Judá lembrou: — Aquele homem deixou bem claro que, se o nosso irmão não fosse junto com a gente, ele não nos receberia.
4 Vann du unsah broodah mitt uns shiksht, dann gayn miah nunnah un kawfa ess-sach.
4 Se o senhor deixar que ele vá, nós iremos comprar mantimentos para o senhor.
5 Avvah vann du een nett shiksht dann gayn miah nett nunnah, veil da mann ksawt hott zu uns, ‘Diah sellet mei ksicht nett sayna unni es eiyah broodah bei eich is.’”
5 Se o senhor não deixar, não iremos. Aquele homem disse assim: “Eu só os receberei se vocês trouxerem o seu irmão mais novo.”
6 No hott da Israel ksawt, “Favass hend diah deah druvvel uf mich gebrocht bei em mann sawwa es diah noch en broodah hend?”
6 Jacó disse: — Por que vocês fizeram cair tamanha desgraça sobre mim? Por que foram dizer ao tal homem que tinham outro irmão?
7 Si henn ksawt, “Da mann hott oahrich nohch kfrohkt veyyich uns un unsah freindshaft. Eah hott kfrohkt, ‘Laybt eiyah daett noch? Henn diah noch en broodah?’ Miah henn eem yusht ksawt vass eah uns kfrohkt hott. Vee hedda miah vissa kenda es eah sawkt, ‘Bringet eiyah broodah runnah’?”
7 Eles responderam: — Aquele homem fez muitas perguntas a respeito de nós e da nossa família. Ele perguntou: “O pai de vocês ainda está vivo? Vocês têm mais um irmão?” Nós tivemos de responder às perguntas dele. Por acaso podíamos adivinhar que ele ia pedir que levássemos o nosso irmão?
8 No hott da Juda ksawt zu seim faddah, da Israel, “Shikk da boo mitt miah. Miah rishta uns un gayn so es miah, un du, un unsah kinnah layva kenna un nett shtauva.
8 Aí Judá disse ao pai: — Deixe o rapaz por minha conta. Nós partiremos agora mesmo, e assim ninguém morrerá: nem nós, nem o senhor, nem os nossos filhinhos.
9 Ich selvaht shtay goot fa een, du kansht mich andvaddich hayva fa een. Vann ich een nett zrikk bring un setz een fannich dich, dann loss mich di shuld nemma fannich diah fa'immah.
9 Eu fico responsável por Benjamim. Se eu não o trouxer de volta são e salvo, o senhor poderá pôr a culpa em mim. Serei culpado diante do senhor pelo resto da minha vida.
10 Vann miah dess nett ab gedu hedda dann hedda miah shund zvay moll gay kenda un viddah zrikk kumma.”
10 Se não tivéssemos demorado tanto, já teríamos ido e voltado duas vezes.
11 No hott da Israel, iahra daett, ksawt zu eena, “Vann's dann so sei muss, dann doond dess: Nemmet fumm beshta sach im land, doond's in eiyah sekk un drawwet's nunnah zumm mann fa en kshenk. Nemmet en vennich balsam, hunnich, shpeisichah gum, myrrhe, niss un almonds.
11 Então o pai disse: — Já que não existe outro jeito, façam o seguinte: ponham nos sacos alguns presentes para aquele homem. Levem os melhores produtos desta terra: um pouco de bálsamo, um pouco de mel,
12 Un nemmet zvay moll so feel geld mitt eich, un gevvet's geld zrikk vass ovva in eiyah sekk voah. Fleicht hott ebbah dess letz faseikt.
12 Levem também o dinheiro em dobro, pois vocês precisam devolver a quantia que foi encontrada na boca dos sacos de mantimentos que vocês trouxeram. Deve ter havido algum engano.
13 Nemmet eiyah broodah, rishtet eich un gaynd zrikk zumm mann.
13 Levem o irmão de vocês e vão depressa encontrar-se outra vez com aquele homem.
14 Un loss da Awlmechtich Gott eich bamhatzichkeit gevva fannich demm mann, so es eah eiyah anra broodah, da Simeon, un aw da Benjamin zrikk kumma lost mitt eich. Un fa mich, vann ich bedreebt binn fa mei kinnah, so muss es sei.”
14 Que o Deus Todo-Poderoso faça com que ele tenha pena de vocês e deixe que o seu outro irmão e Benjamim voltem para casa. Quanto a mim, se tenho de perder os meus filhos, o que é que eu posso fazer?
15 No henn di mennah di kshenkah gnumma mitt zvay moll so feel geld un aw da Benjamin. Si henn sich grisht un sinn nunnah ganga fannich da Joseph.
15 Assim, os filhos de Jacó pegaram os presentes e o dinheiro em dobro e foram para o Egito, levando Benjamim. Logo que chegaram, foram falar com José.
16 Vo da Joseph da Benjamin ksenna hott mitt eena, hott eah ksawt zu sei gnecht, “Bring di mennah in's haus, shlacht en diah un risht's. Fa dee mennah sella middawk essa mitt miah.”
16 Quando José viu que Benjamim estava com eles, disse ao funcionário administrador da sua casa: — Leve esses homens até a minha casa. Mate um animal e prepare tudo, pois eles vão almoçar comigo hoje, ao meio-dia.
17 No hott da mann gedu vi da Joseph ksawt hott, un hott si im Joseph sei haus gnumma.
17 O administrador cumpriu a ordem e levou os irmãos até a casa de José.
18 Nau vo di mennah im Joseph sei haus gebrocht voahra, henn si sich kfeicht, un henn ksawt, “Miah sinn do heah gebrocht vadda veyyich demm geld es zrikk in unsah sekk gedu voah's eahsht moll. Eah vill ebbes geyyich uns greeya, uns nemma un uns sei gnechta macha un aw unsah aysla nemma.”
18 Quando chegaram lá, eles ficaram com medo e disseram uns aos outros: — Trouxeram a gente para cá por causa do dinheiro que da outra vez foi colocado de volta nos sacos de mantimentos. Com certeza eles vão nos atacar, vão tomar de nós os nossos jumentos e obrigar a gente a trabalhar como escravos.
19 No sinn si zumm Joseph sei haus-gnecht ganga un henn kshvetzt zu eem an di deah fumm Joseph sei haus.
19 Assim que chegaram à porta da casa, disseram ao administrador:
20 Si henn ksawt, “Oh mei meishtah, miah sinn do runnah kumma's eahsht moll fa ess-sach kawfa,
20 — Por favor, senhor! Já viemos aqui uma vez para comprar mantimentos.
21 avvah am blatz vo miah kshtobt henn ivvah-nacht, henn miah unsah sekk uf gmacht un yaydahs funn uns hott sei geld kfunna ovva in seim sakk, awl difunn. So henn miah's mitt uns zrikk gebrocht.
21 Porém, quando chegamos ao lugar onde íamos passar a noite, abrimos os sacos de mantimentos, e na boca dos sacos cada um encontrou o seu dinheiro, sem faltar nada. Trouxemos esse dinheiro de volta
22 Miah henn aw annah geld mitt runnah gebrocht fa ess-sach kawfa, avvah miah vissa nett veah unsah geld in unsah sekk gedu hott.”
22 e também temos mais dinheiro aqui para comprar mantimentos. Nós não sabemos quem colocou o dinheiro nos sacos de mantimentos.
23 Eah hott no ksawt, “'Sis awlrecht, feichet eich nett. Eiyah Gott, da Gott funn eiyah faddah, hott eiyah geld zrikk in eiyah sekk gedu. Ich habb eiyah geld grikt.” No hott eah da Simeon raus gebrocht zu eena.
23 Aí o administrador respondeu: — Fiquem tranquilos, não tenham medo. O Deus de vocês e do seu pai deve ter posto o dinheiro nos sacos de mantimentos para vocês, pois eu recebi o dinheiro que pagaram. O administrador trouxe Simeão ao lugar onde eles estavam.
24 Da mann hott no di mennah im Joseph sei haus gnumma, hott eena vassah gevvah un si henn iahra fees gvesha. Eah hott aw iahra aysla foodah gevva.
24 Depois os levou para dentro da casa, deu água para lavarem os pés e também deu de comer aos jumentos.
25 No henn si iahra kshenkah grisht fa vann da Joseph kumd am middawk, veil si keaht henn es si datt essa zayla.
25 Os irmãos prepararam os presentes que iam entregar a José quando ele viesse ao meio-dia, pois já sabiam que iam almoçar ali.
26 Vo da Joseph haym kumma is, henn si di kshenkah in's haus gebrocht fa eem si gevva; un henn sich nunnah uf da bodda gebikt fannich een.
26 Quando José chegou à sua casa, eles lhe entregaram os presentes que haviam trazido, se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
27 Eah hott no nohch kfrohkt veyyich eena un hott ksawt, “Vee is eiyah aldah daett es diah kshvetzt henn diveyya? Laybt eah noch?”
27 José perguntou como iam passando e depois disse: — E como vai o pai de vocês, aquele velho de quem me falaram? Ele ainda vive?
28 Si henn ksawt, “Dei gnecht unsah daett is goot. Eah laybt noch.” No henn si sich nunnah gebikt un henn eem eah gevva.
28 Eles responderam: — O seu humilde criado, o nosso pai, ainda está vivo e vai passando bem.
29 Vo eah rumm gegukt hott un sei broodah da Benjamin, sei maemm iahra boo, ksenna hott, hott eah kfrohkt, “Is dess eiyah yingshtah broodah es diah miah ksawt hend diveyya?” No hott eah ksawt, “Gott sei bamhatzich zu diah, mei sohn.”
29 José olhou em volta e, quando viu Benjamim, o seu irmão por parte de pai e mãe, disse: — É esse o irmão mais moço de vocês, de quem me falaram? Que Deus o abençoe, meu filho!
30 'Sis eem oahrich hatt foah-kumma fa sei broodah sayna, un eah is kshvind naus ganga gukka fa en blatz fa heila. Eah is in sei kammah ganga un datt hott eah keild.
30 Ao ver o seu irmão, José ficou tão emocionado, que teve vontade de chorar. Então foi para o seu quarto e ali chorou.
31 Eah hott no sei ksicht gvesha, is raus kumma unni ebbes veisa un hott ksawt, “Bringet's ess-sach raus.”
31 Quando conseguiu se controlar, lavou o rosto e saiu. E disse: — Sirvam o almoço.
32 Eah hott sei ayknah dish katt, di breedah henn iahra ayknah katt un di Egyptah henn iahra ayknah katt. Dess voah veil di Egyptah nett essah henn kenna mitt di Hebrayah, fa's voah grausam zu eena.
32 Serviram o almoço a José numa mesa e aos seus irmãos em outra. E havia ainda outra mesa para os egípcios que estavam ali, pois estes, por motivos religiosos, eram proibidos de comer junto com os israelitas.
33 Si henn di mennah anna kokt fannich eem, fumm eldshta zumm yingshta grawt vi si geboahra voahra. Si henn nannah ohgegukt un voahra fashtaund.
33 Os irmãos se sentaram de frente para José. Eles foram colocados por ordem de idade, desde o mais velho até o mais moço. Quando viram isso, eles começaram a olhar uns para os outros, muito admirados.
34 Si henn no ess-sach fumm Joseph sei dish gnumma un henn di breedah's gevva, avvah da Benjamin hott fimf moll so feel grikt es di anra. So henn si gessa un gedrunka mitt eem un voahra fraylich.
34 Serviram a eles da mesma comida que foi servida a José e deram a Benjamim cinco vezes mais comida do que aos outros. E eles beberam com José até ficarem alegres.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 43, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.