2 Coríntios 7
Di Heilich Shrift (PDC) vs VC
1 Siddah es miah dee fashprechinga henn, leevi breedah, vella uns selvaht sauvah macha funn alles es unsah leib un geisht unsauvah macht. Un vella fassich gay geyyich folkummani heilichkeit mitt di furcht funn Gott.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Machet blatz in eiyah hatza fa uns; miah henn nimmand ebbes letzes gedu, miah henn nimmand fafiaht, miah voahra uneahlich zu nimmand.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Ich sawk dess nett fa eich fadamma, avvah ich habb difoah ksawt es diah sind in unsah hatza gebunna so es miah shtauva adda layva mitt eich.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Ich shvetz zu eich mitt grohsi freiheit, un binn shtols mitt eich. Ich habb en grohsah drohsht. Mitt awl unsah dreebsawl habb ich alsnoch grohsi frayt.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Vo miah in Matzedonia kumma sinn hott unsah flaysh kenn roo katt, fa miah henn dreebsawl katt ennichah vayk es miah uns gedrayt henn. Uf em ausahra voah shtreit un innahlich voah furcht.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Avvah Gott, deah vo di bedreebda draysht, hott uns gedraysht deich dess es da Titus bei kumma is.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Unsah drohsht voah nett yusht deich dess es eah bei kumma is, avvah aw deich da drohsht es diah eem gevva hend. Eah hott uns ksawt veyyich eiyah falanga, eiyah dreebsawl, un eiyah bekimmahnis fa mich. Deich dess habb ich mich yusht noch may kfroit.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Nau even vann ich eich bedreebt gmacht habb deich mei breef, es dutt mich nau nett shpeida, avvah's hott mich kshpeit vo ich kshrivva habb. Ich habb fanumma es sellah breef eich bedreebt gmacht hott avvah's voah yusht fa en veil.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Nau binn ich froh, nett veil ich eich bedreebt gmacht habb, avvah veil eiyah dreebsawl eich gmacht hott boos du. Eiyah dreebsawl voah funn Gott, so es kenn shawda gedu voah zu eich deich uns.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Fa gettlichi dreebsawl macht ebbah boos du un sell bringd ebbah zu di saylichkeit, un dutt nimmand shpeida. Avvah veldlichi dreebsawl shaft zumm doht.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Fa gukket moll vass fa eahnsht es dee gettlich dreebsawl auskshaft hott in eich, vi eahnshtlich es diah voahret fa eich unshuldich macha, vi ufgriaht, vass fa'n furcht, vass fa'n falanga, vass fa'n bekimmahnis, vass fa'n shtrohf! In awl dingah hend diah eich unshuldich gmacht in dee sach.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 So, even vann ich eich kshrivva habb, habb ich's nett gedu fa sellah vo's letza gedu katt hott, un aw nett fa sellah vo's letza gedu voah ditzu, avvah so es eiyah bekimmahnis fa uns raus gebrocht vatt zu eich in Gott sei awwa.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Fasell voahra miah gedrohsht bei eiyahm drohsht. Avvah miah henn uns noch feel may kfroit ivvah di frayt fumm Titus, veil sei geisht froh gmacht voah bei eich awl.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Fa veyyich demm es ich eich ufkshvetzt habb zu eem brauch ich mich nau nett shemma, avvah grawt vi alles di voahret is es miah ksawt henn zu eich, so is dess aw voah kumma vass ich ksawt habb veyyich eich zumm Titus.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Un sei leevi fa eich is even graysah vann eah zrikk denkt vi diah eem keicht hend, un vi diah een eignumma hend mitt furcht un ziddahra.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Ich froi mich dann es ich eich drauwa kann in alli sacha.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.