1 Samuel 20
Di Heilich Shrift (PDC) vs NVT
1 No hott da Dawfit sich vekk gebutzt funn Naioth in Rama un is zumm Jonathan ganga un hott kfrohkt, “Vass habb ich gedu? Vass is mei sind? Vass letzes habb ich gedu zu deim daett es eah am gukka is fa mich doht mac'ha?”
1 Davi fugiu de Naiote, em Ramá, e se encontrou com Jônatas. “O que eu fiz?”, disse Davi. “Qual é meu crime? Que pecado cometi contra seu pai para que ele esteja tão decidido a me matar?”
2 Da Jonathan hott ksawt, “Selayva nett! Du zaylsht nett doht gmacht sei. Heich moll, mei daett dutt nix, grohs adda glay, es eah's nett seahsht sawkt zu miah. Favass dayt eah dess funn miah halda? Es is nett voah!”
2 “Isso não vai acontecer!”, respondeu Jônatas. “Você não será morto. Ele sempre me conta tudo que pretende fazer, até mesmo as coisas de pouca importância. Sei que meu pai não esconderia de mim algo dessa natureza. Não é assim!”
3 Avvah da Dawfit hott kshvoahra un ksawt, “Dei daett vayst goot genunk es du mich gleichsht, so hott eah ausgmacht, ‘Da Jonathan muss nett vissa veyyich demm adda's veah eem oahrich vay gedu.’ Avvah yusht so shuah es da Hah laybt un es du laybsht, 'sis yusht en shritt zvishich miah un em doht.”
3 Então Davi fez um juramento diante de Jônatas: “Seu pai, sabendo muito bem de nossa amizade, disse a si mesmo: ‘Não contarei a Jônatas. Ele ficaria magoado’. Mas, tão certo como vive o S enhor e como você mesmo vive, eu estou a apenas um passo da morte!”.
4 No hott da Jonathan ksawt zumm Dawfit, “Vass-evvah es du havva vitt es ich du, sell doon ich fa dich.”
4 Jônatas perguntou: “O que posso fazer para ajudá-lo?”.
5 Da Dawfit hott ksawt, “Heich moll, meiya is es Nei Moon Essa, un ich soll essa mitt em kaynich. Ich zayl gay un mich fashtekla in di feldah biss ivvah-meiya ohvet.
5 Davi respondeu: “Amanhã celebraremos a festa da lua nova. Sempre me sentei com o rei para comer nessa ocasião, mas amanhã me esconderei no campo e ficarei ali até o entardecer do terceiro dia.
6 Vann dei daett saynd es ich nett datt binn un frohkt, sawk eem, ‘Da Dawfit hott mich kfrohkt fa een lossa an sei haym shtatt, Bethlehem, gay, veil's yeahlich opfah gmacht sei zayld bei sei kshlecht.’
6 Se seu pai perguntar onde estou, diga a ele: ‘Davi insistiu que eu o deixasse ir para casa, em Belém, participar do sacrifício que toda a família dele oferece a cada ano’.
7 Vann eah sawkt, ‘Sell is awlrecht,’ no vayst dei gnecht es eah aus di kfoah is. Avvah vann eah bays vatt, dann kenna miah vissa es eah miah shawda du vill.
7 Se ele disser: ‘Está bem’, então você saberá que não corro perigo. Mas, se ele se enfurecer, você saberá que ele está decidido a me fazer mal.
8 So, sei bamhatzich zu deim gnecht, fa du hosht en bund gmacht fannich em Hah mitt eem, dei gnecht. Avvah vann ich shuldich binn fa ebbes, dann mach du mich selvaht doht. Du brauchsht nett baddahra fa mich ivvah-drayya zu deim daett.”
8 Mostre-me sua lealdade como amigo, pois assumimos um compromisso solene diante do S enhor . Se, por acaso, você acha que cometi alguma ofensa contra seu pai, mate-me você mesmo, aqui e agora! Não é necessário me entregar a seu pai”.
9 “Selayva nett!” hott da Jonathan ksawt. “Vann ich even en pishbah keaht hett es mei daett diah shawda du vill, hett ich diah's nett ksawt?”
9 “Nunca!”, exclamou Jônatas. “Você sabe que, se eu tivesse qualquer suspeita de que meu pai planeja matá-lo, avisaria você no mesmo instante.”
10 Da Dawfit hott no kfrohkt, “Veah sawkt miah's vann dei daett en bays andvat gebt?”
10 Então Davi perguntou: “Como saberei se seu pai ficou irado?”.
11 “Vella naus in's feld gay,” hott da Jonathan ksawt. No sinn si mitt-nannah naus ganga.
11 Jônatas respondeu: “Venha ao campo comigo”, e os dois foram juntos para lá.
12 No hott da Jonathan ksawt zumm Dawfit, “Da Hah, da Gott funn Israel is mei zeiya, ich zayl gay mei daett ausfrohwa bei dess zeit meiya adda da neksht dawk. Vann eah nix geyyich dich hott, denksht du nett es ich diah vatt shikk un dich vissa loss?
12 Então Jônatas disse a Davi: “Prometo diante do S enhor , o Deus de Israel, que amanhã ou, no máximo, depois de amanhã, a esta hora, conversarei com meu pai e avisarei você logo em seguida do que ele pensa a seu respeito. Se ele falar a seu respeito de modo favorável, informarei você.
13 Avvah vann mei daett diah shawda du vill, dann loss da Hah mich shtrohfa vann ich dich nett vissa loss un dich vekk aus di kfoah shikk. Un da Hah sei mitt diah vi eah voah mitt meim daett.”
13 Mas, se ele estiver irado e quiser matá-lo, que o S enhor me castigue severamente se eu não avisar você, para que possa escapar em segurança. Que o S enhor esteja com você como esteve com meu pai.
14 Da Jonathan hott veidah ksawt, “Veis miah shtandhaftichi-leevi vi di leevi fumm Hah so lang es ich layb, so es ich nett doht gmacht va.
14 E que você me trate com o amor leal do S enhor enquanto eu viver. Mas, se eu morrer,
15 Du aw nee nett dei shtandhaftichi-leevi abshneida funn mei family, even vann da Hah awl di feinda fumm Dawfit abshneit funn di eaht.”
15 trate minha família com esse amor leal, mesmo quando o S enhor eliminar da face da terra todos os seus inimigos”.
16 So hott da Jonathan en bund gmacht mitt di family fumm Dawfit un hott ksawt, “Loss da Hah dess foddahra even fumm Dawfit sei feinda.”
16 Então Jônatas assumiu um compromisso solene com Davi e sua descendência e disse: “Que o S enhor destrua todos os inimigos de Davi!”.
17 Un da Jonathan hott da Dawfit gmacht nochamohl shveahra veil eah een leeb katt hott, fa da Jonathan hott da Dawfit so leeb katt es sich selvaht.
17 E Jônatas fez Davi reafirmar seu juramento de amizade, pois Jônatas o amava como a si mesmo.
18 No hott da Jonathan ksawt zumm Dawfit, “Meiya is es essa fumm Neiya-Moon. Leit zayla sayna es du nett datt bisht veil dei sitz leah sei zayld.
18 Então Jônatas disse: “Amanhã celebraremos a festa da lua nova. Darão por sua falta quando virem que seu lugar à mesa está vazio.
19 Noch em dridda dawk gay nunnah an da blatz es du dich fashtekkeld katt hosht vo deah druvvel ohkfanga hott, un voaht datt beim shtay es Esel hayst.
19 Depois de amanhã, ao entardecer, vá ao lugar onde você se escondeu antes e espere ali, junto à pedra de Ezel.
20 Ich zayl drei arrows uf ay seit difunn sheesa es vann ich am meik sheesa veah.
20 Eu sairei e atirarei três flechas para o lado da pedra, como se atirasse num alvo.
21 No shikk ich en boo un sawk, ‘Gay un finn di arrows.’ Vann ich sawk zumm boo, ‘Gukk, di arrows sinn uf dee seit; bring si do heah,’ dann solsht du kumma, fa so shuah es da Hah laybt, brauchsht du dich nett feicha veil's kenn kfoah hott.
21 Então mandarei um ajudante trazer de volta as flechas. Se você me ouvir dizer a ele: ‘As flechas estão deste lado’, saberá, tão certo como vive o S enhor , que tudo está bem e que não há perigo algum.
22 Avvah vann ich sawk zumm boo, ‘gukk, di arrows sinn veidah vekk,’ no musht du gay, fa da Hah hott dich fatt kshikt.
22 Mas, se eu disser a ele: ‘Vá mais para frente; as flechas estão adiante’, significará que você deve partir de imediato, pois o S enhor o manda ir embora.
23 Un veyyich di sacha es du un ich kshvetzt henn diveyya, da Hah is zeiknis zvishich miah un diah fa'immah.”
23 E que o S enhor nos ajude a preservar para sempre o forte laço de amizade que existe entre nós”.
24 So hott da Dawfit sich fashtekkeld im feld, un vo's zeit voah fa's essa fumm Neiya-Moon, hott da kaynich sich anna kokt fa essa.
24 Então Davi se escondeu no campo e, quando começou a festa da lua nova, o rei sentou-se para comer.
25 Eah hott sich in da sitz kokt es eah kammen als kokt hott bei di vand uf di annah seit fumm Jonathan. Da Abner hott sich neksht zumm Saul kokt, avvah em Dawfit sei blatz voah leah.
25 Ocupou seu lugar de costume, encostado à parede, com Jônatas sentado diante dele e Abner ao seu lado. O lugar de Davi, porém, ficou vazio.
26 Doch hott da Saul nix ksawt diveyya sellah dawk. Eah hott gedenkt, “Fleicht hott's ebbes gevva zumm Dawfit es eah nett rein is.”
26 Saul não disse nada sobre isso naquele dia, pois pensou: “Deve ter acontecido algo que deixou Davi cerimonialmente impuro”.
27 Avvah da neksht dawk, da zvett dawk fumm moonet, voah em Dawfit sei blatz viddah leah. No hott da Saul da Jonathan kfrohkt, “Favass is em Jesse sei boo nett an's essa kumma geshtah un heit?”
27 Mas, quando o lugar de Davi também ficou vazio no dia seguinte, Saul perguntou a Jônatas: “Por que o filho de Jessé não veio para a refeição nem ontem nem hoje?”.
28 Da Jonathan hott ksawt, “Da Dawfit hott mich kfrohkt fa een lossa an Bethlehem gay.
28 Jônatas respondeu: “Davi me pediu, com insistência, para ir a Belém.
29 Eah hott ksawt, ‘Loss mich gay veil unsah family en opfah opfahra zayld in di shtatt, un mei broodah hott mich kfrohkt fa datt sei. Vann ich gnawt kfunna habb in dei awwa, loss mich gay mei breedah sayna.’ Fasell is eah nett am kaynich sei dish kumma.”
29 Disse: ‘Por favor, deixe-me ir, pois nossa família oferecerá um sacrifício na cidade. Meu irmão exigiu que eu estivesse presente. Portanto, peço que me deixe ir ver meus irmãos’. Por isso ele não está aqui, à mesa do rei”.
30 No hott em Saul sei zann gebrend geyyich da Jonathan un eah hott ksawt zu eem, “Du sohn funn en unkeiyahdi fraw! Vays ich nett es du eiseitsht mitt em Jesse sei boo zu dei ayknah shohm, un da shohm funn dei muddah es dich gedrawwa hott?
30 Saul se enfureceu com Jônatas e disse: “Seu traidor, filho de uma prostituta! Pensa que não sei que você quer que ele seja rei, para sua própria vergonha e de sua mãe?
31 So lang es em Jesse sei boo laybt uf di eaht, dann zaylsht du adda dei kaynich-reich nett ufkokt vadda. Nau gay un shikk fa een un bring een zu miah, fa eah soll geviss doht gmacht sei.”
31 Enquanto esse filho de Jessé viver, você jamais será rei. Agora vá buscá-lo para que eu o mate!”.
32 Da Jonathan hott sei daett kfrohkt, “Favass soll eah doht gmacht sei? Vass hott eah gedu?”
32 “Por que ele deve morrer?”, perguntou Jônatas a seu pai. “O que ele fez?”
33 Avvah da Saul hott sei shpiah geyyich een kshmissa fa een doht macha. No hott da Jonathan gvist es sei daett da Dawfit doht macha vill.
33 Então Saul atirou sua lança contra Jônatas, com a intenção de matá-lo. Com isso, Jônatas viu que seu pai estava mesmo decidido a matar Davi.
34 Da Jonathan is no ufkshtanna fumm dish un voah seish bays. Eah hott nett gessa uf em zvedda dawk fumm moonet veil eah bedreebt voah veyyich em Dawfit un vi sei daett een fashohmd hott.
34 Enfurecido, Jônatas levantou-se da mesa e, durante o segundo dia da festa, recusou-se a comer, frustrado pelo modo como seu pai havia desonrado Davi publicamente.
35 Da neksht meiya is da Jonathan naus in's feld ganga an di zeit es eah un da Dawfit ausgmacht katt henn. Eah hott en glennah boo bei sich katt.
35 Na manhã seguinte, como combinado, Jônatas foi ao campo e levou consigo um ajudante para apanhar as flechas.
36 Un eah hott ksawt zumm boo, “Shpring un grikk di arrows es ich shees.” Vi eah am shpringa voah hott da Jonathan en arrow ivvah een kshossa.
36 Disse ao ajudante: “Comece a correr, para que possa encontrar as flechas quando eu as atirar”. O ajudante correu, e Jônatas atirou uma flecha para além dele.
37 Vo da boo an da blatz kumma is es da arrow voah, hott da Jonathan naus gegrisha zu eem, “Is nett da arrow veidah ganga?”
37 Quando o ajudante estava quase chegando ao lugar onde a flecha havia caído, Jônatas gritou: “A flecha está mais à frente!
38 No hott eah gegrisha, “Dummel dich, gay kshvind un shtobb nett!” Da boo hott no da arrow grikt un is zrikk zu seim meishtah kumma.
38 Rápido! Não fique aí parado!”. Então o ajudante apanhou a flecha e correu de volta para seu senhor.
39 Da boo hott nix gvist veyyich awl demm; yusht da Jonathan un da Dawfit henn's gvist.
39 O ajudante não suspeitava de nada; apenas Jônatas e Davi entenderam o sinal.
40 Da Jonathan hott no sei bow un arrows zumm boo gevva un hott ksawt, “Gay un nemm si zrikk in di shtatt.”
40 Então Jônatas entregou o arco e as flechas ao ajudante e ordenou que os levasse de volta à cidade.
41 Vo da boo fatt voah, is da Dawfit ufkshtanna funn di saut seit fumm shtay. No hott eah sich drei moll nunnah gebikt fannich em Jonathan mitt seim ksicht uf da grund. No henn si nannah gekist un henn keild, avvah da Dawfit hott's eiksht keild.
41 Assim que o ajudante foi embora, Davi saiu de seu esconderijo no lado sul da pedra de Ezel. Davi se curvou diante de Jônatas três vezes, com o rosto em terra. E, quando se beijaram e se despediram, ambos choravam, especialmente Davi.
42 Da Jonathan hott no ksawt zumm Dawfit, “Gay in fridda, fa miah henn kshvoahra im nohma fumm Hah un henn ksawt, ‘Da Hah soll zvishich miah un diah sei, un zvishich mei nohch-kummashaft un dei nohch-kummashaft fa'immah.’” No is da Dawfit ganga, un da Jonathan is zrikk in di shtatt ganga.
42 Por fim, Jônatas disse a Davi: “Vá em paz, pois juramos lealdade um ao outro em nome do S enhor . Que o S enhor nos ajude a preservar para sempre o forte laço de amizade entre nós e entre nossos descendentes”. Então Davi partiu, e Jônatas voltou à cidade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.