1 Samuel 20
Di Heilich Shrift (PDC) vs NTLH
1 No hott da Dawfit sich vekk gebutzt funn Naioth in Rama un is zumm Jonathan ganga un hott kfrohkt, “Vass habb ich gedu? Vass is mei sind? Vass letzes habb ich gedu zu deim daett es eah am gukka is fa mich doht mac'ha?”
1 Então Davi fugiu da casa dos profetas , em Ramá, foi até o lugar onde Jônatas estava e disse: — O que foi que eu fiz? Qual foi o meu crime? Que mal fiz eu ao seu pai, para ele querer me matar?
2 Da Jonathan hott ksawt, “Selayva nett! Du zaylsht nett doht gmacht sei. Heich moll, mei daett dutt nix, grohs adda glay, es eah's nett seahsht sawkt zu miah. Favass dayt eah dess funn miah halda? Es is nett voah!”
2 Jônatas respondeu: — Que Deus não permita que você morra! O meu pai me conta tudo o que faz, seja importante ou não. Ele não esconderia isso de mim. Isso não é bem assim!
3 Avvah da Dawfit hott kshvoahra un ksawt, “Dei daett vayst goot genunk es du mich gleichsht, so hott eah ausgmacht, ‘Da Jonathan muss nett vissa veyyich demm adda's veah eem oahrich vay gedu.’ Avvah yusht so shuah es da Hah laybt un es du laybsht, 'sis yusht en shritt zvishich miah un em doht.”
3 Mas Davi respondeu: — O seu pai sabe muito bem o quanto você gosta de mim. Por isso, resolveu não deixar que você fique sabendo dos planos dele, para você não sofrer muito. Eu juro pela sua vida e pela vida de Deus, o
4 No hott da Jonathan ksawt zumm Dawfit, “Vass-evvah es du havva vitt es ich du, sell doon ich fa dich.”
4 — O que você quer que eu faça? — perguntou Jônatas.
5 Da Dawfit hott ksawt, “Heich moll, meiya is es Nei Moon Essa, un ich soll essa mitt em kaynich. Ich zayl gay un mich fashtekla in di feldah biss ivvah-meiya ohvet.
5 Davi respondeu: — Amanhã é a
6 Vann dei daett saynd es ich nett datt binn un frohkt, sawk eem, ‘Da Dawfit hott mich kfrohkt fa een lossa an sei haym shtatt, Bethlehem, gay, veil's yeahlich opfah gmacht sei zayld bei sei kshlecht.’
6 Se o seu pai notar que eu não estou à mesa, diga que eu pedi a você para me deixar ir com urgência a Belém, pois está na época de toda a minha família oferecer lá o sacrifício anual.
7 Vann eah sawkt, ‘Sell is awlrecht,’ no vayst dei gnecht es eah aus di kfoah is. Avvah vann eah bays vatt, dann kenna miah vissa es eah miah shawda du vill.
7 Se ele disser: “Está bem”, eu estarei salvo. Mas, se ele ficar com raiva, então você ficará sabendo que ele está com más intenções.
8 So, sei bamhatzich zu deim gnecht, fa du hosht en bund gmacht fannich em Hah mitt eem, dei gnecht. Avvah vann ich shuldich binn fa ebbes, dann mach du mich selvaht doht. Du brauchsht nett baddahra fa mich ivvah-drayya zu deim daett.”
8 Peço que você me faça este favor e cumpra assim a promessa sagrada que me fez. Porém, se eu sou culpado, mate-me você mesmo! Por que deixar o seu pai fazer isso?
9 “Selayva nett!” hott da Jonathan ksawt. “Vann ich even en pishbah keaht hett es mei daett diah shawda du vill, hett ich diah's nett ksawt?”
9 — Nem pense numa coisa dessas! — respondeu Jônatas. — Se eu soubesse que o meu pai estava mesmo resolvido a acabar com você, acha que eu não o avisaria?
10 Da Dawfit hott no kfrohkt, “Veah sawkt miah's vann dei daett en bays andvat gebt?”
10 Então Davi perguntou: — E, se o seu pai responder com raiva, quem vai me avisar?
11 “Vella naus in's feld gay,” hott da Jonathan ksawt. No sinn si mitt-nannah naus ganga.
11 Jônatas respondeu: — Venha comigo, vamos até o campo. Eles foram,
12 No hott da Jonathan ksawt zumm Dawfit, “Da Hah, da Gott funn Israel is mei zeiya, ich zayl gay mei daett ausfrohwa bei dess zeit meiya adda da neksht dawk. Vann eah nix geyyich dich hott, denksht du nett es ich diah vatt shikk un dich vissa loss?
12 e Jônatas disse a Davi: — Que o
13 Avvah vann mei daett diah shawda du vill, dann loss da Hah mich shtrohfa vann ich dich nett vissa loss un dich vekk aus di kfoah shikk. Un da Hah sei mitt diah vi eah voah mitt meim daett.”
13 Mas, se ele tiver a intenção de fazer alguma coisa contra você, que o Senhor Deus me mate se eu não enviar uma mensagem a você e não deixá-lo ir embora são e salvo! Que o Senhor esteja com você, assim como esteve com o meu pai!
14 Da Jonathan hott veidah ksawt, “Veis miah shtandhaftichi-leevi vi di leevi fumm Hah so lang es ich layb, so es ich nett doht gmacht va.
14 E agora, se eu continuar vivo, cumpra a sua promessa sagrada e seja fiel a mim. Mas, se eu morrer,
15 Du aw nee nett dei shtandhaftichi-leevi abshneida funn mei family, even vann da Hah awl di feinda fumm Dawfit abshneit funn di eaht.”
15 trate sempre a minha família com bondade. E, quando o Senhor destruir completamente todos os nossos inimigos,
16 So hott da Jonathan en bund gmacht mitt di family fumm Dawfit un hott ksawt, “Loss da Hah dess foddahra even fumm Dawfit sei feinda.”
16 que nós não quebremos a promessa que fizemos um ao outro. Se você a quebrar, Deus o castigará.
17 Un da Jonathan hott da Dawfit gmacht nochamohl shveahra veil eah een leeb katt hott, fa da Jonathan hott da Dawfit so leeb katt es sich selvaht.
17 Novamente Jônatas fez um juramento de amizade a Davi, pois ele amava Davi como a si mesmo.
18 No hott da Jonathan ksawt zumm Dawfit, “Meiya is es essa fumm Neiya-Moon. Leit zayla sayna es du nett datt bisht veil dei sitz leah sei zayld.
18 E disse a Davi: — Amanhã é a Festa da Lua Nova, e, se você não estiver lá, a sua falta será notada.
19 Noch em dridda dawk gay nunnah an da blatz es du dich fashtekkeld katt hosht vo deah druvvel ohkfanga hott, un voaht datt beim shtay es Esel hayst.
19 Depois de amanhã a sua falta será notada ainda mais. Assim vá para o lugar onde você se escondeu da outra vez e fique atrás do monte de pedras que há ali.
20 Ich zayl drei arrows uf ay seit difunn sheesa es vann ich am meik sheesa veah.
20 Então eu atirarei três flechas, como se o monte de pedras fosse um alvo.
21 No shikk ich en boo un sawk, ‘Gay un finn di arrows.’ Vann ich sawk zumm boo, ‘Gukk, di arrows sinn uf dee seit; bring si do heah,’ dann solsht du kumma, fa so shuah es da Hah laybt, brauchsht du dich nett feicha veil's kenn kfoah hott.
21 Aí direi ao meu empregado para ir buscá-las. Se eu disser a ele: “Olhe, as flechas estão para cá de você, pegue-as” — isso quer dizer que tudo está bem, e você pode sair. Eu juro por Deus, o Senhor , que nesse caso você não estará em perigo.
22 Avvah vann ich sawk zumm boo, ‘gukk, di arrows sinn veidah vekk,’ no musht du gay, fa da Hah hott dich fatt kshikt.
22 Mas, se disser a ele: “As flechas estão mais para lá de você” — então fuja, pois o Senhor estará mandando que você vá.
23 Un veyyich di sacha es du un ich kshvetzt henn diveyya, da Hah is zeiknis zvishich miah un diah fa'immah.”
23 Quanto à promessa que fizemos um ao outro, o Senhor Deus nos ajudará a cumpri-la para sempre.
24 So hott da Dawfit sich fashtekkeld im feld, un vo's zeit voah fa's essa fumm Neiya-Moon, hott da kaynich sich anna kokt fa essa.
24 Então Davi se escondeu no campo. O rei Saul chegou para a Festa da Lua Nova
25 Eah hott sich in da sitz kokt es eah kammen als kokt hott bei di vand uf di annah seit fumm Jonathan. Da Abner hott sich neksht zumm Saul kokt, avvah em Dawfit sei blatz voah leah.
25 e sentou-se para comer no lugar de costume, perto da parede. Abner sentou-se ao lado de Saul, e Jônatas, na sua frente. Mas o lugar de Davi ficou vazio.
26 Doch hott da Saul nix ksawt diveyya sellah dawk. Eah hott gedenkt, “Fleicht hott's ebbes gevva zumm Dawfit es eah nett rein is.”
26 Naquele dia Saul não disse nada porque pensou: “Deve ter acontecido alguma coisa com ele, e de certo ele não passou pela cerimônia de purificação .”
27 Avvah da neksht dawk, da zvett dawk fumm moonet, voah em Dawfit sei blatz viddah leah. No hott da Saul da Jonathan kfrohkt, “Favass is em Jesse sei boo nett an's essa kumma geshtah un heit?”
27 No dia seguinte, o segundo dia da Festa da Lua Nova, o lugar de Davi continuava desocupado. Aí Saul perguntou a Jônatas: — Por que Davi não veio comer nem ontem nem hoje?
28 Da Jonathan hott ksawt, “Da Dawfit hott mich kfrohkt fa een lossa an Bethlehem gay.
28 Jônatas respondeu: — Ele me pediu licença para ir a Belém.
29 Eah hott ksawt, ‘Loss mich gay veil unsah family en opfah opfahra zayld in di shtatt, un mei broodah hott mich kfrohkt fa datt sei. Vann ich gnawt kfunna habb in dei awwa, loss mich gay mei breedah sayna.’ Fasell is eah nett am kaynich sei dish kumma.”
29 Ele me disse: “Deixe-me ir a Belém porque a minha família está lá fazendo a festa do sacrifício, e o meu irmão mandou que eu também fosse. Se você é meu amigo, deixe que eu vá ver os meus parentes.” E Jônatas continuou: — É por isso que ele não está no seu lugar, à mesa.
30 No hott em Saul sei zann gebrend geyyich da Jonathan un eah hott ksawt zu eem, “Du sohn funn en unkeiyahdi fraw! Vays ich nett es du eiseitsht mitt em Jesse sei boo zu dei ayknah shohm, un da shohm funn dei muddah es dich gedrawwa hott?
30 Então Saul ficou muito zangado com Jônatas e disse: — Seu filho de uma mulher à toa! Agora eu sei que você passou para o lado de Davi, trazendo desonra para você e para a sua mãe!
31 So lang es em Jesse sei boo laybt uf di eaht, dann zaylsht du adda dei kaynich-reich nett ufkokt vadda. Nau gay un shikk fa een un bring een zu miah, fa eah soll geviss doht gmacht sei.”
31 Enquanto Davi for vivo, você não será rei deste país. Vá agora e traga-o aqui porque é preciso que ele morra!
32 Da Jonathan hott sei daett kfrohkt, “Favass soll eah doht gmacht sei? Vass hott eah gedu?”
32 — Por que é que ele deve morrer? — perguntou Jônatas. — O que foi que ele fez?
33 Avvah da Saul hott sei shpiah geyyich een kshmissa fa een doht macha. No hott da Jonathan gvist es sei daett da Dawfit doht macha vill.
33 Então Saul atirou a sua lança contra Jônatas para matá-lo. E assim Jônatas compreendeu que o seu pai estava mesmo resolvido a matar Davi.
34 Da Jonathan is no ufkshtanna fumm dish un voah seish bays. Eah hott nett gessa uf em zvedda dawk fumm moonet veil eah bedreebt voah veyyich em Dawfit un vi sei daett een fashohmd hott.
34 Jônatas levantou-se furioso da mesa e não comeu nada naquele dia, o segundo dia da Festa da Lua Nova. Ele estava muito sentido porque Saul tinha insultado Davi.
35 Da neksht meiya is da Jonathan naus in's feld ganga an di zeit es eah un da Dawfit ausgmacht katt henn. Eah hott en glennah boo bei sich katt.
35 Na manhã seguinte ele foi ao campo a fim de encontrar Davi, como tinham combinado. Levou consigo um rapazinho
36 Un eah hott ksawt zumm boo, “Shpring un grikk di arrows es ich shees.” Vi eah am shpringa voah hott da Jonathan en arrow ivvah een kshossa.
36 e disse: — Corra e vá buscar as flechas que eu atirar. O rapaz correu, e Jônatas atirou uma flecha que passou além dele.
37 Vo da boo an da blatz kumma is es da arrow voah, hott da Jonathan naus gegrisha zu eem, “Is nett da arrow veidah ganga?”
37 Quando o rapaz chegou ao lugar onde a flecha tinha caído, Jônatas gritou: — A flecha caiu mais para lá de você!
38 No hott eah gegrisha, “Dummel dich, gay kshvind un shtobb nett!” Da boo hott no da arrow grikt un is zrikk zu seim meishtah kumma.
38 Não fique aí parado! Ande logo! O rapaz pegou as flechas e voltou para perto do seu patrão,
39 Da boo hott nix gvist veyyich awl demm; yusht da Jonathan un da Dawfit henn's gvist.
39 não sabendo o que queria dizer tudo aquilo — somente Jônatas e Davi sabiam.
40 Da Jonathan hott no sei bow un arrows zumm boo gevva un hott ksawt, “Gay un nemm si zrikk in di shtatt.”
40 Aí Jônatas entregou as suas armas ao rapaz e mandou que as levasse de volta para a cidade.
41 Vo da boo fatt voah, is da Dawfit ufkshtanna funn di saut seit fumm shtay. No hott eah sich drei moll nunnah gebikt fannich em Jonathan mitt seim ksicht uf da grund. No henn si nannah gekist un henn keild, avvah da Dawfit hott's eiksht keild.
41 Depois que o rapaz foi embora, Davi saiu de trás do monte de pedras, jogou-se no chão e encostou o rosto na terra três vezes. Então eles se beijaram chorando. E a tristeza de Davi era maior do que a de Jônatas.
42 Da Jonathan hott no ksawt zumm Dawfit, “Gay in fridda, fa miah henn kshvoahra im nohma fumm Hah un henn ksawt, ‘Da Hah soll zvishich miah un diah sei, un zvishich mei nohch-kummashaft un dei nohch-kummashaft fa'immah.’” No is da Dawfit ganga, un da Jonathan is zrikk in di shtatt ganga.
42 Aí Jônatas disse a Davi: — Deus esteja com você! O Então Davi partiu, e Jônatas voltou para a cidade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.