Atos 27
Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs VC
1 Tớq ticuoi sút ngki sŏ́ng ính dông asuoi Phau-lô nga cruong I-tali, cư Luca pôq alứng Phau-lô tưi. Ticuoi sút ngki mŏp Phau-lô alứng máh ticuoi tôt cannŏ́h nga Yulơ la ticuoi sút mui culám náq líng. Top líng ngki ngai dŏq Top Acu-tơ.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 He sớr tớq tuoc ndon tớq te vel A-tramit. Tuoc ndô ính pôq nga máh vel ndon át tumán tor dơq ving-cavang tớq cruong Asie. Bôn munáq yớu pôq alứng he, nốh Ari-tac te vel Tê-salô-nica, cruong Ma-sadôn.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Máh ingái parnô, he tớq nga vel Sadôn. Yulơ sáng amoih táq Phau-lô, dyơ án dyôn Phau-lô pôq alang yớu Phau-lô tớq vel ngki, alứng dyôn yớu Phau-lô choi Phau-lô.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Dyơ he ngốh te vel Sadôn, ma cuyiel phớt hớp lư ính dông díh tuoc. Iki tuoc he pôq pha con Sip-rơ, pa anga tanieng.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Vít ngki he pôq pha cruong Si-lasi alứng cruong Bam-phuli, dyơ tớq nga vel Mira tớq cruong Li-sie.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Tớq vel ngki, án ndon sút mui culám líng suo tuoc cannŏ́h loi. Tư án tumúh mui lám tuoc ndon tớq te vel Alec-santri ính pôq nga cruong I-tali, dyơ án dyôn he sớr tớq tuoc ngki.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Lớiq chom sếq ingái loi he pôq, co iláq lư. Arức lư co bôn cuyiel phớt hớp. He dieiq lư tớq nga vel Cơ-nit. Ma vít ngki cuyiel phớt hớp lư loi. Iki he pôq pha ntúq ngai dŏq Sal-môn tumán tor con Crêt.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 He pôq paniar tor dơq pa tadưp con Crêt, alứng he pachít tuoc tớq ntúq dơq vai-ving, tumán vel Lasê.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 He át dưnh lư tớq vel ngki; dyơ he ính pôq sa, ma kisái ngki khoiq tumán nhéq cumo dyơ. Kisái ngki bôn bo chớn lư, alứng bôn cuyiel arpuq; dieiq lư pôq na tuoc. Iki Phau-lô dyŏq nha-án idô: “Em ai ơi!
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 Khán he pôq te ntúq ndô hoi-ngki, cư parngíh he tumúh a-ưi dieiq arức. Lớiq bôn pít nưm crơng lớiq la tuoc sớng, ma pít díh cháq he hơ.”
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Ma ticuoi sút mui culám líng lớiq náp parnai Phau-lô. Án náp parnai ticuoi dông tuoc alứng ticuoi ưlla tuoc.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Ntúq dơq vai-ving ngki dieiq lư pachít tuoc tớq kisái ngngiat. Cua nha-án tanghúng alứng máh ticuoi ndon ính pôq tớq tuoc ngki, bôn ticuoi ính pôq clứng hơn te ticuoi lớiq ính pôq. Iki nha-án catóng ính pôq nga vel Phê-nit, tớq con Crêt. Nha-án ính át tớq vel ngki tớq kisái ngngiat, co vel ngki bôn ntúq dơq vai-ving ien hơn te vel Lasê, dơq ngki ngốh anga pa tanieng alứng anga pa tadưp mát padang pát.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Tư nha-án hôm cuyiel phớt lớiq hớp nnáng, máh ticuoi tớq tuoc ngki parngíh têq pôq. Iki nha-án asớr taq calléh tớq tuoc alứng pôq, dyơ ndóng ngki he tớq tumán tor dơq con Crêt.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Ma lớiq bôn dưnh nnáng, bôn cuyiel arpuq hớp lư tớq te anga con Crêt.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Cuyiel ngki kichíh tuoc ớp lư. Iki he lớiq lớp avih nnáng tuoc, co cuyiel phớt dông níc tuoc he.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Iki tuoc he pôq tilớt anga tadưp con két Co-da. Át ngki cuyiel tangi biq. Iki he bôn rap lúq asớr lieh tuoc két ndon lúq pa soi tớq tuoc pưt.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Cua he asớr tuoc két tớq tuoc pưt, he ial panuar tian tuoc pưt, co adáh tuoc picháh. Ticuoi dông tuoc adáh tuoc he mot tớq ntúq a-ưi chuah, nốh Sir-tơ. Iki nha-án yiel máh prới ngai téng tớq tuoc dyôn cuyiel clúh dông. Dyơ nha-án lớiq cor nnáng tuoc; nha-án ial nưm cuyiel dông sớng.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Máh ingái parnô, cuyiel phớt hớp lư loi. Iki máh ticuoi dông tuoc he apŏ́ng máh crơng nha-án patiang tớq dơq, co nha-án ính tuoc cơt ng-hiel.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Dyơ máh ingái parra loi, he apŏ́ng prới alứng canor tớq dơq.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Khoiq a-ưi ingái he lớiq bôn hôm mát pandang alứng pantôr, co tian arpuq hớp lư. He lớiq ngcong têq bôn tumống nnáng.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Khoiq a-ưi ingái dyơ he lớiq bôn chicha. Iki Phau-lô tayứng chứng mát nhéq ticuoi tớq tuoc he, alứng án tông nha-án idô: “Em ai ơi! Khán inha peh parnai cư tông te nsuoi, inha lớiq bôn ngốh te con Crêt. Dyơ he lớiq tumúh dieiq arức ndô, alứng crơng he la lớiq pít.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Ma hoi-ndô inha êq adáh. Nhéq náq he ndon át tớq tuoc ndô lớiq bôn nnáu cuchet amớh. Ma pít nưm tuoc sớng.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Inha khoiq chom dyơ cư la ticuoi táq arnáq Yang Arbang-pilŏ́ng. Idáu inô, bôn tarneng Yang Arbang-pilŏ́ng tớq nga cư.
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 Án tông cư idô: ‘Phau-lô ơi! Mái êq adáh. Cóq mái pôq tumúh puo Rô-ma. Co Yang Arbang-pilŏ́ng amoih lư mái, iki án choi nhéq máh ticuoi ndon át munơi alứng mái tớq tuoc ndô, dyôn vít te cuchet.’
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Iki em ai ơi, inha êq adáh. Cư tin simớt lư máh parnai Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq ưq ada cư. Án lư táq máh arnáq ngki.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Ma cuyiel ndô, lư dông he tớq nga mui con, alứng he tarclŏ́ng nhéq nga con ngki.”
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Nhéq mui chít la puan ingái, cuyiel dông pitứng pitốq níc tuoc he tớq dơq ving-cavang Atrie-tic. Tớq idáu mui chít la puan, tumán tardi dáu, ticuoi dông tuoc parngíh tuoc he khoiq tumán tớq tor dyơ.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Iki nha-án chuo dơq, ính chom máh-mmo sru. Dyơ nha-án chom dơq ngki sru bar chít achớng. Nha-án pôq biq loi, nha-án chuo sa; dyơ nha-án chom dơq ngki sru mui chít la sông achớng.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Nha-án adáh tuoc clúh búl alứng picháh. Nha-án chóq panuar tớq puan lám taq calléh, dyơ apŏ́ng tớq dơq te soi tuoc, co ính tuoc át tư-vư mui ntúq. Alứng nha-án cớu níc, ính achái ang.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Máh ticuoi ndon dông asiar lieh tuoc két tớq dơq. Nha-án tông ính apŏ́ng taq calléh cannŏ́h hơ tớq dơq nga plô tuoc. Ma nha-án táq náh-nnan sớng, callong lư la nha-án ính lúh loiq.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Ma Phau-lô tông ticuoi sút líng alứng máh ticuoi líng tớq tuoc he idô: “Khán ticuoi dông tuoc ma lớiq át tớq tuoc, nhéq náq inha lư cuchet nhéq.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Iki ticuoi líng kít panuar ngai chóq tuoc két, alứng táh lớng tuoc ngki.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Idáu ngki khoiq tumán ang, Phau-lô tông nhéq náq ticuoi tớq tuoc ngki chicha dôi. Án tông idô: “Khoiq mui chít la puan idáu dyơ inha lớiq bôn cha amớh.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Cư seq inha cha, dyôn têq inha tumống. Inha lư lớiq bác chol amớh.”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Cua Phau-lô tông iki, án ial beng, dyơ án cớu si-ơn Yang Arbang-pilŏ́ng chứng mát nhéq máh ticuoi tớq tuoc ngki. Cua ngki án péq beng, dyơ án cha.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Tư nha-án hôm Phau-lô táq iki, nha-án sáng bui tớq mít alứng cha tưi.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Nhéq náq he tớq tuoc la bar culám tupul chít tupát náq.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Cua nhéq máh ticuoi cha sái, dyơ he apŏ́ng nhéq sro te tuoc tớq dơq, co ính tuoc cơt ng-hiel biq loi.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Tớq ang iláih, nhéq ticuoi tớq tuoc he lớiq bôn nnáu chom tor ngki. Ma ticuoi dông tuoc hôm mui ntúq dơq vai-ving, tumán tor. Iki nha-án catóng dông tuoc amot nga dơq vai-ving.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Nha-án kít táh panuar chóq taq calléh ngki, táq dyôn taq ngki trim nga pưn dơq. Alứng nha-án lếh crơng vih két-két tớq tuoc. Nha-án yáng lieh prới tớq plô tuoc, co ính cuyiel clúh dông tuoc he pôq tinớng nga tor bôn ntúq vai-ving.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Ma tuoc he cál tớq chuah, co plô tuoc arớq ngai achít tớq chuah alứng tưng lớng. Alứng pa soi tuoc, dơq kichíh níc; dyơ táq dyôn soi tuoc cơt picháh nhéq.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Iki líng tớq tuoc he parngíh ính cachet nhéq máh ticuoi tôt tớq tuoc. Nha-án adáh ticuoi tôt pŏ́ng nga tor, dyơ lúh nga cannŏ́h.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Ma ticuoi sút líng lớiq ính ngai cachet Phau-lô. Iki án lớiq dyôn líng cachet máh ticuoi tôt. Dyơ án yua máh ticuoi tớq tuoc idô: “Ticuoi mmo chom pŏ́ng dơq, dyôn án tampŏ́ng nsuoi pŏ́ng nga tor.”
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Ma máh ticuoi mmo lớiq chom pŏ́ng dơq, án yua nha-án ial pan lớiq la crơng ndon têq choi nha-án dyôn duoiq nga tor. Iki nhéq náq he tớq nga tor. Lớiq bôn nnáu bác chol.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.