Atos 27

Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Tớq ticuoi sút ngki sŏ́ng ính dông asuoi Phau-lô nga cruong I-tali, cư Luca pôq alứng Phau-lô tưi. Ticuoi sút ngki mŏp Phau-lô alứng máh ticuoi tôt cannŏ́h nga Yulơ la ticuoi sút mui culám náq líng. Top líng ngki ngai dŏq Top Acu-tơ.
1 Quando ficou decidido que navegaríamos para a Itália, Paulo e alguns outros presos foram entregues a um centurião chamado Júlio, que pertencia ao Regimento Imperial.
2 He sớr tớq tuoc ndon tớq te vel A-tramit. Tuoc ndô ính pôq nga máh vel ndon át tumán tor dơq ving-cavang tớq cruong Asie. Bôn munáq yớu pôq alứng he, nốh Ari-tac te vel Tê-salô-nica, cruong Ma-sadôn.
2 Embarcamos num navio de Adramítio, que estava de partida para alguns lugares da província da Ásia, e saímos ao mar, estando conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Máh ingái parnô, he tớq nga vel Sadôn. Yulơ sáng amoih táq Phau-lô, dyơ án dyôn Phau-lô pôq alang yớu Phau-lô tớq vel ngki, alứng dyôn yớu Phau-lô choi Phau-lô.
3 No dia seguinte, ancoramos em Sidom; e Júlio, num gesto de bondade para com Paulo, permitiu-lhe que fosse ao encontro dos seus amigos, para que estes suprissem as suas necessidades.
4 Dyơ he ngốh te vel Sadôn, ma cuyiel phớt hớp lư ính dông díh tuoc. Iki tuoc he pôq pha con Sip-rơ, pa anga tanieng.
4 Quando partimos de lá, passamos ao norte de Chipre, porque os ventos nos eram contrários.
5 Vít ngki he pôq pha cruong Si-lasi alứng cruong Bam-phuli, dyơ tớq nga vel Mira tớq cruong Li-sie.
5 Tendo atravessado o mar aberto ao longo da Cilícia e da Panfília, ancoramos em Mirra, na Lícia.
6 Tớq vel ngki, án ndon sút mui culám líng suo tuoc cannŏ́h loi. Tư án tumúh mui lám tuoc ndon tớq te vel Alec-santri ính pôq nga cruong I-tali, dyơ án dyôn he sớr tớq tuoc ngki.
6 Ali, o centurião encontrou um navio alexandrino que estava de partida para a Itália e nele nos fez embarcar.
7 Lớiq chom sếq ingái loi he pôq, co iláq lư. Arức lư co bôn cuyiel phớt hớp. He dieiq lư tớq nga vel Cơ-nit. Ma vít ngki cuyiel phớt hớp lư loi. Iki he pôq pha ntúq ngai dŏq Sal-môn tumán tor con Crêt.
7 Navegamos vagarosamente por muitos dias e tivemos dificuldade para chegar a Cnido. Não sendo possível prosseguir em nossa rota, devido aos ventos contrários, navegamos ao sul de Creta, defronte a Salmona.
8 He pôq paniar tor dơq pa tadưp con Crêt, alứng he pachít tuoc tớq ntúq dơq vai-ving, tumán vel Lasê.
8 Costeamos a ilha com dificuldade e chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto da cidade de Laséia.
9 He át dưnh lư tớq vel ngki; dyơ he ính pôq sa, ma kisái ngki khoiq tumán nhéq cumo dyơ. Kisái ngki bôn bo chớn lư, alứng bôn cuyiel arpuq; dieiq lư pôq na tuoc. Iki Phau-lô dyŏq nha-án idô: “Em ai ơi!
9 Tínhamos perdido muito tempo, e agora a navegação se tornara perigosa, pois já havia passado o Jejum. Por isso Paulo os advertiu:
10 Khán he pôq te ntúq ndô hoi-ngki, cư parngíh he tumúh a-ưi dieiq arức. Lớiq bôn pít nưm crơng lớiq la tuoc sớng, ma pít díh cháq he hơ.”
10 "Senhores, vejo que a nossa viagem será desastrosa e acarretará grande prejuízo para o navio, para a carga e também para as nossas vidas".
11 Ma ticuoi sút mui culám líng lớiq náp parnai Phau-lô. Án náp parnai ticuoi dông tuoc alứng ticuoi ưlla tuoc.
11 Mas o centurião, em vez de ouvir o que Paulo falava, seguiu o conselho do piloto e do dono do navio.
12 Ntúq dơq vai-ving ngki dieiq lư pachít tuoc tớq kisái ngngiat. Cua nha-án tanghúng alứng máh ticuoi ndon ính pôq tớq tuoc ngki, bôn ticuoi ính pôq clứng hơn te ticuoi lớiq ính pôq. Iki nha-án catóng ính pôq nga vel Phê-nit, tớq con Crêt. Nha-án ính át tớq vel ngki tớq kisái ngngiat, co vel ngki bôn ntúq dơq vai-ving ien hơn te vel Lasê, dơq ngki ngốh anga pa tanieng alứng anga pa tadưp mát padang pát.
12 Visto que o porto não era próprio para passar o inverno, a maioria decidiu que deveríamos continuar navegando, com a esperança de alcançar Fenice e ali passar o inverno. Este era um porto de Creta, que dava para sudoeste e noroeste.
13 Tư nha-án hôm cuyiel phớt lớiq hớp nnáng, máh ticuoi tớq tuoc ngki parngíh têq pôq. Iki nha-án asớr taq calléh tớq tuoc alứng pôq, dyơ ndóng ngki he tớq tumán tor dơq con Crêt.
13 Começando a soprar suavemente o vento sul, eles pensaram que haviam obtido o que desejavam; por isso levantaram âncoras e foram navegando ao longo da costa de Creta.
14 Ma lớiq bôn dưnh nnáng, bôn cuyiel arpuq hớp lư tớq te anga con Crêt.
14 Pouco tempo depois, desencadeou-se da ilha um vento muito forte, chamado Nordeste.
15 Cuyiel ngki kichíh tuoc ớp lư. Iki he lớiq lớp avih nnáng tuoc, co cuyiel phớt dông níc tuoc he.
15 O navio foi arrastado pela tempestade, sem poder resistir ao vento; assim, cessamos as manobras e ficamos à deriva.
16 Iki tuoc he pôq tilớt anga tadưp con két Co-da. Át ngki cuyiel tangi biq. Iki he bôn rap lúq asớr lieh tuoc két ndon lúq pa soi tớq tuoc pưt.
16 Passando ao sul de uma pequena ilha chamada Clauda, foi com dificuldade que conseguimos recolher o barco salva-vidas.
17 Cua he asớr tuoc két tớq tuoc pưt, he ial panuar tian tuoc pưt, co adáh tuoc picháh. Ticuoi dông tuoc adáh tuoc he mot tớq ntúq a-ưi chuah, nốh Sir-tơ. Iki nha-án yiel máh prới ngai téng tớq tuoc dyôn cuyiel clúh dông. Dyơ nha-án lớiq cor nnáng tuoc; nha-án ial nưm cuyiel dông sớng.
17 Levantando-o, lançaram mão de todos os meios para reforçar o navio com cordas; e temendo que ele encalhasse nos bancos de areia de Sirte, baixaram as velas e deixaram o navio à deriva.
18 Máh ingái parnô, cuyiel phớt hớp lư loi. Iki máh ticuoi dông tuoc he apŏ́ng máh crơng nha-án patiang tớq dơq, co nha-án ính tuoc cơt ng-hiel.
18 No dia seguinte, sendo violentamente castigados pela tempestade, começaram a lançar fora a carga.
19 Dyơ máh ingái parra loi, he apŏ́ng prới alứng canor tớq dơq.
19 No terceiro dia, lançaram fora, com as próprias mãos, a armação do navio.
20 Khoiq a-ưi ingái he lớiq bôn hôm mát pandang alứng pantôr, co tian arpuq hớp lư. He lớiq ngcong têq bôn tumống nnáng.
20 Não aparecendo nem sol nem estrelas por muitos dias, e continuando a abater-se sobre nós grande tempestade, finalmente perdemos toda a esperança de salvamento.
21 Khoiq a-ưi ingái dyơ he lớiq bôn chicha. Iki Phau-lô tayứng chứng mát nhéq ticuoi tớq tuoc he, alứng án tông nha-án idô: “Em ai ơi! Khán inha peh parnai cư tông te nsuoi, inha lớiq bôn ngốh te con Crêt. Dyơ he lớiq tumúh dieiq arức ndô, alứng crơng he la lớiq pít.
21 Visto que os homens tinham passado muito tempo sem comer, Paulo levantou-se diante deles e disse: "Os senhores deviam ter aceitado o meu conselho de não partir de Creta, pois assim teriam evitado este dano e prejuízo.
22 Ma hoi-ndô inha êq adáh. Nhéq náq he ndon át tớq tuoc ndô lớiq bôn nnáu cuchet amớh. Ma pít nưm tuoc sớng.
22 Mas agora recomendo-lhes que tenham coragem, pois nenhum de vocês perderá a vida; apenas o navio será destruído.
23 Inha khoiq chom dyơ cư la ticuoi táq arnáq Yang Arbang-pilŏ́ng. Idáu inô, bôn tarneng Yang Arbang-pilŏ́ng tớq nga cư.
23 Pois ontem à noite apareceu-me um anjo do Deus a quem pertenço e a quem adoro, dizendo-me:
24 Án tông cư idô: ‘Phau-lô ơi! Mái êq adáh. Cóq mái pôq tumúh puo Rô-ma. Co Yang Arbang-pilŏ́ng amoih lư mái, iki án choi nhéq máh ticuoi ndon át munơi alứng mái tớq tuoc ndô, dyôn vít te cuchet.’
24 ‘Paulo, não tenha medo. É preciso que você compareça perante César; Deus, por sua graça, deu-lhe as vidas de todos os que estão navegando com você’.
25 Iki em ai ơi, inha êq adáh. Cư tin simớt lư máh parnai Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq ưq ada cư. Án lư táq máh arnáq ngki.
25 Assim, tenham ânimo, senhores! Creio em Deus que acontecerá do modo como me foi dito.
26 Ma cuyiel ndô, lư dông he tớq nga mui con, alứng he tarclŏ́ng nhéq nga con ngki.”
26 Devemos ser arrastados para alguma ilha".
27 Nhéq mui chít la puan ingái, cuyiel dông pitứng pitốq níc tuoc he tớq dơq ving-cavang Atrie-tic. Tớq idáu mui chít la puan, tumán tardi dáu, ticuoi dông tuoc parngíh tuoc he khoiq tumán tớq tor dyơ.
27 Na décima quarta noite, ainda estávamos sendo levados de um lado para outro no mar Adriático, quando, por volta da meia-noite, os marinheiros imaginaram que estávamos próximos da terra.
28 Iki nha-án chuo dơq, ính chom máh-mmo sru. Dyơ nha-án chom dơq ngki sru bar chít achớng. Nha-án pôq biq loi, nha-án chuo sa; dyơ nha-án chom dơq ngki sru mui chít la sông achớng.
28 Lançando a sonda, verificaram que a profundidade era de trinta e sete metros; pouco tempo depois, lançaram novamente a sonda e encontraram vinte e sete metros.
29 Nha-án adáh tuoc clúh búl alứng picháh. Nha-án chóq panuar tớq puan lám taq calléh, dyơ apŏ́ng tớq dơq te soi tuoc, co ính tuoc át tư-vư mui ntúq. Alứng nha-án cớu níc, ính achái ang.
29 Temendo que fôssemos jogados contra as pedras, lançaram quatro âncoras da popa e faziam preces para que amanhecesse o dia.
30 Máh ticuoi ndon dông asiar lieh tuoc két tớq dơq. Nha-án tông ính apŏ́ng taq calléh cannŏ́h hơ tớq dơq nga plô tuoc. Ma nha-án táq náh-nnan sớng, callong lư la nha-án ính lúh loiq.
30 Tentando escapar do navio, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas ao mar, a pretexto de lançar âncoras da proa.
31 Ma Phau-lô tông ticuoi sút líng alứng máh ticuoi líng tớq tuoc he idô: “Khán ticuoi dông tuoc ma lớiq át tớq tuoc, nhéq náq inha lư cuchet nhéq.”
31 Então Paulo disse ao centurião e aos soldados: "Se estes homens não ficarem no navio, vocês não poderão salvar-se".
32 Iki ticuoi líng kít panuar ngai chóq tuoc két, alứng táh lớng tuoc ngki.
32 Com isso os soldados cortaram as cordas que prendiam o barco salva-vidas e o deixaram cair.
33 Idáu ngki khoiq tumán ang, Phau-lô tông nhéq náq ticuoi tớq tuoc ngki chicha dôi. Án tông idô: “Khoiq mui chít la puan idáu dyơ inha lớiq bôn cha amớh.
33 Pouco antes do amanhecer, Paulo insistia que todos se alimentassem, dizendo: "Hoje faz catorze dias que vocês têm estado em vigília constante, sem nada comer.
34 Cư seq inha cha, dyôn têq inha tumống. Inha lư lớiq bác chol amớh.”
34 Agora eu os aconselho a comerem algo, pois só assim poderão sobreviver. Nenhum de vocês perderá um fio de cabelo sequer".
35 Cua Phau-lô tông iki, án ial beng, dyơ án cớu si-ơn Yang Arbang-pilŏ́ng chứng mát nhéq máh ticuoi tớq tuoc ngki. Cua ngki án péq beng, dyơ án cha.
35 Tendo dito isso, tomou pão e deu graças a Deus diante de todos. Então o partiu e começou a comer.
36 Tư nha-án hôm Phau-lô táq iki, nha-án sáng bui tớq mít alứng cha tưi.
36 Todos se reanimaram e também comeram algo.
37 Nhéq náq he tớq tuoc la bar culám tupul chít tupát náq.
37 Estavam a bordo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Cua nhéq máh ticuoi cha sái, dyơ he apŏ́ng nhéq sro te tuoc tớq dơq, co ính tuoc cơt ng-hiel biq loi.
38 Depois de terem comido até ficarem satisfeitos, aliviaram o peso do navio, atirando todo o trigo ao mar.
39 Tớq ang iláih, nhéq ticuoi tớq tuoc he lớiq bôn nnáu chom tor ngki. Ma ticuoi dông tuoc hôm mui ntúq dơq vai-ving, tumán tor. Iki nha-án catóng dông tuoc amot nga dơq vai-ving.
39 Quando amanheceu não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, para onde decidiram conduzir o navio, se fosse possível.
40 Nha-án kít táh panuar chóq taq calléh ngki, táq dyôn taq ngki trim nga pưn dơq. Alứng nha-án lếh crơng vih két-két tớq tuoc. Nha-án yáng lieh prới tớq plô tuoc, co ính cuyiel clúh dông tuoc he pôq tinớng nga tor bôn ntúq vai-ving.
40 Cortando as âncoras, deixaram-nas no mar, desatando ao mesmo tempo as cordas que prendiam os lemes. Então, alçando a vela da proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Ma tuoc he cál tớq chuah, co plô tuoc arớq ngai achít tớq chuah alứng tưng lớng. Alứng pa soi tuoc, dơq kichíh níc; dyơ táq dyôn soi tuoc cơt picháh nhéq.
41 Mas o navio encalhou num banco de areia, onde tocou o fundo. A proa encravou-se e ficou imóvel, e a popa foi quebrada pela violência das ondas.
42 Iki líng tớq tuoc he parngíh ính cachet nhéq máh ticuoi tôt tớq tuoc. Nha-án adáh ticuoi tôt pŏ́ng nga tor, dyơ lúh nga cannŏ́h.
42 Os soldados resolveram matar os presos para impedir que algum deles fugisse, jogando-se ao mar.
43 Ma ticuoi sút líng lớiq ính ngai cachet Phau-lô. Iki án lớiq dyôn líng cachet máh ticuoi tôt. Dyơ án yua máh ticuoi tớq tuoc idô: “Ticuoi mmo chom pŏ́ng dơq, dyôn án tampŏ́ng nsuoi pŏ́ng nga tor.”
43 Mas o centurião queria poupar a vida de Paulo e os impediu de executar o plano. Então ordenou aos que sabiam nadar que se lançassem primeiro ao mar em direção à terra.
44 Ma máh ticuoi mmo lớiq chom pŏ́ng dơq, án yua nha-án ial pan lớiq la crơng ndon têq choi nha-án dyôn duoiq nga tor. Iki nhéq náq he tớq nga tor. Lớiq bôn nnáu bác chol.
44 Os outros teriam que salvar-se em tábuas ou em pedaços do navio. Dessa forma, todos chegaram a salvo em terra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.