Atos 27
Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs NAA
1 Tớq ticuoi sút ngki sŏ́ng ính dông asuoi Phau-lô nga cruong I-tali, cư Luca pôq alứng Phau-lô tưi. Ticuoi sút ngki mŏp Phau-lô alứng máh ticuoi tôt cannŏ́h nga Yulơ la ticuoi sút mui culám náq líng. Top líng ngki ngai dŏq Top Acu-tơ.
1 Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.
2 He sớr tớq tuoc ndon tớq te vel A-tramit. Tuoc ndô ính pôq nga máh vel ndon át tumán tor dơq ving-cavang tớq cruong Asie. Bôn munáq yớu pôq alứng he, nốh Ari-tac te vel Tê-salô-nica, cruong Ma-sadôn.
2 Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Máh ingái parnô, he tớq nga vel Sadôn. Yulơ sáng amoih táq Phau-lô, dyơ án dyôn Phau-lô pôq alang yớu Phau-lô tớq vel ngki, alứng dyôn yớu Phau-lô choi Phau-lô.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.
4 Dyơ he ngốh te vel Sadôn, ma cuyiel phớt hớp lư ính dông díh tuoc. Iki tuoc he pôq pha con Sip-rơ, pa anga tanieng.
4 Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Vít ngki he pôq pha cruong Si-lasi alứng cruong Bam-phuli, dyơ tớq nga vel Mira tớq cruong Li-sie.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Tớq vel ngki, án ndon sút mui culám líng suo tuoc cannŏ́h loi. Tư án tumúh mui lám tuoc ndon tớq te vel Alec-santri ính pôq nga cruong I-tali, dyơ án dyôn he sớr tớq tuoc ngki.
6 Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Lớiq chom sếq ingái loi he pôq, co iláq lư. Arức lư co bôn cuyiel phớt hớp. He dieiq lư tớq nga vel Cơ-nit. Ma vít ngki cuyiel phớt hớp lư loi. Iki he pôq pha ntúq ngai dŏq Sal-môn tumán tor con Crêt.
7 Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.
8 He pôq paniar tor dơq pa tadưp con Crêt, alứng he pachít tuoc tớq ntúq dơq vai-ving, tumán vel Lasê.
8 Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 He át dưnh lư tớq vel ngki; dyơ he ính pôq sa, ma kisái ngki khoiq tumán nhéq cumo dyơ. Kisái ngki bôn bo chớn lư, alứng bôn cuyiel arpuq; dieiq lư pôq na tuoc. Iki Phau-lô dyŏq nha-án idô: “Em ai ơi!
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,
10 Khán he pôq te ntúq ndô hoi-ngki, cư parngíh he tumúh a-ưi dieiq arức. Lớiq bôn pít nưm crơng lớiq la tuoc sớng, ma pít díh cháq he hơ.”
10 dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Ma ticuoi sút mui culám líng lớiq náp parnai Phau-lô. Án náp parnai ticuoi dông tuoc alứng ticuoi ưlla tuoc.
11 Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Ntúq dơq vai-ving ngki dieiq lư pachít tuoc tớq kisái ngngiat. Cua nha-án tanghúng alứng máh ticuoi ndon ính pôq tớq tuoc ngki, bôn ticuoi ính pôq clứng hơn te ticuoi lớiq ính pôq. Iki nha-án catóng ính pôq nga vel Phê-nit, tớq con Crêt. Nha-án ính át tớq vel ngki tớq kisái ngngiat, co vel ngki bôn ntúq dơq vai-ving ien hơn te vel Lasê, dơq ngki ngốh anga pa tanieng alứng anga pa tadưp mát padang pát.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.
13 Tư nha-án hôm cuyiel phớt lớiq hớp nnáng, máh ticuoi tớq tuoc ngki parngíh têq pôq. Iki nha-án asớr taq calléh tớq tuoc alứng pôq, dyơ ndóng ngki he tớq tumán tor dơq con Crêt.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Ma lớiq bôn dưnh nnáng, bôn cuyiel arpuq hớp lư tớq te anga con Crêt.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.
15 Cuyiel ngki kichíh tuoc ớp lư. Iki he lớiq lớp avih nnáng tuoc, co cuyiel phớt dông níc tuoc he.
15 O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Iki tuoc he pôq tilớt anga tadưp con két Co-da. Át ngki cuyiel tangi biq. Iki he bôn rap lúq asớr lieh tuoc két ndon lúq pa soi tớq tuoc pưt.
16 Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.
17 Cua he asớr tuoc két tớq tuoc pưt, he ial panuar tian tuoc pưt, co adáh tuoc picháh. Ticuoi dông tuoc adáh tuoc he mot tớq ntúq a-ưi chuah, nốh Sir-tơ. Iki nha-án yiel máh prới ngai téng tớq tuoc dyôn cuyiel clúh dông. Dyơ nha-án lớiq cor nnáng tuoc; nha-án ial nưm cuyiel dông sớng.
17 Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.
18 Máh ingái parnô, cuyiel phớt hớp lư loi. Iki máh ticuoi dông tuoc he apŏ́ng máh crơng nha-án patiang tớq dơq, co nha-án ính tuoc cơt ng-hiel.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Dyơ máh ingái parra loi, he apŏ́ng prới alứng canor tớq dơq.
19 E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Khoiq a-ưi ingái he lớiq bôn hôm mát pandang alứng pantôr, co tian arpuq hớp lư. He lớiq ngcong têq bôn tumống nnáng.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Khoiq a-ưi ingái dyơ he lớiq bôn chicha. Iki Phau-lô tayứng chứng mát nhéq ticuoi tớq tuoc he, alứng án tông nha-án idô: “Em ai ơi! Khán inha peh parnai cư tông te nsuoi, inha lớiq bôn ngốh te con Crêt. Dyơ he lớiq tumúh dieiq arức ndô, alứng crơng he la lớiq pít.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Ma hoi-ndô inha êq adáh. Nhéq náq he ndon át tớq tuoc ndô lớiq bôn nnáu cuchet amớh. Ma pít nưm tuoc sớng.
22 Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.
23 Inha khoiq chom dyơ cư la ticuoi táq arnáq Yang Arbang-pilŏ́ng. Idáu inô, bôn tarneng Yang Arbang-pilŏ́ng tớq nga cư.
23 Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Án tông cư idô: ‘Phau-lô ơi! Mái êq adáh. Cóq mái pôq tumúh puo Rô-ma. Co Yang Arbang-pilŏ́ng amoih lư mái, iki án choi nhéq máh ticuoi ndon át munơi alứng mái tớq tuoc ndô, dyôn vít te cuchet.’
24 dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”
25 Iki em ai ơi, inha êq adáh. Cư tin simớt lư máh parnai Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq ưq ada cư. Án lư táq máh arnáq ngki.
25 Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.
26 Ma cuyiel ndô, lư dông he tớq nga mui con, alứng he tarclŏ́ng nhéq nga con ngki.”
26 Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.
27 Nhéq mui chít la puan ingái, cuyiel dông pitứng pitốq níc tuoc he tớq dơq ving-cavang Atrie-tic. Tớq idáu mui chít la puan, tumán tardi dáu, ticuoi dông tuoc parngíh tuoc he khoiq tumán tớq tor dyơ.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.
28 Iki nha-án chuo dơq, ính chom máh-mmo sru. Dyơ nha-án chom dơq ngki sru bar chít achớng. Nha-án pôq biq loi, nha-án chuo sa; dyơ nha-án chom dơq ngki sru mui chít la sông achớng.
28 E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.
29 Nha-án adáh tuoc clúh búl alứng picháh. Nha-án chóq panuar tớq puan lám taq calléh, dyơ apŏ́ng tớq dơq te soi tuoc, co ính tuoc át tư-vư mui ntúq. Alứng nha-án cớu níc, ính achái ang.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Máh ticuoi ndon dông asiar lieh tuoc két tớq dơq. Nha-án tông ính apŏ́ng taq calléh cannŏ́h hơ tớq dơq nga plô tuoc. Ma nha-án táq náh-nnan sớng, callong lư la nha-án ính lúh loiq.
30 Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.
31 Ma Phau-lô tông ticuoi sút líng alứng máh ticuoi líng tớq tuoc he idô: “Khán ticuoi dông tuoc ma lớiq át tớq tuoc, nhéq náq inha lư cuchet nhéq.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.
32 Iki ticuoi líng kít panuar ngai chóq tuoc két, alứng táh lớng tuoc ngki.
32 Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Idáu ngki khoiq tumán ang, Phau-lô tông nhéq náq ticuoi tớq tuoc ngki chicha dôi. Án tông idô: “Khoiq mui chít la puan idáu dyơ inha lớiq bôn cha amớh.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.
34 Cư seq inha cha, dyôn têq inha tumống. Inha lư lớiq bác chol amớh.”
34 Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Cua Phau-lô tông iki, án ial beng, dyơ án cớu si-ơn Yang Arbang-pilŏ́ng chứng mát nhéq máh ticuoi tớq tuoc ngki. Cua ngki án péq beng, dyơ án cha.
35 Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Tư nha-án hôm Phau-lô táq iki, nha-án sáng bui tớq mít alứng cha tưi.
36 Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.
37 Nhéq náq he tớq tuoc la bar culám tupul chít tupát náq.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Cua nhéq máh ticuoi cha sái, dyơ he apŏ́ng nhéq sro te tuoc tớq dơq, co ính tuoc cơt ng-hiel biq loi.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.
39 Tớq ang iláih, nhéq ticuoi tớq tuoc he lớiq bôn nnáu chom tor ngki. Ma ticuoi dông tuoc hôm mui ntúq dơq vai-ving, tumán tor. Iki nha-án catóng dông tuoc amot nga dơq vai-ving.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Nha-án kít táh panuar chóq taq calléh ngki, táq dyôn taq ngki trim nga pưn dơq. Alứng nha-án lếh crơng vih két-két tớq tuoc. Nha-án yáng lieh prới tớq plô tuoc, co ính cuyiel clúh dông tuoc he pôq tinớng nga tor bôn ntúq vai-ving.
40 Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Ma tuoc he cál tớq chuah, co plô tuoc arớq ngai achít tớq chuah alứng tưng lớng. Alứng pa soi tuoc, dơq kichíh níc; dyơ táq dyôn soi tuoc cơt picháh nhéq.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.
42 Iki líng tớq tuoc he parngíh ính cachet nhéq máh ticuoi tôt tớq tuoc. Nha-án adáh ticuoi tôt pŏ́ng nga tor, dyơ lúh nga cannŏ́h.
42 O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.
43 Ma ticuoi sút líng lớiq ính ngai cachet Phau-lô. Iki án lớiq dyôn líng cachet máh ticuoi tôt. Dyơ án yua máh ticuoi tớq tuoc idô: “Ticuoi mmo chom pŏ́ng dơq, dyôn án tampŏ́ng nsuoi pŏ́ng nga tor.”
43 Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Ma máh ticuoi mmo lớiq chom pŏ́ng dơq, án yua nha-án ial pan lớiq la crơng ndon têq choi nha-án dyôn duoiq nga tor. Iki nhéq náq he tớq nga tor. Lớiq bôn nnáu bác chol.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.