Atos 7

Waitare Wenati Aho (PABNT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Hatyaoseta sacerdotenae xekohasehare axehena Estêvão: — Xoana aliterexe iraetaha hitahi?
1 Então o sumo sacerdote perguntou a Estêvão: — Isso de fato é assim?
2 Hoka nehena Estêvão: — Xasemehena, abá xoimanae, nohinaeharenae. Enore werokakoa tyaonitere tyoa kaotyaka wahetakomaniyere Abraão ana tyaonitatere Mesopotâmia nali xowakiya, Harã nali mawenaneharetatere xowaka.
2 Estêvão respondeu: — Irmãos e pais, escutem. O Deus da glória apareceu a Abraão, nosso pai, quando este estava na Mesopotâmia, antes de morar em Harã,
3 Enore nexa ihiye: “Hakikisoahena ali hiwaikoherata hihinaeharenae nonitata. Hiyanehena waikohe nahotikihenere koa homana xeta”.
3 e lhe disse: “Saia da sua terra e do meio da sua parentela e vá para a terra que eu lhe mostrarei.”
4 — Hoka Caldeunae waikohera nalita xane, xane tyaona wenakalati Harã nali. Hatyaoseta enexe kamane najikini maniya Enore noloka Abraão kalikini ali xisaonitere nali.
4 Então Abraão saiu da terra dos caldeus e foi morar em Harã. E dali, com a morte de seu pai, Deus o trouxe para esta terra em que vocês agora estão morando.
5 Xakore hoka maisa Abraão ana ini hekoti waikohe ijita. Hoka nexa atyo Enore ihiye: “Ekakoita ite exe waikohe homanere tyaona, exahe hijikolaharenae anere hoka waikohe tyaona”, nexa ihiye. Enore iraitere Abraão kakoa xowaka maisa kaisaniye.
5 Nela, não lhe deu herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu dar-lhe a posse dela e, depois dele, à sua descendência, embora Abraão ainda não tivesse filhos.
6 — Exakere Abraão hiye irai: “Hijikolaharenae ite xane tyaonaha hakitiya. Mawaiyakahare hotyali, wakahare akere ite tyaonaha. Iniyalahare ite kaxomokakaha waha aka 400-terehokoane”.
6 E Deus falou que a descendência dele seria peregrina em terra estrangeira, onde seriam escravizados e maltratados durante quatrocentos anos.
7 Enore nehitiya: “Hatyo najikinita iniyalahare ite namoka hijikolaharenae iniyalahare mohenere, wakahare mohenere. Hatyaoseta ite haikoahenahitaha hoka ali tyaohenaha nokoa maniye”.
7 — Deus disse ainda: “Castigarei a nação da qual forem escravos; e, depois disso, sairão daí e me servirão neste lugar.”
8 — Hatyaoseta nehena Abraão hiye: “Maika nomaniye hisaona hoka homanere milihe haikotya hihanako tyaoniterenae kakoa”, nexa ihiye. Hatyaoseta Isaque kaisani hoka 8-ferakenehena hoka enomanere milihe aikotya. Nikare Isaque Jacó kaisani hoka enomanere milihe aikotya. Nikare tehitiya Jacó 12-hare kaisani hoka enomanere milihe aikotya.
8 Então lhe deu a aliança da circuncisão. Assim, Abraão gerou Isaque e o circuncidou no oitavo dia; e Isaque gerou Jacó, e Jacó gerou os doze patriarcas.
9 Estêvão heko iraeta: — José hiye okoawahare enaxenanenae wahetakomaniyereharenai hoka betetyahene Egito nali wakahare tyaona maheta. Xakore hoka Enore atyo kaxaikotene
9 — Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para ser levado para o Egito. Mas Deus estava com ele
10 hoka emaisatya enonita examaikoharene, exahe enawenane howitiharexe. Faraó, kalorexe Egito naliyere, José waiyehenere xowaka Enore waiyexe waiyoliniti isa enomana hoka Faraó awaiyetene hoka kalorexe mokene hahanako.
10 e o livrou de todas as suas aflições, concedendo-lhe também graça e sabedoria diante de Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador daquela nação e de toda a casa real.
11 — Hatyaoseta Egito nali Canaã nali nakiti tyaona hoka maisa xoare kanakairihenahitere wahetakomaniyerenae.
11 Depois houve fome e grande sofrimento em todo o Egito e em Canaã, e nossos pais não achavam o que comer.
12 Nakahitaha hoka ekakoita semehena atyo Jacó, Egito nali nakairati hoka hetatiye axikahena haisaninae wahetakomaniyerenae Egito nali xeta nakairati iyaha maheta.
12 Mas, quando Jacó ouviu que no Egito havia trigo, mandou, pela primeira vez, os nossos pais até lá.
13 Hatyota xanehenahitiyaha hoka José awaiyekehalakaharetyoa haxenanenae ana. Hatyaoseta xekohaseti Faraó ana waiyekehalaka ihinaeharenae tahi.
13 Na segunda vez, José se fez reconhecer pelos seus irmãos, e o Faraó veio a conhecer a família de José.
14 Hatyaoseta José kawisa hanexe Jacó, tyotyaha ihinaeharenae Egito nali xeta. Hatyo xowakiya Jacó hotyali 75-hare ehohisakoaneha.
14 Então José mandou chamar Jacó, seu pai, e toda a sua parentela, isto é, setenta e cinco pessoas.
15 Jacó xane tyaona Egito nali hoka hatyo nali waini, wahetakomaniyereharenae harenai.
15 Jacó foi para o Egito, e ali morreu ele e também os nossos pais.
16 Wainiha najikini kolahenahitene Siquém nali xawatyakalati nitinako mohenahititaha, enatyokoeha Abraão niyane Emor jikolaharenae nonitata ako.
16 Depois eles foram transportados para Siquém e postos no túmulo que Abraão tinha comprado dos filhos de Hamor, em Siquém, pagando um certo preço.
17 — Hatyo hekota Abraão ana Enore afetalatitere terehokoane okoi hikoahena: “Egito nalite nanoloheta xiso”, nitere aose xane hikoahena hoka hisoakehena Jacó hotyali tyaonita Egito nali.
17 — E, quando já estava próximo o tempo em que Deus cumpriria a promessa feita a Abraão, o povo cresceu e se multiplicou no Egito,
18 Hatyaoseta hatya tyaohitiya xekohaseti Egito nali, maisa José waiyasehare xini.
18 até que se levantou ali outro rei, que não conhecia José.
19 Hatyo xekohaseti waiyore wahetakomaniyerenae kakoa hoka xalijiniharehena exahitaha, exahe ityani mokosenaiha xawatyaka aokita ihiyeha wainiha maheta.
19 Este outro rei tratou com astúcia a nossa gente e torturou os nossos pais, a ponto de forçá-los a abandonar seus meninos recém-nascidos, para que não sobrevivessem.
20 Hatyo xowakiya Moisés tyaona, waiye mokose. Hanamali kaimare inityo, enexe hatyako taita kaxaikotahene.
20 Por esse tempo nasceu Moisés, que era formoso aos olhos de Deus. Durante três meses ele foi mantido na casa de seu pai.
21 Hatyaoseta halakisahene kanowalise akota, maisa aliyakere xoana mokahene xaka hoka. Hoka Faraó ityani waiyene hoka anaetene haisani kaiserehare akere.
21 Quando tiveram de abandoná-lo, a filha de Faraó o recolheu e criou como seu próprio filho.
22 Hiyeta hoka Moisés waiyore xoalini hare kakoa Egito yerenae xaotyakira akiti kakoa. Exahe xoalini hare tyoma aokowihena hoka waiyore tyomita, iraeta xoaha.
22 E Moisés foi educado em toda a ciência dos egípcios e era poderoso em palavras e obras.
23 — Kala Moisés ekakoita 40-wanonehena hoka xane hahinaeharenae Israel hotyalinae waiya aokowita.
23 — Quando completou quarenta anos, Moisés teve a ideia de visitar os seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Xane hoka waiyehena, owene atyo ihinaehare Egito yere maisa waiye xini mokita. Hatyaoseta kaxemeretya hahinaehare hoka aisa Egito yere.
24 Vendo um homem ser maltratado, saiu em defesa dele e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 Motya atyoala Moisés xahekola hiye semahitaha exaihako maniyata Enore niyaneheta Israel yerenae aokita Egito nalita. Xakore hoka maisa atyo waiyekehalakere enomanaha.
25 Ora, Moisés pensava que seus irmãos entenderiam que Deus queria salvá-los por meio dele; eles, porém, não entenderam.
26 — Hatyota kamaetali hoka Moisés waiyehena atyo, hinamahare ihinaehare Israel yerenae makere atyo owene mokotyakakoita. Hatyaoseta xane kaoka enomanaha hoka watyalihenahene. “Xoana hoka nikareta xiso, Israel yerenae makere xiso hoka?” nexa.
26 No dia seguinte, Moisés aproximou-se de uns que brigavam e procurou reconduzi-los à paz, dizendo: “Homens, vocês são irmãos; por que estão maltratando um ao outro?”
27 Hoka masakare xalijiniharetere hahinaehare xahita herawaseharetene hoka ekoaxatya enomana: “Xoana hoka hiwatyali wiso? wiyekohase kore hiso?
27 Mas o que agredia o seu próximo repeliu Moisés, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz sobre nós?
28 Xoana haisakore natyo haokowita kafaka haijitere Egito yere akere?” nexa.
28 Será que quer me matar, assim como ontem matou o egípcio?”
29 Sema Moisés hatyo haxaisane tahi hoka tekoaheta, xane tyaona Midiã koa nali. Nali hinama mokose ityani tyaona.
29 Ao ouvir isto, Moisés fugiu e se tornou peregrino na terra de Midiã, onde lhe nasceram dois filhos.
30 — Hatyo nali 40-terehokoanehena Moisés tyaonita hoka anjo kaotyaka enomana atya mokose kiritere koni maharexakiti Sinai tyairiya nali.
30 — Passados quarenta anos, apareceu-lhe, no deserto do monte Sinai, um anjo, por entre as chamas de uma sarça que estava queimando.
31 Moisés wahakotya enomana xakore, maisa kera tyotere hoka: “Xoanere kaisere?” nexa, xane ehaliya kaoka enomana waiye waiya maheta.
31 Moisés ficou maravilhado diante daquela visão e, aproximando-se para contemplá-la, ouviu-se a voz do Senhor, que disse:
32 “Natyo atyo hahetakomaniyerenae Abraão, Isaque, Jacó xoaha nEnorexa”. Nexa hoka Moisés tatakoa maira, maisa aliyakere wahakotya xaka enomana.
32 “Eu sou o Deus dos seus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó.” Moisés, tremendo de medo, não ousava contemplar a sarça.
33 — Hatyaoseta Enore nexa ihiye: “Haitoakihena hikijitini. Ali hatyahakitere koa atyo notyaonita hoka nikareta natyo.
33 Então o Senhor disse: “Tire as sandálias dos pés, porque o lugar em que você está é terra santa.
34 Nowaiyita nokaxaikoni hotyalinae makawatini Egito nali, ewaolitiniha. Hiyeta notyoa niyehenahitene maheta hatyo nalita. Naxikatya ite hiso kalikini Egito xeta”.
34 Certamente vi o sofrimento do meu povo no Egito, ouvi o seu gemido e desci para libertá-lo. Venha, agora; vou mandar você para o Egito.”
35 — Hatyo Moisés Israel hotyalinae maxawaiyerehenereta: “Xoana hoka hiwatyali wiso? wiyekohase kore hiso?” Xakore hoka Enore atyo mokene xekohaseti mokene iyehenahitene maheta, anjo atya takoitere koni kaotyakehenere enomana kahinaetene hoka.
35 — A este Moisés, a quem tinham rejeitado, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz?”, Deus enviou como chefe e libertador, com a assistência do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Hatyo Moisés atyo Israel yerenae iyeheta Egito nalita. Kahare xoalini harenae waiyexe maomakahare tyoma, hatyo waikohe nali, maharexakahare nali, one xotyaxere hare nali, 40-terehokoane.
36 Foi Moisés quem os tirou de lá, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, durante quarenta anos.
37 — Hatyo Moisés ta nexa Israel yerenai hiye: “Enore ite hatya iraiti xakaisasehare xinekonita moka natyo akereta. Maikaite xinekonita kaotyaka xomana”, nexa.
37 Foi ainda Moisés quem disse aos filhos de Israel: “Deus fará com que, do meio dos irmãos de vocês, se levante um profeta semelhante a mim.”
38 Hatyo Moisés tyaonita hahotyalita Israel yerenae kakoa maharexakiti, nali tyaonita wahetakomaniyerenae kakoa. Exahe anjo iraitere ekakoa tyairi Sinai nali kakoa hoka. Hatyo ana atyo kaxekaka iraiti xairatyaka Enore niraine waiyexe womana.
38 É este Moisés quem esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai e com os nossos pais. Foi ele quem recebeu palavras vivas para nos transmitir.
39 — Xakore hoka wahetakomaniyerenae maisa Moisés xaotyakira xema tyaona aokowiye, kasani haikoahenahita aokowiyahita Egito nali xeta.
39 — Nossos pais não quiseram obedecer a Moisés, mas o rejeitaram e, no seu coração, voltaram para o Egito,
40 Hoka nexaha Arão hiye: “Hisoma womana wenorexanae hoka hatyo enorenae xaneha waheta maniya. Kala xoana xamani tyaona Moisés iyehetehenere wiso Egito nalita. Maisa waiyekehalakere womana”.
40 dizendo a Arão: “Faça para nós deuses que vão adiante de nós; porque, quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.”
41 — Hatyaoseta tyomaha haenorexaha maheta bowi mokose akerehare hoka xoalini hare aisaha hoka fetatya enomana. Hatyo najikinita tyomaha hisehaliti hatyo haenorexaha tyomehenahere kakoa ihalahareha maheta.
41 Naqueles dias, fizeram um bezerro e ofereceram sacrifício ao ídolo, alegrando-se com as obras das suas mãos.
42 Hatyo hiyeta Enore kikisoa enonyahitaha, halakisahene. Halakisahene, enokoa xorese tyaoniterenae aokaha haenorexaha maheta. Hiyaiya, owene kaxairatyaka:
42 Mas Deus se afastou e os entregou à adoração das estrelas do céu, como está escrito no Livro dos Profetas: “Ó casa de Israel, será que foi para mim que vocês ofereceram vítimas e sacrifícios no deserto, durante quarenta anos?
43 Xakolatya xenorexa Moloque hanalise. Exahe Renfã xoresera xisoma hoka xakolatya xenorexa maheta, hatyohare xenorexa xaokita. Hatyoharenae xisoma xisaona exemaha maheta. Hatyohare hiyeta ite naxanikisa xiso Babilônia xaihako maniya.
43 Não é verdade que vocês levantaram o tabernáculo de Moloque e a estrela de Renfã, o deus de vocês, imagens que vocês fizeram para as adorar? Por isso, vou mandar vocês ao exílio para além da Babilônia.”
44 — Hatirise kakoare wahetakomaniyerenae tyaonita maharexakiti nali. “Nikarexe hisoma”, nexa Enore Moisés hiye aotyakijitene, hoka hatyo hotikijitere akere tyomene.
44 — O tabernáculo do testemunho estava entre nossos pais no deserto, como havia ordenado aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto.
45 Hatirise kakoarehena wahetakomaniyerenae ityaninai hoka Josué kakoa xane Canaã koa isoahenaha hoka kolatyahene. Kaokaha hoka tyaonaha hatyo Canaã waikoherakoa, hawaikohera aokahene. Nali tyaoniterenae Enore kikisa enonyahitaha.
45 Também nossos pais, com Josué, tendo recebido o tabernáculo, o levaram, quando tomaram posse das nações que Deus expulsou da presença deles. Foi assim até os dias de Davi,
46 Enore awaitita Davi hoka Davi hati tyoma enomana aokowi, Jacó hotyali nEnorexa ana.
46 que obteve o favor de Deus e pediu autorização para construir uma casa para o Deus de Jacó.
47 Xakore hoka Salomão atyo tyoma hatyo hati Iraexatyakalati Hana Enore anere maheta.
47 Mas foi Salomão quem lhe edificou a casa.
48 — Hoka Enore atyo masakare kalorexe kaiserehare hoka maisaiya aliyakere haliti nómane ako tyaonita, iraiti xakaisasehare iraehenere akereta:
48 Entretanto, o Altíssimo não habita em casas feitas por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 Enokoa atyo nokahakali, nexa Enore. Hoka waikoa atyo nokiji namokita. Aliyakereya xisoma hati nomani? Aliyakereya xisoma nomani hoka hatyo nali notyaohena?
49 “O céu é o meu trono, e a terra é o estrado dos meus pés. Que casa vocês edificarão para mim, diz o Senhor, ou qual é o lugar do meu repouso?
50 Xoana maisa natyo xini tyotya xoalini hare notyoma?
50 Não é fato que a minha mão fez todas estas coisas?”
51 Hatyaoseta nexa Estêvão miyatya haxakaini: — Kaxiyani ximahakaisere, xikinatere xaokowita. Ximatanakoakohare hoka maisa Enore niraine xasemare xaokowiye. Xahetakomaniyerenae akereta xisaonita, Isekohaliti Waiyexe kakoa xikahalakoahareta.
51 — Homens teimosos e incircuncisos de coração e de ouvidos, vocês sempre resistem ao Espírito Santo. Vocês fazem exatamente o mesmo que fizeram os seus pais.
52 Hiyaiya, xahetakomaniyereharenae iraiti xakaisaseharenae xahita xalijinihareta, exahe hoka aisahitaha Enore niraine xakaisaseharenae, Waiyexe Wakahare tyoanene tahi xakaiterenae. Exahe xiso atyo kalini xamatawatya hoka xaisa hatyo Iniyalahare Maomanehare — nexa.
52 Qual dos profetas os pais de vocês não perseguiram? Eles mataram os que anteriormente anunciavam a vinda do Justo, do qual vocês agora se tornaram traidores e assassinos,
53 — Anjo hiyeta xakore kaotyaka xomana xaotyakisati hoka maisa xisaonare exema — nexa Estêvão miyatya.
53 vocês que receberam a lei por ministério de anjos e não a guardaram.
54 Hatyaoseta hatyo inityohalitiranae semaha Estêvão niraine hoka masakare ehareha ihiye, haxehareneha haikoliha hiye, “Karai, karai, karai”, nexaha mokaha exahita.
54 Ao ouvirem isto, ficaram com o coração cheio de raiva e rangiam os dentes contra ele.
55 Hoka Isekohaliti Waiyexe kaxaihakoretya Estêvão hoka eno maniya wahakotya. Waiyehena atyo, owene Enore tyaoniterekoa werokita. Waiya tehitiya Jesus, owene tityoita Enore fihini maniya ehaliyita.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, fitou os olhos no céu e viu a glória de Deus e Jesus, que estava à direita de Deus.
56 Hatyaoseta nehena: — Xiyaiyehena! Owene enokoa totakore tyaona hoka nowaiya Haliti Ityani. Tityoita Enore fihini maniya.
56 Então disse: — Eis que vejo os céus abertos e o Filho do Homem, em pé à direita de Deus.
57 Nexa hoka talatya, jihotyaha hatanakoako. Hatyaoseta kawiyatyaha toli kinatyaxa hoka tyotyaha jiyaha Estêvão ana.
57 Eles, porém, gritando bem alto, taparam os ouvidos e, unânimes, avançaram contra ele.
58 Hatyohekota nolokasekoatyahene, hikoaha menane aka ekakoa, xaneha wenakalati nonitata haware ekakoa hoka sehali kakoa mokotyahene. Iniraeharetyasenae Saulo nexarexe xoimahaliti ana isaha haimanasenaiha enomana kaxaikone maheta. |src="cn02154b.tif" size="span" copy="© 1978 David C. Cook Publishing Co." ref="Atos 7.58"
58 E, expulsando-o da cidade, o apedrejaram. As testemunhas deixaram as capas deles aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Mokotyahiterene nase Estêvão kawihena: — XekohasetiJesus, hiyeheta nisekohare.
59 E enquanto o apedrejavam, Estêvão orava, dizendo: — Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Hatyo najikinita hakaoli kakoa tyoka hoka kawiyatya kinatyaxa: — Xekohaseti, awaira atyo iniyalahare hamohenahene exe iniyalahare mohenahere natyo xemere.
60 Então, ajoelhando-se, gritou bem alto: — Senhor, não os condenes por causa deste pecado! E, depois que ele disse isso, morreu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.