Atos 27
Waitare Wenati Aho (PABNT) vs ARC
1 Hatyaoseta axikatyaha aokowiha wiso Itália xeta. Hoka Paulo, haiyaharenai berexo ako tyaoniterenai harenai isaha sorare xekohasehare Júlio nexare ana. Júlio hotyaliharenai xaokaka atyo, “Kalorexe Augusto sorarexanai”, nexahitaha. |src="HK073A.tif" size="span" copy="Horace Knowles ©The British & Foreign Bible Society, 1954, 1967, 1972, 1995." ref="Atos 27.1"
1 Como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da Coorte Augusta.
2 Hatyaoseta wakakoha kanowa ako wenakalati Adramítio nalitare.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Kamaetali hoka wiyane wikaoka wenakalati Sidom nali. Júlio waiye mokita Paulo hoka halakisene, xane waiya hahinaeharenai hoka xoalini hare aokitereharenai isaha enomana maheta.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Hatyaoseta Sidom nalita wijiyehitiya hoka iyolirotikoa tyaohenere Chipre haliya wijiya, hoholati ehaikoawini wiyahita hoka.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Hatyaoseta wiyane wakatalatya Cilícia xa, Panfília xa xoaha. Hoka wiyane wikaoka wenakalati Mirra, Lícia koa nali.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Hatyo nali Júlio ahalakoatya kanowa wenakalati Alexandria nalitare. Itália xetare hoka hatyoako aisoakisa wiso.
6 Achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Wiyanehitiya akaiki ferakene, wawaiyexakahare wiyaneta. Howitihare xakore hoka nikareta wiyane wikaoka wenakalati Cnido haliya. Hatyaoseta hoholati, ehaikoawiniheta wiyahita hoka wexahiyatya Creta iyolirotikoa tyaohenere nali. Hatyaoseta wijiya wenakalati Salmona maniya.
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmona.
8 Nikare one kilihi makere, howitihare wiyaneta. Ekakoita wiyane wikaoka Xamematyoakalati Waiyexe aokahitere nali, wenakalati Laséia haliya.
8 E, costeando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Waha nali wisaona. Hoka hatyo xowakiya kahenehare netonatyaka tyaonita kinatya winiti hiyeta, exahe koxaka Iniyalahare Maotyanityaka hisehare ferakene kajiyane.
9 Passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 — Xasemehena, exe taite wijiyehitiya hoka kaheneharehena witonane tyaonita womana. Kolare ite meta, exahe kanowa ite hoka. Haiyanai ite waini tehitiya — nexa.
10 dizendo-lhes: Varões, vejo que a navegação há de ser incômoda e com muito dano, não só para o navio e a carga, mas também para a nossa vida.
11 Nexa hoka Júlio, eberexotyakaharenai kolatyasehare maisa tyakekota Paulo niraene. Hoka kanowa kaxaikotyasehare, exahe kanowa xekohasehare xoaha niraene atyo tyakekota.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre do que no que dizia Paulo.
12 Hatyo xamematyoakalati nali maisa waiye xatyahakere tihere tyoteneheta xahita. Hiyeta hoka nalita wijiyehitiya aokahitaha hoka nikare konita wiyane wikaoka Fenice nali aokahitaha. Hatyo xamematyoakalati atyo Creta nali. Hatyo nali atyo kanowa xamematyoakalaose tihalo maniya, exahe one holola maniya hoka tyaonita. Hoka hatyo nali tihere tyoteneheta xahita watyaha akatya aokahitaha.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para a banda do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Hatyaoseta Egito maniyata inira hoholati kaokehena hoka ahekohenahere akereta kaxanetyaka aohenaha. Hoka wanoloheta kanowa xamemakisakala hoka wiyane Creta kilihi maniya.
13 E, soprando o vento sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam, e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 Wiyaneta ene hoka eharehena rota hoka kinatyawiniti kaoka womana iyolirotikoa tyaohenere maniyata.
14 Mas, não muito depois, deu nela um pé de vento, chamado Euroaquilão.
15 Hoka hoholasekoatya kanowa hoka hamaniyatere axanikisene hoka maisa aliyakere wiyane waokowitere notota wamohititene. Hatyaoseta wahalakisene hoka hoholati hoholatene wikakoare.
15 E, sendo o navio arrebatado e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Hatyaoseta iyolirotikoa tyaohenere, Cauda nexarexe katyahe maniya wijiya. Hoka hatyo nali wijiyehena hoka howitihare wiyeheta kanowase.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Cauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Hatyaoseta kanowa xaitonakisaseharenai ainakihenahitaha kanowase. Hatyaoseta olatetyaha kanowa kalorexe olawahi kakoa kinatere tyaona maheta.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Hatyaoseta kahenehare kinatyawiniti heko tyaonita. Kamaetali hoka xawahenaha kolare kanowa akota onexaiya.
18 Andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte, aliviaram o navio.
19 Nikare kamaetali hoka kanowa kaxaikotyaseharenai kanowa xiyehare xawatyaha onexaiya.
19 E, ao terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Kahareki ferakene maisa aliyakere wiyaiyare hekoti kamai, xoresenai. Hoka hekota hoholati hoholaita. Hatyaoseta wimakamanene xahita wahekoitere tyotya wonita hoka wikamane xahita taita watyahahena.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Wahehena wimanakairahare wisaonita hoka Paulo enenekeseneha tityoa hoka nehena: — Xasemehena, ikoiya niraini xasemaxematyare hoka Creta nalita wisaonare hoka maisaiya kalikini exakere wisaonare.
21 Havendo já muito que se não comia, então, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó varões, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perdição.
22 Hoka awa atyo ximawaiyeharehena. Maisaiya xala hare wainita. Kanowa taita ite meta.
22 Mas, agora, vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Hiyaiya, exe xatini anjo Enore nalitare kaotyaka nomani. Enore kaxaikonehare atyo natyo, exahe enomana atyo nahakita.
23 Porque, esta mesma noite, o anjo de Deus, de quem eu sou e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Anjo kaotyaka nomani hoka nexa nohiye: “Paulo, awa atyo himaira. Hiyaiya, hiyanite hikaoka Roma yere xekohaseti nali. Maisaiya hiwainita, exahe exe xaneterenai hikakoa hoka maisaiya xala hare wainita”, nexa nohiye.
24 dizendo: Paulo, não temas! Importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Hiyeta hoka awa atyo ximawaiyeharehena. Enore atyo notyakekota hoka iraehenere nokakoi akeretaite tyoma.
25 Portanto, ó varões, tende bom ânimo! Porque creio em Deus que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Xakore hoka hakiti iyolirotikoa tyaohenere nalite wiyane wahikoa hoka wikaxawatyaka — nexa Paulo ihiyeha.
26 É, contudo, necessário irmos dar numa ilha.
27 Nikare makere wiyaneta. Hinama semanane najikinita, makiya, kinatya winiti hoholasekoaita wiso Mediterrâneo xa nali. Kala wahaxatihena hoka kanowa xaitonakisaseharenai ana waiyekehalakehena wahikoahena waikohe ana.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de uma e outra banda no mar Adriático, lá pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Hatyaoseta olawahi timenere kakoare xawatyaha one xaiya hoka 36-metrone hatekonexa hatyaose akiti. Wijiyehitiya hoka aimenekohenahitiyaha hoka 27-metrone hatekonexa taitehena.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Hatyaoseta mawaiyeharehenaha kanowa sehalinai hiye mokoxatyoane kakoa. Hatyo hiyeta 4-hi olawahi timenere kakoare exoakisaha kanowa tyokoli maniya maetonanetene maheta. Hatyaoseta iraexatyaha haxerore ferakoa maheta.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Hatyaoseta kanowa xaetonakisaseharenai tekoaha aokowihenaha kanowa akota hoka exoakisaha kanowase onexa. Hoka kanowa xamemakisakala exoakisahitaha enaheta maniya aokowiha, hamaoseralaha.
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Hatyaoseta Paulo nehena Júlio, exahe sorarenai xoaha hiye: — Kanowa xaitonakisaseharenaiya halakisa kanowa hoka xiwaini — nexa.
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Nexa hoka hatyaoseta sorarenai irikotya kanowase xola hoka halakisahene onexa.
32 Então, os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Ferakoahena hoka Paulo iraehena ihiyeha, kasani kanakairaha aokita hoka nehena: — Koxaka 14-ki ferakenehena xatyahita taita hoka hatyoki ferakenenai maisa xoare hare xikanakairare.
33 E, enquanto o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 Hoka maika kalikini xoalini hare xikanakairehena naoka. Xikanakairehena hoka maisa xiwainita. Hiyaiya, maisaiya xala hare sekase hakase hekoti mitita — nexa.
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Hatyaoseta Paulo iya nakairati hoka ehaotyahitaha iraexatya Enore hiye. — Ehekore waiye hamokita wiso, Abá — nexa. Hatyaoseta iraka nakairati hoka kanakairahena.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo- o, começou a comer.
36 Hatyaoseta aihalahalinikisahene hoka kanakairehenaha.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 Kanowa ako wihohisakoane 276-hare.
37 E éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 Kanakairehenahere najikinita trigose sakone tyotya xawatyaha one xaiya, kanowa amala tyaona maheta.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Ferakoa hoka kanowa xaitonakisaseharenai ana maisa waiyekehalakihitita waikohe. Xakore hoka waiyaha one talakoanexa kaiholokoa hoka hatyo nali kanowa atakoakisaha aokowiha.
39 E, sendo já dia, não reconheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Hatyaoseta irikotyaha kanowa xamemakisakala nanohi hoka halakisahene one xaiya hoka aolikaha eremo, kanowa xaimoakisakala. Hatyaoseta kanowa nimitira taose ainakihenahitaha enaheta maniyere hoka kaiholokoa notota xane maheta.
40 Levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Xakore hoka kanowa kolatyoa kaiholo waiyetoli tyaonitere hiye. Enaheta maniyere kolatyoa kaiholo hiye hoka ityokoli maniyere kinatyaxere taikakoahena.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Hatyaoseta sorarenai aisaha aokowihena eberexotyakaharenai, kasani maisa hatya hekoti enekonitareha kaiholokoa nali xane hikoa hoka tekoa aokareha hoka.
42 Então, a ideia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 Xakore hoka sorare xekohasehare, kasani Paulo maisa kaxaisaka aokita hoka watyali ahene. Hoka hatyaoseta irae waiyore maxakoiterenai hiye hoka hatyonai hotohare one xaiya halaisoaha hoka maxakoaha kaiholokoa xeta aoka.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar e se salvassem em terra;
44 Irae tehitiya haiyaharenai mamaxakoaneharenai hiye. Hoka atya taose xamani, kanowa hiyetare taose hiye xamani otokoaha hoka malaloaha hoka maisa wainyahitaha aoka. Hatyo aokitere akereta wiyane wityotya watákoa kaiholokoa nali, maisa xala hare wainita.
44 e os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra, a salvo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.