Atos 27
Waitare Wenati Aho (PABNT) vs ARA
1 Hatyaoseta axikatyaha aokowiha wiso Itália xeta. Hoka Paulo, haiyaharenai berexo ako tyaoniterenai harenai isaha sorare xekohasehare Júlio nexare ana. Júlio hotyaliharenai xaokaka atyo, “Kalorexe Augusto sorarexanai”, nexahitaha. |src="HK073A.tif" size="span" copy="Horace Knowles ©The British & Foreign Bible Society, 1954, 1967, 1972, 1995." ref="Atos 27.1"
1 Quando foi decidido que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, da Coorte Imperial.
2 Hatyaoseta wakakoha kanowa ako wenakalati Adramítio nalitare.
2 Embarcando num navio adramitino, que estava de partida para costear a Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Kamaetali hoka wiyane wikaoka wenakalati Sidom nali. Júlio waiye mokita Paulo hoka halakisene, xane waiya hahinaeharenai hoka xoalini hare aokitereharenai isaha enomana maheta.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu-lhe ir ver os amigos e obter assistência.
4 Hatyaoseta Sidom nalita wijiyehitiya hoka iyolirotikoa tyaohenere Chipre haliya wijiya, hoholati ehaikoawini wiyahita hoka.
4 Partindo dali, navegamos sob a proteção de Chipre, por serem contrários os ventos;
5 Hatyaoseta wiyane wakatalatya Cilícia xa, Panfília xa xoaha. Hoka wiyane wikaoka wenakalati Mirra, Lícia koa nali.
5 e, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Hatyo nali Júlio ahalakoatya kanowa wenakalati Alexandria nalitare. Itália xetare hoka hatyoako aisoakisa wiso.
6 Achando ali o centurião um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, nele nos fez embarcar.
7 Wiyanehitiya akaiki ferakene, wawaiyexakahare wiyaneta. Howitihare xakore hoka nikareta wiyane wikaoka wenakalati Cnido haliya. Hatyaoseta hoholati, ehaikoawiniheta wiyahita hoka wexahiyatya Creta iyolirotikoa tyaohenere nali. Hatyaoseta wijiya wenakalati Salmona maniya.
7 Navegando vagarosamente muitos dias e tendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos sob a proteção de Creta, na altura de Salmona.
8 Nikare one kilihi makere, howitihare wiyaneta. Ekakoita wiyane wikaoka Xamematyoakalati Waiyexe aokahitere nali, wenakalati Laséia haliya.
8 Costeando-a, penosamente, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Waha nali wisaona. Hoka hatyo xowakiya kahenehare netonatyaka tyaonita kinatya winiti hiyeta, exahe koxaka Iniyalahare Maotyanityaka hisehare ferakene kajiyane.
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, admoestava-os Paulo,
10 — Xasemehena, exe taite wijiyehitiya hoka kaheneharehena witonane tyaonita womana. Kolare ite meta, exahe kanowa ite hoka. Haiyanai ite waini tehitiya — nexa.
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Nexa hoka Júlio, eberexotyakaharenai kolatyasehare maisa tyakekota Paulo niraene. Hoka kanowa kaxaikotyasehare, exahe kanowa xekohasehare xoaha niraene atyo tyakekota.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Hatyo xamematyoakalati nali maisa waiye xatyahakere tihere tyoteneheta xahita. Hiyeta hoka nalita wijiyehitiya aokahitaha hoka nikare konita wiyane wikaoka Fenice nali aokahitaha. Hatyo xamematyoakalati atyo Creta nali. Hatyo nali atyo kanowa xamematyoakalaose tihalo maniya, exahe one holola maniya hoka tyaonita. Hoka hatyo nali tihere tyoteneheta xahita watyaha akatya aokahitaha.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que partissem dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, o qual olhava para o nordeste e para o sudeste.
13 Hatyaoseta Egito maniyata inira hoholati kaokehena hoka ahekohenahere akereta kaxanetyaka aohenaha. Hoka wanoloheta kanowa xamemakisakala hoka wiyane Creta kilihi maniya.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Wiyaneta ene hoka eharehena rota hoka kinatyawiniti kaoka womana iyolirotikoa tyaohenere maniyata.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão;
15 Hoka hoholasekoatya kanowa hoka hamaniyatere axanikisene hoka maisa aliyakere wiyane waokowitere notota wamohititene. Hatyaoseta wahalakisene hoka hoholati hoholatene wikakoare.
15 e, sendo o navio arrastado com violência, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Hatyaoseta iyolirotikoa tyaohenere, Cauda nexarexe katyahe maniya wijiya. Hoka hatyo nali wijiyehena hoka howitihare wiyeheta kanowase.
16 Passando sob a proteção de uma ilhota chamada Cauda, a custo conseguimos recolher o bote;
17 Hatyaoseta kanowa xaitonakisaseharenai ainakihenahitaha kanowase. Hatyaoseta olatetyaha kanowa kalorexe olawahi kakoa kinatere tyaona maheta.
17 e, levantando este, usaram de todos os meios para cingir o navio, e, temendo que dessem na Sirte, arriaram os aparelhos, e foram ao léu.
18 Hatyaoseta kahenehare kinatyawiniti heko tyaonita. Kamaetali hoka xawahenaha kolare kanowa akota onexaiya.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte, já aliviavam o navio.
19 Nikare kamaetali hoka kanowa kaxaikotyaseharenai kanowa xiyehare xawatyaha onexaiya.
19 E, ao terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Kahareki ferakene maisa aliyakere wiyaiyare hekoti kamai, xoresenai. Hoka hekota hoholati hoholaita. Hatyaoseta wimakamanene xahita wahekoitere tyotya wonita hoka wikamane xahita taita watyahahena.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Wahehena wimanakairahare wisaonita hoka Paulo enenekeseneha tityoa hoka nehena: — Xasemehena, ikoiya niraini xasemaxematyare hoka Creta nalita wisaonare hoka maisaiya kalikini exakere wisaonare.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Hoka awa atyo ximawaiyeharehena. Maisaiya xala hare wainita. Kanowa taita ite meta.
22 Mas, já agora, vos aconselho bom ânimo, porque nenhuma vida se perderá de entre vós, mas somente o navio.
23 Hiyaiya, exe xatini anjo Enore nalitare kaotyaka nomani. Enore kaxaikonehare atyo natyo, exahe enomana atyo nahakita.
23 Porque, esta mesma noite, um anjo de Deus, de quem eu sou e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Anjo kaotyaka nomani hoka nexa nohiye: “Paulo, awa atyo himaira. Hiyaiya, hiyanite hikaoka Roma yere xekohaseti nali. Maisaiya hiwainita, exahe exe xaneterenai hikakoa hoka maisaiya xala hare wainita”, nexa nohiye.
24 dizendo: Paulo, não temas! É preciso que compareças perante César, e eis que Deus, por sua graça, te deu todos quantos navegam contigo.
25 Hiyeta hoka awa atyo ximawaiyeharehena. Enore atyo notyakekota hoka iraehenere nokakoi akeretaite tyoma.
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo! Pois eu confio em Deus que sucederá do modo por que me foi dito.
26 Xakore hoka hakiti iyolirotikoa tyaohenere nalite wiyane wahikoa hoka wikaxawatyaka — nexa Paulo ihiyeha.
26 Porém é necessário que vamos dar a uma ilha.
27 Nikare makere wiyaneta. Hinama semanane najikinita, makiya, kinatya winiti hoholasekoaita wiso Mediterrâneo xa nali. Kala wahaxatihena hoka kanowa xaitonakisaseharenai ana waiyekehalakehena wahikoahena waikohe ana.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite, pressentiram os marinheiros que se aproximavam de alguma terra.
28 Hatyaoseta olawahi timenere kakoare xawatyaha one xaiya hoka 36-metrone hatekonexa hatyaose akiti. Wijiyehitiya hoka aimenekohenahitiyaha hoka 27-metrone hatekonexa taitehena.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Hatyaoseta mawaiyeharehenaha kanowa sehalinai hiye mokoxatyoane kakoa. Hatyo hiyeta 4-hi olawahi timenere kakoare exoakisaha kanowa tyokoli maniya maetonanetene maheta. Hatyaoseta iraexatyaha haxerore ferakoa maheta.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Hatyaoseta kanowa xaetonakisaseharenai tekoaha aokowihenaha kanowa akota hoka exoakisaha kanowase onexa. Hoka kanowa xamemakisakala exoakisahitaha enaheta maniya aokowiha, hamaoseralaha.
30 Procurando os marinheiros fugir do navio, e, tendo arriado o bote no mar, a pretexto de que estavam para largar âncoras da proa,
31 Hatyaoseta Paulo nehena Júlio, exahe sorarenai xoaha hiye: — Kanowa xaitonakisaseharenaiya halakisa kanowa hoka xiwaini — nexa.
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não permanecerem a bordo, vós não podereis salvar-vos.
32 Nexa hoka hatyaoseta sorarenai irikotya kanowase xola hoka halakisahene onexa.
32 Então, os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Ferakoahena hoka Paulo iraehena ihiyeha, kasani kanakairaha aokita hoka nehena: — Koxaka 14-ki ferakenehena xatyahita taita hoka hatyoki ferakenenai maisa xoare hare xikanakairare.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: Hoje, é o décimo quarto dia em que, esperando, estais sem comer, nada tendo provado.
34 Hoka maika kalikini xoalini hare xikanakairehena naoka. Xikanakairehena hoka maisa xiwainita. Hiyaiya, maisaiya xala hare sekase hakase hekoti mitita — nexa.
34 Eu vos rogo que comais alguma coisa; porque disto depende a vossa segurança; pois nenhum de vós perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Hatyaoseta Paulo iya nakairati hoka ehaotyahitaha iraexatya Enore hiye. — Ehekore waiye hamokita wiso, Abá — nexa. Hatyaoseta iraka nakairati hoka kanakairahena.
35 Tendo dito isto, tomando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Hatyaoseta aihalahalinikisahene hoka kanakairehenaha.
36 Todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 Kanowa ako wihohisakoane 276-hare.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Kanakairehenahere najikinita trigose sakone tyotya xawatyaha one xaiya, kanowa amala tyaona maheta.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Ferakoa hoka kanowa xaitonakisaseharenai ana maisa waiyekehalakihitita waikohe. Xakore hoka waiyaha one talakoanexa kaiholokoa hoka hatyo nali kanowa atakoakisaha aokowiha.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia praia; então, consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Hatyaoseta irikotyaha kanowa xamemakisakala nanohi hoka halakisahene one xaiya hoka aolikaha eremo, kanowa xaimoakisakala. Hatyaoseta kanowa nimitira taose ainakihenahitaha enaheta maniyere hoka kaiholokoa notota xane maheta.
40 Levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Xakore hoka kanowa kolatyoa kaiholo waiyetoli tyaonitere hiye. Enaheta maniyere kolatyoa kaiholo hiye hoka ityokoli maniyere kinatyaxere taikakoahena.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se abria pela violência do mar.
42 Hatyaoseta sorarenai aisaha aokowihena eberexotyakaharenai, kasani maisa hatya hekoti enekonitareha kaiholokoa nali xane hikoa hoka tekoa aokareha hoka.
42 O parecer dos soldados era que matassem os presos, para que nenhum deles, nadando, fugisse;
43 Xakore hoka sorare xekohasehare, kasani Paulo maisa kaxaisaka aokita hoka watyali ahene. Hoka hatyaoseta irae waiyore maxakoiterenai hiye hoka hatyonai hotohare one xaiya halaisoaha hoka maxakoaha kaiholokoa xeta aoka.
43 mas o centurião, querendo salvar a Paulo, impediu-os de o fazer; e ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Irae tehitiya haiyaharenai mamaxakoaneharenai hiye. Hoka atya taose xamani, kanowa hiyetare taose hiye xamani otokoaha hoka malaloaha hoka maisa wainyahitaha aoka. Hatyo aokitere akereta wiyane wityotya watákoa kaiholokoa nali, maisa xala hare wainita.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.