Mateus 13
El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs VC
1 Mismo car pa‑cá̱, car Jesús bi bøm pʉ́r ngu̱, bi ma gá ma pʉ jár nttza̱ni car mar, bú mi̱h pʉ.
1 Naquele dia, saiu Jesus e sentou-se à beira do lago.
2 Cja̱ bi jmu̱ntzi cja̱hni rá ngu̱, már ndo dʉjʉ. Nu car Jesús bi dex car tzi barco, bi mi̱h pʉ, cja̱ göhtjo cʉ dda cja̱hni már bböjti pʉ jár nttza̱ni car deje, már øjmʉ.
2 Acercou-se dele, porém, uma tal multidão, que precisou entrar numa barca. Nela se assentou, enquanto a multidão ficava à margem.
3 Diguebbʉ ya, car Jesús bi u̱jti cʉ cja̱hni, mí peh cʉ bbede gá ejemplo. Bi ma̱:
3 E seus discursos foram uma série de parábolas.
4 Bbʉ má pongui ttɛy, cʉ dda ttɛy bi mfonti pʉ hnanguadi car hñu̱. Bú e̱ cʉ ttzʉntzʉ, bi go cʉ ttɛy.
4 Disse ele: Um semeador saiu a semear. E, semeando, parte da semente caiu ao longo do caminho; os pássaros vieram e a comeram.
5 Cja̱ pé dda ttɛy ya, bi jiøh pʉ já doo, pʉ jabʉ mí tchʉtjo car jöy. Nucʉ́, bi føxi nttzɛdi, porque jí̱ mí je̱ car jöy pʉ jabʉ mí bboni.
5 Outra parte caiu em solo pedregoso, onde não havia muita terra, e nasceu logo, porque a terra era pouco profunda.
6 Pe bbʉ mí bøx car jiadi cja̱ bi pati, bi za̱ti cʉ tzi ttɛy, como jin te mí pøh quí dyʉ.
6 Logo, porém, que o sol nasceu, queimou-se, por falta de raízes.
7 Nu cʉ pé dda ttɛy ya, bi jiøh pʉ jabʉ mí ndo cja quí ndö cʉ hmi̱ni̱. Bi te cʉ ttɛy, pe más bi ndo te cʉ hmini, hasta bi gohmi cʉ ttɛy.
7 Outras sementes caíram entre os espinhos: os espinhos cresceram e as sufocaram.
8 Guejtjo bi bboni pé dda ttɛy, cja̱ nucʉ́, bi jiøh pʉ jabʉ már zö car jöy. Bi te cʉ ttɛy‑cʉ́, bi ndøn cʉ ña̱ttɛy. Cʉ dda ña̱ttɛy bi ñʉ cien tzi ttɛy, xquí bøxi hnaatjo ʉr semilla. Pé ddáa bi ñʉ sesenta tzi ttɛy, xquí bøxi hnaatjo ʉr semilla. Cja̱ cʉ pé ddáa ya, bi ñʉ treinta tzi ttɛy, xquí bøxi hnaatjo ʉr semilla.
8 Outras, enfim, caíram em terra boa: deram frutos, cem por um, sessenta por um, trinta por um.
9 Yʉ to i bbʉj yí gu̱, da dyøde te i ne da ma̱ nʉr bbede‑nʉ́.―
9 Aquele que tem ouvidos, ouça.
10 Diguebbʉ ya, quí möxte car Jesús bi guatijʉ cja̱ bi dyönijʉ:
10 Os discípulos aproximaram-se dele, então, para dizer-lhe: Por que lhes falas em parábolas?
11 Bi da̱j ya car Jesús, bi xijmʉ:
11 Respondeu Jesus: Porque a vós é dado compreender os mistérios do Reino dos céus, mas a eles não.
12 Nʉr cja̱hni nʉ ya xí tzi mba̱di, más pé da möx car Tzi Ta ji̱tzi, pa más drá ngu̱ da dyøde cja̱ da ba̱di. Nu car cja̱hni ca jí̱ xcá ne xcá mba̱di, ni di gue ca tchʉtjo ca xí dyøde, ya jin da ba̱di ja i ncja‑cá̱.
12 Ao que tem, se lhe dará e terá em abundância, mas ao que não tem será tirado até mesmo o que tem.
13 Eso, bbʉ dí u̱jti yʉ cja̱hni yʉ rá ngu̱, dí xijmʉ bbede gá ejemplo. Guegue‑yʉ́, masque i cca̱hti te dí øtigö cja̱ i øde te dí ma̱ngö, nde̱jma̱ jin gui pa̱dijʉ ja ncja ga mandado ca Ocja̱, cja̱ jin gui ntiendejʉ te i ne da ma̱n yʉ bbede dí xijmʉ.
13 Eis por que lhes falo em parábolas: para que, vendo, não vejam e, ouvindo, não ouçam nem compreendam.
14 Eso, xí nzʉj nʉr palabra nʉ bi jma̱ ya má yabbʉ, bi ma̱n ca hnár jmandadero ca Ocja̱ ca mí tsjifi ʉr Isaías. Bi ma̱ ncjahua, i̱na̱:
14 Assim se cumpre para eles o que foi dito pelo profeta Isaías: Ouvireis com vossos ouvidos e não entendereis, olhareis com vossos olhos e não vereis,
15 Porque ya xí ndo cja me̱mʉy yʉ cja̱hni;
15 porque o coração deste povo se endureceu: taparam os seus ouvidos e fecharam os seus olhos, para que seus olhos não vejam e seus ouvidos não ouçam, nem seu coração compreenda; para que não se convertam e eu os sare {Is 6,9s}.
16 Pe nuquiguɛjʉ, como ngu̱ guír tɛnguijʉ, xí ndo möxquijʉ ca Ocja̱. Xí xoquijʉ yir döjʉ cja̱ co yir gu̱jʉ pa gui pa̱dijʉ, te i ne da ma̱n yʉ dí øtigö, cja̱ pa gui dyødejʉ te i ne da ma̱n yʉ palabra dí ma̱.
16 Mas, quanto a vós, bem-aventurados os vossos olhos, porque vêem! Ditosos os vossos ouvidos, porque ouvem!
17 Cierto nʉr palabra dí xihquijʉ, cʉ cjeya cʉ xí tjogui, már ngu̱ cʉ profeta co cʉ pé dda cja̱hni cʉ mí e̱me̱jʉ ca Ocja̱. Guegue‑cʉ́ mí ne di cca̱htijʉ ca hnáa ca di mɛjni car Tzi Ta ji̱tzi, pe jin gá nzʉdi di nú̱jʉ. Mí ne di dyødejʉ te di ma̱ guegue, pe jin gá nzʉdi di dyødejʉ. Nuquɛjʉ, xcú cca̱jtiguijʉ, cja̱ xcú dyødejʉ yʉ palabra yʉ dí ma̱. Xí ttahquijʉ ca hnar bendición rá tzi zö ca mí tøhmi cʉ pé ddáa.
17 Eu vos declaro, em verdade: muitos profetas e justos desejaram ver o que vedes e não o viram, ouvir o que ouvis e não ouviram.
18 Nuya, gui dyødejʉ te i ne da ma̱n car bbede digue car monttɛy.
18 Ouvi, pois, o sentido da parábola do semeador:
19 Bbʉ to da dyøj nʉr palabra ja ncja ga mandado ca Ocja̱ hua jar jöy, cja̱ bbʉ jin gui ntiende, nubbʉ́, ba e̱h ca Jin Gui Jo, i ja̱mbitjo car semilla ca xquí bbom pʉ mbo cár mʉy car cja̱hni. Car palabra ca xí dyøde i jñɛjmi cʉ ttɛy cʉ bi mfonti pʉ hnanguadi car hñu̱, gue cʉ bi gʉx cʉ ttzʉntzʉ.
19 quando um homem ouve a palavra do Reino e não a entende, o Maligno vem e arranca o que foi semeado no seu coração. Este é aquele que recebeu a semente à beira do caminho.
20 Nu cʉ dda ttɛy cʉ bi jiøx pʉ já doo, i jñɛjmi car cja̱hni ca bi mpöh bbʉ mí dyøh cár palabra ca Ocja̱. Nguetica̱ bi hñeme.
20 O solo pedregoso em que ela caiu é aquele que acolhe com alegria a palavra ouvida,
21 Como jin te i pøh quí dyʉ car semilla‑cá̱, jøndi bbʉ rá zö car tiempo, da te. Cʉ cja̱hni‑cʉ́, bbʉ to da ʉni o da göhmi por rá ngue cár palabra ca Ocja̱, nubbʉ, pé xní pöti cár mfe̱ni. Ya jin gui ne da dɛn cár palabra ca Ocja̱.
21 mas não tem raízes, é inconstante: sobrevindo uma tribulação ou uma perseguição por causa da palavra, logo encontra uma ocasião de queda.
22 Cʉ ttɛy cʉ bi jiøh pʉ madé cʉ ndöhmi̱ni, i jñɛjmi car cja̱hni ca i øh car palabra, pe rí ma ʉ́r mʉy yʉ cosa hua jar mundo. Xí jiöhtibi ʉ́r mʉy car domi co cʉ pé dda cosa cʉ i ne da mɛhtzi. Cʉ cosa‑cʉ́, i jñɛjmi cʉ hmi̱ni̱, i cohmijʉ cár palabra ca Ocja̱, i ccahtzi pa jin da joh car semilla.
22 O terreno que recebeu a semente entre os espinhos representa aquele que ouviu bem a palavra, mas nele os cuidados do mundo e a sedução das riquezas a sufocam e a tornam infrutuosa.
23 Nu cʉ ttɛy cʉ bi jiøh pʉ jabʉ már zö car jöy, i jñɛjmi cʉ cja̱hni cʉ i øh car palabra, i ntiende rá zö, cja̱ i e̱me̱ göhtjo mbo ʉ́r mʉy. Nucʉ́, i jñɛjmi cʉ semilla cʉ bi jogui. Cʉ ddáa bi uni cien tzi ttɛy cada hnáa. Cʉ pé ddáa ya, bi uni sesenta tzi ttɛy cada hnáa, cja̱ cʉ pé ddáa ya, bi uni treinta tzi ttɛy cada hnáa.
23 A terra boa semeada é aquele que ouve a palavra e a compreende, e produz fruto: cem por um, sessenta por um, trinta por um.
24 Diguebbʉ ya car Jesús pé bi xih cʉ cja̱hni pé hnar bbede gá ejemplo. Nʉr bbede‑nʉ́ i xijquijʉ te da ncja bbʉ xta ntʉngui nʉr tzi ddadyo jña̱ digue cár jmandado ca Ocja̱. øde, pʉ jabʉ xí ntʉngui cár palabra ca Ocja̱, i jñɛjmi hnar jua̱ttɛy. Car hñøjø ca to múr mɛjti car jua̱ttɛy bi mongui semilla rá zö pʉ jár jöy.
24 Jesus propôs-lhes outra parábola: O Reino dos céus é semelhante a um homem que tinha semeado boa semente em seu campo.
25 Bbʉ mí nxu̱y, bbʉ már a̱h cʉ cja̱hni, bú e̱h cár contra car mi̱ngu̱, bi mombi ngʉdi pʉ jabʉ xquí mon cʉ ttɛy, cja̱ pé bi ma.
25 Na hora, porém, em que os homens repousavam, veio o seu inimigo, semeou joio no meio do trigo e partiu.
26 Bi bøxi ya cʉ ttɛy, cja̱ bbʉ ya xi mí pøx í nga̱, bi ni̱gui pʉ cʉ ngʉdi hne̱je̱.
26 O trigo cresceu e deu fruto, mas apareceu também o joio.
27 Nubbʉ́, bú e̱h cʉ mɛfi, bi dyön cár jmu̱jʉ, i̱na̱jʉ: “Nuquɛ, lamo, ¿cja jí̱ xquí pongui jogui semilla, nxøgue ttɛy? ¿Sá i hua̱nihui ngʉdi ya bbʉ?”
27 Os servidores do pai de família vieram e disseram-lhe: - Senhor, não semeaste bom trigo em teu campo? Donde vem, pois, o joio?
28 Cja̱ guegue bi da̱di: “Hnar hñøjø ʉm contra xí ma xpá mon cʉ ngʉdi pʉ jam ttɛy.” Diguebbʉ ya, pé bi dyön cʉ mɛfi: “¿Cja jin guí ne gui cu̱jquije gu ma ccʉhtzije cʉ́?”
28 Disse-lhes ele: - Foi um inimigo que fez isto! Replicaram-lhe: - Queres que vamos e o arranquemos?
29 Bi da̱j ya car jmu̱, i̱na̱: “Ji̱na̱, porque bbʉ gui ccʉhtzijʉ‑cʉ́, nde̱jma̱ i bbʉh pʉ jabʉ xtí ccʉhtzijʉ dda ttɛy, hne̱je̱.
29 - Não, disse ele; arrancando o joio, arriscais a tirar também o trigo.
30 Gui jiɛguijʉ göhtjo da te parejo hasta xtrí ntsjattɛy. Nubbʉ́, xtá xijcö cʉ mɛfi cʉ da xattɛy: Bbɛto gui xajʉ cʉ ngʉdi cja̱ gui tu̱htijʉ gá manajo pa gui tjʉtijʉ. Nu car trigo ya, gui tu̱xjʉ drí ma jam ngu̱.”―
30 Deixai-os crescer juntos até a colheita. No tempo da colheita, direi aos ceifadores: arrancai primeiro o joio e atai-o em feixes para o queimar. Recolhei depois o trigo no meu celeiro.
31 Diguebbʉ ya car Jesús pé bi xih cʉ cja̱hni hnar bbede, pa di ba̱dijʉ ja ncja di ngu̱jqui cʉ cja̱hni cʉ di hñeme nʉ́r palabra ca Ocja̱. Bi xijmʉ ncjahua:
31 Em seguida, propôs-lhes outra parábola: O Reino dos céus é comparado a um grão de mostarda que um homem toma e semeia em seu campo.
32 Cʉ tzi ndö‑murtaza más chi tchʉ ni digue göhtjo cʉ pé dda semilla, pe bbʉ ya xí te car planta, i ta̱pi göhtjo cʉ ccani, rá nte ncja ngu̱ hnar tzi za. Ba e̱h cʉ tzi ttzʉntzʉ, i tex pʉ jáy dyɛ.―
32 É esta a menor de todas as sementes, mas, quando cresce, torna-se um arbusto maior que todas as hortaliças, de sorte que os pássaros vêm aninhar-se em seus ramos.
33 Guejtjo, pé bi ma̱n car Jesús nʉ pé hnar bbede gá ejemplo, bi xih cʉ cja̱hni ncjahua:
33 Disse-lhes, por fim, esta outra parábola. O Reino dos céus é comparado ao fermento que uma mulher toma e mistura em três medidas de farinha e que faz fermentar toda a massa.
34 Car Jesús bi xih cʉ cja̱hni göhtjo yʉ palabra‑yʉ́ digue ja ncja ga mandado ca Ocja̱. Göhtjo bbʉ nguá u̱jti cʉ cja̱hni, mí xijmʉ tema bbede gá ejemplo. Jí̱ mí nzojtjo.
34 Tudo isto disse Jesus à multidão em forma de parábola. De outro modo não lhe falava,
35 Bi ncjapʉ gá cumpli car palabra ca xquí ma̱n car profeta, ya má yabbʉ, i̱na̱:
35 para que se cumprisse a profecia: Abrirei a boca para ensinar em parábolas; revelarei coisas ocultas desde a criação {Sl 77,2}.
36 Diguebbʉ ya, car Jesús bi gu̱h cʉ cja̱hni di möjmʉ í ngu̱jʉ, cja̱ guegue bi ñʉti pʉ́r ngu̱. Cja̱ bi dɛn quí möxte, bi ñʉtijʉ hne̱je̱, bi dyönijʉ car Jesús:
36 Então despediu a multidão. Em seguida, entrou de novo na casa e seus discípulos agruparam-se ao redor dele para perguntar-lhe: Explica-nos a parábola do joio no campo.
37 Bi da̱j ya car Jesús, i̱na̱:
37 Jesus respondeu: O que semeia a boa semente é o Filho do Homem.
38 Cja̱ car jua̱ttɛy, i jñɛjmi nʉr mundo. Nu car semilla rá zö ya, gue quí ba̱jtzi ca Ocja̱ cʉ i e̱me̱bi cár jmandado. Cʉ ngʉdi ya, gue quí ba̱jtzi ca Jin Gui Jo.
38 O campo é o mundo. A boa semente são os filhos do Reino. O joio são os filhos do Maligno.
39 Car contra ca bi mon cʉ ngʉdi, gue ca Jin Gui Jo. Car pá bbʉ xta ncja tsjattɛy i jñɛjmi car pa bbʉ xta guaj nʉr mundo cja̱ xta ncja juicio. Cʉ mɛfi cʉ da xa cʉ ttɛy, gue cʉ ángele.
39 O inimigo, que o semeia, é o demônio. A colheita é o fim do mundo. Os ceifadores são os anjos.
40 Ncja ngu̱ gá tjejqui yʉ ngʉdi cja̱ bi ddʉti pʉ jar tzibi, da ncjapʉ hne̱je̱ bbʉ xta guaj nʉr mundo.
40 E assim como se recolhe o joio para jogá-lo no fogo, assim será no fim do mundo.
41 Nugö, xcuá cu̱h cʉm ángele pa da gʉhtzijʉ göhtjo cʉ cja̱hni cʉ i ʉjʉ ca rá zö, cja̱ co göhtjo cʉ i øti ca rá nttzo. Nugö, xpá bbɛnqui hua jar jöy pa gu mandado. Cʉm ángele da fongui cʉ cja̱hni‑cʉ́ pa jin da hmʉh pʉ jabʉ gu mandado.
41 O Filho do Homem enviará seus anjos, que retirarão de seu Reino todos os escândalos e todos os que fazem o mal
42 Xta tjøti pʉ jar horno pʉ jabʉ ra zø car tzibi ca jin gui jui̱ti. Nupʉ, xta nzonijʉ cja̱ xta ndo sufrijʉ.
42 e os lançarão na fornalha ardente, onde haverá choro e ranger de dentes.
43 Nu cʉ cja̱hni cʉ jin te i tu̱, da hmʉh pʉ jabʉ i mandado cár Tzi Tajʉ, da ni̱gui rá tzi zö ncja nʉr jiadi bbʉ i ndo yoti. Bbʉ xcú dyødejʉ nʉr bbede‑nʉ́, gui mbe̱nijʉ te i ne da ma̱.―
43 Então, no Reino de seu Pai, os justos resplandecerão como o sol. Aquele que tem ouvidos, ouça.
44 Car Jesús pé bi ma̱ hnar bbede pa di dyøh cʉ cja̱hni, rá ndo zö ca dí tötijʉ bbʉ dí cuatijʉ jár dyɛ ca Ocja̱ pa da mandadoguijʉ. Bi hñi̱na̱:
44 O Reino dos céus é também semelhante a um tesouro escondido num campo. Um homem o encontra, mas o esconde de novo. E, cheio de alegria, vai, vende tudo o que tem para comprar aquele campo.
45 Guejtjo hne̱je̱ car cja̱hni ca xí nguati jár dyɛ ca Ocja̱ pa da mandadobi, i jñɛjmi hnar döy ca mí töngui perla. Mí jon cʉ perla cʉ más rá njuɛtzi cja̱ más rá nojo, como guehcʉ́, más i ndo mu̱hui.
45 O Reino dos céus é ainda semelhante a um negociante que procura pérolas preciosas.
46 Bbʉ ya xquí döti ca hnar perla rá ndo zö, mí ndo ne, masque már ndo ma̱di. Eso, bi ma bú pö göhtjo ca mí pɛhtzi, cja̱ pé bú cojya, bi dön car perla‑cá̱. Nubbʉ, bi ndo mpöh bbʉ.
46 Encontrando uma de grande valor, vai, vende tudo o que possui e a compra.
47 Guejtjo hne̱je̱ bbʉ xta ntʉngui nʉr palabra nʉ i ma̱, ja ncja ga mandado ca Ocja̱, da jñɛjmi hnar hmamöy, xí bbøti jar mar, xpá tzo pʉ göhtjo tema möy.
47 O Reino dos céus é semelhante ainda a uma rede que, jogada ao mar, recolhe peixes de toda espécie.
48 Cʉ mamöy, bbʉ ya xqui tzö rá jñʉ car hmamöy, xta gʉxjʉ bbʉ, xtrí ma jár nttza̱ni car mar, xtu mi̱pjʉ pʉ. Xta juajnijʉ cʉ möy rá zö, cja̱ cʉ jin gui tzö ya, pé xta monijʉ.
48 Quando está repleta, os pescadores puxam-na para a praia, sentam-se e separam nos cestos o que é bom e jogam fora o que não presta.
49 Da ncjapʉ hne̱je̱ bbʉ xtrí guaj nʉr mundo. Ca Ocja̱ du cu̱h quí ángele pa da wejqui quí ba̱jtzi guegue cʉ jin te i tu̱ co cʉ cja̱hni cʉ i ndu̱jpite.
49 Assim será no fim do mundo: os anjos virão separar os maus do meio dos justos
50 Nu cʉ i ndu̱jpite da tjøti pʉ jar tzibi ca jin gui jui̱ti, pʉ jabʉ da nzonijʉ cja̱ da ndo sufrijʉ.―
50 e os arrojarão na fornalha, onde haverá choro e ranger de dentes.
51 Diguebbʉ ya, bi dyön car Jesús quí möxte:
51 Compreendestes tudo isto? Sim, Senhor, responderam eles.
52 Cja̱ guegue pé bi xijmʉ:
52 Por isso, todo escriba instruído nas coisas do Reino dos céus é comparado a um pai de família que tira de seu tesouro coisas novas e velhas.
53 Cja̱ bbʉ mí guaj ya mí ma̱n yʉ bbede gá ejemplo, car Jesús bi bøm pʉ jar jñi̱ni‑cá̱,
53 Após ter exposto as parábolas, Jesus partiu.
54 bi ma gá ma pʉ jar jñini Nazaret, pʉ jabʉ xquí te, cja̱ pé bi u̱jti cʉ cja̱hni pʉ jár templojʉ. Cja̱ bi ndo hño í mʉyjʉ, bi hñöntsjɛjʉ:
54 Foi para a sua cidade e ensinava na sinagoga, de modo que todos diziam admirados: Donde lhe vem esta sabedoria e esta força miraculosa?
55 ¿Cja jin gui gue nʉ́r ttʉ car yaxi‑nʉ́? ¿Cja jí̱ ʉ́r ttʉ‑nʉ́ car bbɛjña̱ ca i ju̱ cár tju̱ju̱ ʉr María? ¿Cja jí̱ ʉ́r cjua̱da̱‑nʉ́ car Santiago, hne̱h car José, co car Simón, cja̱ co car Judas?
55 Não é este o filho do carpinteiro? Não é Maria sua mãe? Não são seus irmãos Tiago, José, Simão e Judas?
56 ¿Cja jin gui bbʉjcua hne̱je̱ göhtjo quí ncju̱? Xi ya, ¿ja i ncja xcá mba̱j nʉr hñøjø‑nʉ́ yʉ i ma̱, cja̱ co yʉ i øte?― Mí ma̱ ncjapʉ quí mi̱ngu̱jʉ.
56 E suas irmãs, não vivem todas entre nós? Donde lhe vem, pois, tudo isso?
57 Cʉ mi̱ngu̱ Nazaret jí̱ mí ne di hñemejʉ, ¿cja xcuí hñe̱h ca Ocja̱ car Jesús? Nu car Jesús bi ma̱:
57 E não sabiam o que dizer dele. Disse-lhes, porém, Jesus: É só em sua pátria e em sua família que um profeta é menosprezado.
58 Eso, jin gá dyøti rá ngu milagro pʉ. Mí tzi yotjo cʉ milagro bi dyøti pʉ.
58 E, por causa da falta de confiança deles, operou ali poucos milagres.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.